บทที่ 640 ไม่มีอารมณ์สนใจอะไรทั้งนั้น

“แม่ไม่ได้หมั้นหมายกับลุงหลิว แค่โกหกพ่อของลุงหลิว”

ทันใดนั้นสีหน้าของหมีพูลก็สดใสขึ้นมาทันที

แต่แล้วสีหน้าของเขาก็สลดอีกครั้ง

พนาวันถามว่า "เป็นอะไร?"

หมีพูลเงยหน้าขึ้นและมองเธอ: "พ่อไม่มีทางกลับมาเพราะแม่ไม่ยอมอยู่กับพ่อ"

พนาวันไม่พูดอะไร

หลังจากนั้นหมีพูลถามอีกครั้ง “แม่ ทำไมแม่ถึงไม่อยากอยู่กับพ่อ ครูบอกว่าถ้าหากทำผิดแล้วรู้จักแก้ไขคือเด็กดี พ่อสำนึกผิดแล้ว สิ่งที่เคยทำผิดก็แก้ไขแล้ว ทำไมแม่ไม่ยอมให้โอกาสพ่อ”

พนาวันลูบหัวเขา: “หนูยังเด็ก บางอย่างหนูยังไม่เข้าใจ”

ใบหน้าหมีพูลแข็งกระด้าง: "หนูไม่เด็กแล้ว"

พนาวันไม่ได้พูดอะไรแค่พูดว่า: "ไม่ต้องกังวล แม่จะให้พ่อของหนูกลับมา"

"จริงเหรอครับ?"

"อืม"

อาคิระต้องกลับมา!

เมื่อเห็นลูกหัวเราะออกมาพนาวันก็รู้สึกโล่งใจมากขึ้น

เมื่อเขาได้รับสายจากมนตรี เสียงของเขาเลือนรางแผ่วเบาไม่มีที่ยึดเหนี่ยว: "พนาวัน พ่อผมตายแล้ว ... "

ในใจเธอรู้สึกขมขื่นและเศร้าใจพนาวันพูดเบาๆ ว่า:

“อดทนได้นานขนาดนี้ในที่สุดเขาก็จากไป ปล่อยวาง เกิด แก่ เจ็บ ตายปล่อยให้เป็นไปตามชะตากรรม ความทรมานจากความเจ็บป่วยนั้นหนักหนาเหลือเกิน บางทีการจากไปอาจเป็นการบรรเทาทุกข์สำหรับเขา”

คุณรู้หรือไม่? อาคิระต้องเผชิญกับจากไปของคนใกล้ชิมาแล้ว 5 ครั้ง และสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ของกูลอนันต์ธชัยคือเขา แต่เขาก็ยังประคับประคองมาได้ แต่คุณยังมีแม่ พ่อไม่อยู่แล้วคุณต้องดูแลแม่แทนพ่อให้ดีกว่าเดิม "

“ขอบคุณ และขอบคุณที่ช่วยฉันทำให้ความปรารถนาสุดท้ายของพ่อเป็นจริง ในที่สุดเขาก็จากไปพร้อมกับรอยยิ้มและยังเรียกชื่อคุณครั้งหนึ่งด้วย”

หัวใจของพนาวันยิ่งขมขื่นมากขึ้น: "ขอแสดงความเสียใจ เดี๋ยวฉันจะตามไป"

มนตรียุ่งมากและใบหน้าทุกคนดูเศร้าสลด

เธอยังรู้สึกลำบากใจ เนื่องจากเธอไม่รู้จักคนที่นั่นมากนัก เธออยู่ไม่นานก็พาหมีพูลกลับ

กลับถึงบ้าน หมีพูลคอยเซ้าซี้ให้เธอพาพ่อกลับมา

พนาวันไม่มีทางเลือกจึงกัดฟันไปที่คฤหาสน์ตระกูลหฤทัยไพรุณอีกครั้ง และเล่าความจริงเรื่องราวระหว่างเธอและมนตรีให้ฟัง โดยหวังว่าพวกเขาจะสามารถให้เบาะแสที่เป็นประโยชน์ได้บ้าง

เมื่อได้ยินคำอธิบายของเธอ ยู่ยี่ส่ายหัวและถอนหายใจเบาๆและยังตบไหล่เธอ “น้องสาว หากรู้แต่แรกทำไมตอนนั้นยังทำ？ ฉันเกือบจะเกลียดเธอแล้ว”

พนาวันยิ้ม: “คุณเกลียดฉันตั้งแต่ครั้งที่แล้ว ฉันฟังน้ำเสียงของคุณออก”

อันที่จริงเธอไม่เสียใจเลยที่ตกลงจัดฉากละครกับมนตรี

ทุกอย่างมีข้อดีและข้อเสีย เป็นไปไม่ได้ที่มีแต่ข้อเสีย เธอเข้าใจความจริงนี้ข้อนี้ดี

ใบหน้าของยู่ยี่หนาขึ้น: “หรือคุณไม่เคยได้ยิน? ความไม่แน่นอนเป็นสิทธิของผู้หญิง และฉันก็เป็นผู้หญิงไม่แน่นอนด้วย!”

แต่ใบหน้าของฉันทัชกลับจริงจังมาก: "เขาจากไปนานขนาดนี้

และไม่เคยติดต่อพวกเรา ฉะนั้นพวกเราจึงไม่รู้ข่าวคราว บางทีคนในบริษัทของเขาอาจจะรู้ "

พนาวันพยักหน้าและขอให้ทั้งสองคนช่วยจับตาดูการเดินทางของ อาคิระ จากนั้นเธอก็ไปที่บริษัทอีกครั้งและถามผู้ช่วยของเขา แต่คำตอบทั้งหมดที่ได้คือไม่มีใครรู้

โทรศัพท์มือถือของอาคิระยังโทรไม่ติด