บทที่ 645 ทำตัวเอง

หลังจากได้ยิน ยู่ยี่ก็หัวเราะออกมาโดยตรง เสียงดังจะโทรหาพนาวัน

ฉันทัชหยุดเธอไว้

ตอนนี้ตีสามแล้ว คิดดูแล้วคนอื่นน่าจะพักผ่อนอยู่

เช้าวันถัดมา

ระหว่างที่กินอาหารเช้า โทรศัพท์ก็ดังขึ้น พนาวันรับ

เสียงแหลมๆของยู่ยี่ก็เข้ามา：“เมื่อคืนอาคิระกับฉันทัชคุยกันเยอะมาก เขาบอกว่าจะให้เธอไปหยุดเขาไว้ที่สนามบิน จากนั้นสารภาพกับเขา จนกว่าเขาจะยอม”

พอได้ยิน พนาวันก็หัวเราะอย่างเยือกเย็น ไม่สนคำถามแบบนี้อีก แต่ถามไปว่า：“ตอนเย็นเธอว่างไหม？”

“ว่าไง？”

“ร้านหม้อไฟเปิดใหม่ หมีพูลอยากกิน พวกเราไปกันเถอะ”พนาวันเสนอ

“โอเค”ยู่ยี่ตกลงอย่างเร็ว เรียบร้อย ชัดเจน

ที่ห้องน้ำ หมีพูลก็กำลังรับโทรศัพท์ เป็นอาคิระโทรมา：“เทคนิคโกหกของลูกสูงขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ หือ？”

“ก็เรียนมาจากพ่อแหละ！”

หมีพูลปัดความรับผิดชอบของตัวเองทันที：“แล้วก็ทำเป็นป่วยก็เรียนรู้มาจากพ่อนะ”

“อย่างอื่นไม่เห็นลูกจะเรียนรู้ไวบ้าง เรื่องไม่ดีแบบนี้ทำไมลูกถึงเอามาใช้อย่างอิสระ？”อาคิระพูดวิจารณ์

“หึหึ”

หมีพูลหัวเราะ：“ผมคิดเพื่อพ่อไง หลอกพ่อกลับมา แม่ก็หนีไปไหนไม่ได้ไม่ใช่เหรอ？”

อาคิระขมวดคิ้วเล็กน้อย：“ดื้อจังเลยนะ ดูเหมือนต้องสั่งสอนดีๆแล้ว！”

......

อาคิระจะไปแล้ว เพื่อบรรลุเป้าหมายตามต้องการ เขาโทรหาฉันทัชไปมา แล้วทำตัวเผด็จการสุดๆ ให้เขาไปส่งที่สนามบิน

ฉันทัชรู้สึกทำอะไรไม่ได้ เลยขับรถไป รีบไปที่สนามบิน

อาคิระก็ยังทำเป็นเคร่งขรึม กระเป๋าเดินทาง พาสปอร์ต วีซ่า แม้แต่ตั๋วเครื่องบินก็ยังซื้อมาแล้ว

เห็นฉันทัชมา เขาก็ขยับฝีเท้า เข้าไป แล้วกอด：“วันนี้ไปแล้ว ก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาอีกครั้งเมื่อไหร่ เพื่อนรัก ดูแลตัวเองดีๆ”

ฉันทัช：“……”

เขาไม่คิดว่าตัวเองแสดงเนียนไปหน่อยเหรอ？

ถ้าไม่ได้รู้อยู่แล้ว เขาก็คิดว่าเขาคือนักแสดง ตอนนี้กำลังเล่นละครอยู่

พอปล่อยออก อาคิระจ้องไปที่เวลาอีก บ่ายครึ่งแล้ว ทำไมเธอยังไม่มา บอกแล้วว่าจะบินสองโมง

“ไม่มาเหรอ？”

ฉันทัชมองเขา นิ้วยาวๆลูบระหว่างคิ้ว

“ยังไม่ถึงเวลา ตอนนี้เพิ่งบ่ายโมงครึ่ง พวกเรารอสักพักเถอะ”อาคิระพูดแบบนี้ไป

บ่ายโมงสี่สิบ ไม่มีแม้แต่เงา บ่ายโมงห้าสิบ ก็ยังไม่มี สองโมงตรง ก็ยังไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว

ฉันทัชเดาได้อยู่แล้ว：“น่าจะไม่มานะ”

อาคิระยังหาข้ออ้าง：“จากในเมืองมานี่ไกลมาก และรถก็ติด ต้องมาสายหน่อยแน่นอน รอก่อนละกัน”

“ฉันโทรถามละกัน

ฉันทัชหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหายู่ยี่ แล้วถาม：“ทางนั้นเป็นไงบ้าง？”

ระหว่างที่เขาโทรศัพท์ อาคิระมองไปที่เขาด้วยสายตาลึกซึ้ง แป๊บหนี่ง ก็เห็นว่าวางสาย จึงถาม：“ว่าไง？”

“ตอนนี้ยู่ยี่ยังอยู่ซื้อเสื้อผ้าเป็นเพื่อนพนาวัน เดี๋ยวทั้งสองก็จะไปดื่มกาแฟและกินหม้อไฟด้วย ใช่สิ แล้วยังจะไปงานเลี้ยงนัดบอดด้วย”