บทที่ 635 ครั้งนี้ไม่ไปแล้ว

หลังจากนั้นไม่นานเสียงแหบแห้งของอาคิระหยาบกระด้างเหมือนทรายก็ดังขึ้น: "คืนนนี้คุณไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่แล้ว กลับไปเถอะ"

พนาวันตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและวางจานผลไม้ในมือลง

“ถ้ามันแค่รู้สึกผิดที่บังคับให้ต้องอยู่ที่นี่ก็ไม่จำเป็น ผมหายดีแล้ว คุณไปเถอะ”

เธอเหลือบมองเขาแล้วพยักหน้าและตอบอย่างแผ่วเบา

เธอก้มหน้าก้มตาแล้วเดินออกจากห้อง

ห้องเริ่มเงียบสงบและอาคิระนั่งอยู่ที่นั่น

เมื่อเผชิญหน้ากับคืนที่มืดมิด เหมือนว่ากำลังคิดอะไรบางอย่าง เขาโทรหาลุงสินและขอให้เขาพาพนาวันกลับบ้าน

บรรยากาศอึมครึมตึงเครียด และเขารู้สึกเจ็บแผลเป็นครั้งคราว

เหมือนว่าแม้แต่ช่องอกก็ยังรู้สึกเจ็บจนเจ็บไปทั่วตัว

เขาทนไม่ไหวจึงจับมัน และหยิบบุหรี่จากด้านข้างขึ้นมาหนึ่งมวน คีบใส่ปากแล้วสูบ แต่อาการเจ็บหน้าอกก็ยังไม่หาย

อีกด้านหนึ่ง

พนาวันกลับมาที่โรงพยาบาล

เธอหน้าซีด ตอนไปหามนตรีเธออาเจียนเป็นเลือดสองครั้ง

ทันทีที่เขาเห็นเธอใบหน้าของแพทย์ก็หน้าชา: "คนที่อยู่ระหว่างการทำเคมีบำบัดไม่ยอมอยู่โรงบาล ยังกล้าหนีออกมา?"

พนาวันหัวเราะ: "ฉันขอโทษ"

นอนอยู่บนเตียงคนป่วย เมื่อรู้สึกเจ็บเธอกอดตัวเองและกลิ้งไปมาบนเตียงไม่หยุด

มันเจ็บมาก

ความเจ็บปวดที่แผ่ไปทั่วร่างกายทำให้เธอรู้สึกว่าตายซะยังดีกว่า จะได้ไม่ต้องทนทรมานอีกต่อไป

......

ฉันทันผลักเปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าไป ควันบุหรี่ที่หนาทึบทำให้เขาขมวดคิ้ว

เมื่อก้าวเข้ามา เห็นเขาสูบบุหรี่โดยหันหน้าไปทางหน้าต่าง

ด้วยร่างสูงโค้งงอเขาโยนดับบุหรี่ทิ้งทันที: "อยากตายเหรอ?"

“มาแล้วเหรอ” อาคิระไอสองสามที

ไม่ต้องพูด มันเจ็บปวดจริงๆ เจ็บทุกอณู

ฉันทัชนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามแล้วเทน้ำอุ่นให้ตัวเองหนึ่งแก้ว: "แกกับเธอเป็นอะไร?"

เขาคิดว่าเธอน่าจะฟังสิ่งที่เขาพูดกับเธอในวันนั้นและสถานการณ์คงจะดีขึ้นอย่างแน่นอน

“แกไม่มาก็ไม่มาเลย แต่พอมาก็สะกิดแผลทันทีที่เธอมา เธอกำลังจะหมั้นในอีกสามวัน กับมนตรี...” อาคิระกระดกคอและพูดช้าๆ”

ฉันทัชขยับแก้วน้ำอยู่ในหนึ่งที: “แกแน่ใจนะว่าฟังไม่ผิด?”

“ฉันฟังมาสามรอบแล้ว แกคิดว่าฉันได้ยินชัดไหม?”

เสียงของอาคิระมืดมนฟังดูอ่อนแอมาก

“ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นความจริง ตอนที่แกเข้าไปในห้องผ่าตัด ฉันเคยไปหาเธอ...”

หลังจิบน้ำไม่กี่ครั้งฉันทัชกล่าวว่า:

“ฉันบอกเธอมากมายเกี่ยวกับเรื่องของแกและยังบอกเธอว่าแกช่วยชีวิตเธอได้อย่างไร สิ่งที่ควรพูดหรือสิ่งที่พูดได้ฉันพูดไปเยอะแล้ว แต่ไม่คิดว่าเธอยังไม่เปลี่ยนใจ... "

อาคิระมองมาเขาคิดไม่ถึงว่าเขาจะไปหาพนาวัน

“ตอนแต่งงาน แกมาหาฉันเพื่อขอคำแนะนำคุณ เธอคู่ควรกับแกอย่างมาก แต่แกอาจไม่คู่ควรกับเธอ เรื่องมันมาถึงจุดนี้แล้ว”

“ฉันคิดว่าฉันควรให้คำแนะนำกับแกอีกอย่าง แม้ว่าแกจะเคยทำผิดพลาดกับเธอมาก่อน ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม ใครๆมีช่วงเวลาที่เคยผิดพลาด แกกำลังแก้ไขปรับปรุงและทำเพื่อเธอทุกอย่างแต่เธอกลับเมินเฉย จริงๆ มันเป็นเรื่องปกติ ก่อนหน้านี้แกทำร้ายเธอมากไปทำให้เธอกลัว”

“ แกยอมสละชีวิตตัวเองโดยไม่ลังเล แต่เธอยังไม่รู้สึกประทับใจ นั่นหมายความว่าเธอไม่รักแกแล้วจริงๆ แม้แกจะยอมสละชีวิตเพื่อช่วยเธอแต่ก็ยังไม่สามารถชนะใจเธอได้”

“แล้วแกจะทำอะไรได้อีกเพื่อชนะใจ ทำให้เธอเปลี่ยนใจ ฉะนั้น ยอมแพ้เถอะ”

ฉันทัชพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “นี่เป็นคำแนะนำของฉัน”