บทที่ 633 คืนที่อบอุ่น

พนาวันพยักหน้าและจับมือเขาไว้:“นอนเถอะ ฉันอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน นอนนะ”

เขาโล่งใจและหลับตาลงช้าๆ

พนาวันยังอยู่ท่านั้น

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มนตรีโทรมา

เขาเพิ่งหลับตานอนหากรับสายเตอนนี้คงค่อยดีอาจจะทำให้เขาตื่น

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ พนาวันก็ไม่รับสายและกดวางทันที

ห้องผู้ป่วยเริ่มสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกของเขาทั้งสองที่ผสานเข้าด้วยกัน

เพราะความเงียบนี้เองที่ทำให้จิตใจของพนาวันสงบลงมาก

เธอกำลังคิด คิดถึงเรื่องราวและผู้คนมากมาย

และกำลังหวนคิดถึงสิ่งที่ฉันทัชพูดกับเธอ

เขาบอกว่าในโลกจะมีสักกี่คนที่จะยอมตายเพื่อคุณ และเสียสละชีวิตตัวเองเพื่อคุณโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย...

คนรอบข้างเธอก็ไม่มีใครเคยทำกับเธอแบบนี้ ยกเว้นอาคิระ...

ความคิดในใจของเธอสับสนมาก และความสับสนที่ไม่เคยเป็นเกิดขึ้นในหัวอย่างไม่รู้ตัว

เธอเคยคิดในใจว่าไม่อยากกลับไปเหมือนในอดีต

แต่ทว่าก็มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเสมอ...

ครั้งนี้อาคิระนอนหลับหลับไปนาน

จนกระทั่งใกล้ค่ำดวงจันทร์ขึ้นจากท้องฟ้ายามราตรี และเขาก็ตื่นขึ้นมาอย่างสบาย ๆ

พนาวันยังคงจับมือเขาไว้และหลับไปข้างเตียง ลมหายใจเบาๆแต่คงที่

เขาขยับตัวเล็กน้อยพยายามลุกขึ้นนั่ง

แต่ทันทีที่เขาขยับตัวความเจ็บปวดแผ่ขยายไปทั่วร่างกายของเขา เขาคร่ำครวญอย่างหนัก ล้มตัวลงนอนบนเตียง และไอเสียงดัง ซึ่งทำให้พนาวันตื่น

เธอลืมตาและมองมาที่เขาอย่างรวดเร็ว: “คุณจะเอาอะไร ฉันจะหยิบให้”

อาคิระส่ายหัว "ผมไม่ได้จะเอาอะไร เห็นว่าคุณนอนแบบนั้นไม่สบาย ผมแค่อยากจะอุ้มคุณขึ้นมาบนเตียง"

“ตอนนี้คุณยังป่วยหนักอยู่ อย่าเพิ่งขยับ ไม่อย่างงั้นจะไปกระทบแผล ฉันนอนแบบนี้สบายกว่า คุณไม่ต้องห่วงฉันเลย”

พนาวันพูดด้วยเสียงอันอบอุ่นว่า "คุณหิวไหม คุณจะกินอะไรไหม"

“ผมอยากกินโจ๊ก” เขาพูด

“ฉันจะไปซื้อให้ คุณรอเดี๋ยวนะ” หลังพนาวันกำชับอย่างดีก็ลงไปข้างล่าง แม้ว่าอาคิระจะป่วยแต่เขาอารมณ์ดีมาก

นานๆทีจะได้เห็นเธอใจดีและอ่อนโยนกับเขา

หมีพูลก็วิ่งเข้าไปในห้องผู้ป่วยร้องไห้นอนอยู่บนอกและตะโกนว่า "พ่อ"

เขายิ้มและอ้าแขนข้างหนึ่งโอบหมีพูล: “ร้องไห้ทำไม พ่อยังสบายดี ผู้ชายห้ามร้องไห้ง่ายๆ ไม่อายเหรอ?”

“พ่อต่างหากที่น่าอาย พ่อบอกว่าพ่อไม่มีวันได้รับบาดเจ็บ แต่พ่อดูตัวเองตอนนี้ เจ็บจนเลือดเกือบไหลหมดตัวแล้ว” หมีพูลเอามือเล็กๆขึ้นมาเช็ดน้ำตา

“พ่อก็ดันทุรังกลับมาแล้วไม่ใช่หรือ? พ่อไม่กล้าทิ้งลูกไว้ตามลำพังฉะนั้นพ่อจึงกลับมาแล้วยังไงล่ะ?”

เมื่อพนาวันเดินเข้ามาในห้อง สิ่งที่เธอเห็นคือภาพนี้

เธอพูดว่า "หมีพูลแม่ซื้อขนมมาให้ มานั่งบนโซฟาเร็ว"

หมีพูลเชื่อฟังมาก เขาเดินไปนั่งบนโซฟา ส่วนเธอนั่งข้างเตียงและป้อนข้าวต้มให้เขาบรรยากาศในห้องดีจริงๆ

อาคิระตระหนักดีถึงความหมายของการเคารพตนเองในเวลานี้ เขารู้สึกดีมาก พนาวันช่างดีกับเขาเหลือเกิน!

ถ้าเขารู้อย่างนี้แต่แรก อย่าว่าแต่โดนแทงครั้งเดียวเลย ต่อให้โดนแทงสักสิบครั้งเขาก็ทนไหว!

เธอพูดอย่างอ่อนโยนและป้อนข้าวเขาอย่างอ่อนโยน

แม้ว่าบางครั้งจะอารมณ์เสียบ้าง แต่มันก็ทำให้รู้สึกใกล้ชิดกันมาก ไม่เหลือความรู้สึกห่างเหินแบบนั้น

ช่วงนี้หมีพูลไม่ได้ไปโรงเรียนเลย

พวกเขาสามคนอยู่ในห้องผู้ป่วย บางครั้งอาคิระและหมีพูลก็เสียงดังจนเกินไปทำให้พนาวันอารมณ์เสีย

หลังจากนั้นพ่อลูกก็เงียบไม่ส่งเสียงดัง

ในตอนกลางคืนที่จะนอนหลับพักผ่อน แต่ หมีพูลไม่ยอมไปนอนอีกห้องเขาจะนอนกับพ่อ

แต่พนาวันไม่ยอมเพราะอาคิระยังเจ็บที่ท้อง