ตอนที่ 642
บทที่ 643 ทำไมเธอโง่ขนาดนี้
October 21, 2026
ถ้าให้เขารู้ว่านี่เป็นการโกหก เขาจะมีท่าทีอย่างไรกันนะ？
“ผมรู้สึกหดหู่ อยากไปเดินตากลมซะหน่อย”เห็นแม่ออกมา หมีพูลก็แอบส่งสายตาให้เธอ เปิดผ้าห่มลงจากเตียง จะออกไป
อาคิระก็ลุกขึ้นตาม ว่าจะตามไปด้วย
“พ่อครับ ห้องข้างๆมีเด็กอีกคน ผมจะเล่นกับเขาส่วนตัว พ่อรอผมที่นี่นะ เดี๋ยวผมรีบกลับมา”
หมีพูลยื่นมือชี้ไปที่ด้านข้าง ตอนนี้พูดโกหกก็ไม่หน้าแดงใจเต้นเร็วแล้ว：“ผมของเขาโล้นแล้ว ดูแย่มาก คนอื่นเห็นเขาจะร้องไห้ได้”
ได้ยินคำนี้ อาคิระขมวดคิ้วแน่น แต่กลับหยุดฝีเท้าลง ไม่ได้ตามไป
เขารู้ว่า ตอนนี้เด็กมีเพื่อนแล้ว พอได้เล่นก็จะอารมณ์ดีขึ้น ไม่ซึมอีก
หมีพูลเดินออกไป ถือโอกาสตอนปิดประตู แอบส่งสัญญาณมือสู้ๆให้แม่
หน้าที่ของเขาเสร็จสิ้นแล้ว ที่เหลือก็อยู่ที่แม่！
อาคิระหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วโทรไปทางอเมริกาอีกครั้ง：“ตอนนี้ถึงไหนแล้ว？ยังไม่เดินทาง？ผมให้พวกคุณไปเพื่อดูเล่นๆเหรอ？ถ้ากลับมาไม่ทัน ก็ลาออกไปให้หมด！”
เห็นเขาโมโหแล้ว สายตาพนาวันก็ขยับไปมา ตื่นตระหนกเล็กน้อย
ผ่านไปสักพัก เธอเดินเข้ามา แล้วแย่งโทรศัพท์ในมือของอาคิระไป
สีหน้าเขาดูเยือกเย็น จ้องไปที่เธอ
“ฉันหลอกคุณ！”
พนาวันสบตากับเขา：“หมีพูลไม่ได้ป่วย ฉันหลอกคุณทั้งหมด ก็เพื่อให้คุณกลับมา”
สายตาอาคิระดูเยือกเย็น พูดอย่างเย็นชา：“หมายความว่าไง？”
“หมีพูลไม่ได้ป่วย และไม่ได้เป็นโรคหัวใจด้วย ฉันหลอกคุณหมด！”พนาวันใช้แรงทั้งหมด สบตาเข้ากับสายตาแสนเยือกเย็นของเขา：“ฉันมีอะไรอยากพูดกับคุณ”
“หลอกผม？”หน้าอกอาคิระไม่หยุดกระเพื่อม เต้นเร็วมาก：“คุณหลอกได้เยี่ยมมาก！”
พนาวันไม่พูด
“ทำไม จะบอกผมว่าคุณจะแต่งงานอีกเหรอ？”
อาคิระหัวเราะอย่างเยือกเย็น ความเยือกเย็นที่ออกมาจากปากแทบจะทำให้คนแข็งเป็นน้ำแข็ง：
“คุณคิดว่านิสัยผมอารมณ์ร้อนไม่พอ เลยอยากให้ผมโมโหยิ่งขึ้นเหรอ？และยังใกล้จะแต่งงาน อยากให้ผมเอาของขวัญให้？”
พนาวันส่ายหน้า ตัดสินใจพูดอย่างเด็ดเดี่ยว：“ฉันให้คุณกลับมาเพราะอยากบอกคุณว่า หมีพูลไม่มีพ่อไม่ได้ และฉันกับมนตรีก็มาได้หมั้น”
ใจสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ แต่สีหน้าบนใบหน้าก็ยังคงเย็นชา：“นี่สมองคุณสับสน？หรือว่ากำลังมีไข้？”
“ฉันสติดี ฉันไม่ได้มีไข้หรือสับสน ที่ฉันพูดตอนนี้จริงจังหมด！”
พนาวันพูดเรื่องนั้นออกมาหมด：
“งานหมั้นของฉันกับมนตรีก็แค่การหมั้นปลอมๆ พ่อเขาป่วยหนัก เขาให้ฉันแสดงละครตบตา ฉันเลยตกลง”
ตอนนั้นเธอไร้ความปรานี ตอนนี้อาคิระก็ยังไม่ยอมเชื่อ：
“คุณคิดว่าผมจะเชื่อ？”