บทที่ 66 สรุปว่าพวกเขาเป็นอะไรกันแน่

เผชิญหน้ากับเธอ หลังจากนั้นรูปร่างที่สูงโปร่งโค้งเล็กน้อย เอาหมวก แล้วก็ถุงมือ ใส่ให้กับเธอทั้งหมด กลัวเธอหนาว

ทั้งสองคนนั่งรถแท็กซี่กลับไปถึงบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว และสุนันท์ยังไม่นอน

เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินเข้ามา ขมวดคิ้ว ไม่สบอารมณ์ : “ไปไหนมา ทำไมดึกขนาดนี้ถึงจะกลับมา？”

เมื่อได้ยินแล้ว เชอร์รีนกำลังที่จะเอ่ยปากพูด เลอแปงก็แย่งไปพูดก่อนแล้วว่า : “แม่ พี่สะใภ้แนะนำผมไปเรียนภาษาอังกฤษ ”

ในเมื่อพูดแบบนี้ สุนันท์ก็ไม่เอ่ยปากพูดอะไรอีก เพียงแค่พูดว่า ： “ต่อไปถ้าหากต้องเรียนอีก ก็เรียนที่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ แล้วก็ กลางคืนเวลากลับบ้านห้ามเกินเที่ยงคืน”

“โตขนาดนี้แล้ว ยังจะควบคุมเวลาเข้าบ้านอีก แม่ แม่เข้มงวดเกินไปหรือเปล่า？” เลอแปงทะเล้นยิ้มแย้มอย่างไม่จริงจัง

ตบเขาเบาๆ สุนันท์ถูกกระตุ้นจนหัวเราะเบาๆ : “เข้มงวดอะไร นี่คือกฎ”

โชคดี หลังจากนั้นเธอไม่พูดอะไรอีก และเข้าห้องน้ำไปแล้ว ใช้โอกาสจากช่องว่างนี้ เชอร์รีนขึ้นไปบนตึกอย่างรวดเร็ว

อาบน้ำ มาสก์หน้า ล้างหน้า จนกระทั่งทำเสร็จหมดทุกอย่าง ก็เกือบตีหนึ่ง แต่ว่า เขายังไม่กลับมา……

ความอยากรู้อยากเห็นเหล่านั้นและอารมณ์ที่แปรปรวนก็ผุดออกมาในใจอย่างอดไม่ได้ เชอร์รีนไม่ได้พักผ่อน แต่ยืนอยู่ที่ริมหน้าต่าง รอคอย……

เธออยากจะดูว่า ประมาณกี่โมง เขาถึงจะกลับบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์……

วันนี้ ระหว่างเขาและหยาดฝน เป็นความสัมพันธ์แบบไหน？

ห้องวีไอพีของโรงละครโอเปร่า

ทั้งสองคนยังคงกระทำแบบก่อนหน้านี้เช่นเคย หยาดฝนนั่งบนโซฟา ส่วนออกัสก็นอนเอนกายอยู่อีกฝั่งหนึ่งตามอำเภอใจ

แต่ว่า ใบหน้าที่งดงามและอ่อนโยนของหยาดฝนเผยเสียงหัวเราะเบาๆออกมา มีความหมายที่อธิบายได้ไม่ชัดเจน

ครั้งนี้ เธอเดิมพันถูกแล้ว เขากลับว่าไม่ได้มีความเย็นชากับตัวเองขนาดนั้น

วันนี้คือวันที่ 15 ธันวาคม วันเกิดของเธอ การ์ดเชิญที่ส่งให้เขาในวันนี้ เป็นโอกาสที่เหมาะสมที่สุดแล้วจริงๆ

เป็นอย่างที่เธอคิดไว้ เขามาแล้ว

“พวกเพื่อนๆของคุณล่ะ？” ออกัสถามอย่างไม่แยแส ใบหน้าที่หล่อเหลา กลับว่าไม่ได้มีอารมณ์แม้แต่น้อย

“พวกเขาที่เชิญมาที่โรงแรม ตอนนี้ก็แยกย้ายกันหมดแล้ว คุณมาเป็นคนสุดท้าย”

หยาดฝนค่อยๆพูด จริงๆแล้ว จะมีแฟนได้ที่ไหนกันล่ะ คนที่เธอเชิญมา มีเพียงแค่เขาคนเดียว

ได้ยินแล้ว สายตาของเขาก็ขยับเล็กน้อย ทันใดนั้น ก้มหน้ามองเวลาแล้ว กระตุกริมฝีปากพร้อมพูดกล่าวว่า : “ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ของขวัญก็มอบให้แล้ว ถึงเวลากลับแล้ว”

“คุณรีบกลับบ้านไหม？” หยาดฝนมองตรงไปที่เขา ยิ่งอยู่ตัวเองก็ยิ่งมองเขาไม่ชัดเจนแล้ว

“พูดถามประโยคนี้ออกมาหมายความว่าไง เวลาหลังจากนี้จะจัดการยังไงก็เป็นเรื่องของผม ไม่ใช่เหรอ？”

ออกัสย้อนถามเบาๆ เหล่ตาจ้องมองไปที่เธออย่างลึกซึ้ง ในนั้นก็มีความหมายที่ลึกซึ้งรวมอยู่ด้วย ทำให้คนมองไม่ออก

หยาดฝนอึ้ง ของขวัญส่งมาถึงแล้วจริงๆ งานเลี้ยงก็ไปแล้ว ส่วนที่เหลือจะทำอะไร มันก็เป็นอิสระของเขา เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปแทรกแซงเลยแม้แต่น้อย

แต่ว่า ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ปฏิบัติต่อเธอแบบนี้……

สุดท้ายแววตาหรี่ลงเล็กน้อย ใบหน้าของเธอยิ้มอย่างขมขื่น แต่กลับว่าเบาๆอย่างผิดปกติ : “ไม่เป็นไร คุณไปก่อน ฉันจะรออยู่อีกหน่อย”

เส้นสายตาตกไปยังบนเวทีที่สิ้นสุดการแสดง หยาดฝนหันหลังให้เขา นั่งอยู่ที่นั่นอย่างเงียบๆ ไม่ขยับเขยื้อนเลย

หลังจากนั้น เสียงฝีเท้าที่เดินออกไปแผ่ซ่านเข้ามาในหู เบ้าตาของเธอเปียกชื้นอยู่ครู่หนึ่ง จมูกมีอาการหน่วงๆเล็กน้อย กลับว่ายังคงไม่ขยับเขยื้อนเช่นเคย

แต่ว่า จู่ๆก็ปวดไหล่ ไหล่ทั้งสองข้างของเธอถูกคนบีบจากทางด้านหลังอย่างรุนแรง

เขาไม่อ่อนโยนให้เลยสักนิด ก็บีบแรงๆแบบนั้น เหมือนอยากจะบีบไหล่ของเธอให้หักเลย ถึงจะยอมวางมือ