บทที่ 713 อย่าพูดจาเหลวไหล

ใช้เวลาเข้าเยี่ยมเพียงไม่นาน บาร์บี้เดินออกมาไปจากห้องผู้ป่วยพร้อมกับชายหนุ่ม ทว่ากลับบังเอิญเผชิญหน้ากับนาโนที่เข็นรถเข็นมาพอดี…

คนทั้งสี่ต่างมองหน้ากันอย่างไม่ละสายตา

นาโนกระชับมือที่จับรถเข็นแน่นขึ้น ทว่าใบหน้าเรียวสวยกลับนิ่งสงบ

หญิงวัยกลางคนผู้ไม่ได้รับรู้ถึงสิ่งที่แผ่ออกมาระหว่างคนทั้งสองเลยแม้แต่น้อย กล่าวทักทายลูกเขยตัวเองด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ดนัยมาทำอะไรที่โรงพยาบาลล่ะจ๊ะ”

“ขาของคุณแม่เป็นอะไรครับ”

ดนัยมองส่วนที่โผล่ออกมาจากรถเข็นของเธอ

“พูดไปก็กลัวว่าเธอจะหัวเราะ ฉันหกล้มน่ะ"

หญิงวัยกลางคนส่งเสียงจุเบาๆ พลางส่ายหน้า

“อายุมากนี่ไม่ดีจริงๆ เดินอยู่ดีๆ ก็ล้มจนทำให้อยู่ในสภาพแบบนี้”

ได้ยินแบบนั้น ดนัยกลับยิ้มเอ้อระเหยเป็นพ่อพวงมาลัย ก่อนจะพูดจาได้อย่างลื่นไหลเหมือนเดิม

“คุณแม่ยังสาวและสวยขนาดนี้ หากไม่รู้จักคงคิดว่าเป็นดาราดังในทีวี เป็นผู้หญิงในฝันของผู้ชายหลายคน ผมยังไม่เห็นว่าคุณแม่จะแก่ลงเลยนะครับ”

หญิงวัยกลางคนได้ฟังเช่นนั้นก็ยิ้มกริ่ม “ปากนี่ราวกับเคลือบด้วยน้ำผึ้งเลยเชียว หวานอะไรขนาดนั้น หืม”

นาโนยิ้มอย่างเย้ยหยัน สิ่งที่พูดออกมาเหล่านั้นล้วนแฝงไปด้วยความหมาย “ความสามารถในการพูดโกหกยอดเยี่ยมขึ้นเรื่อยๆ หน้าไม่แดง ใจไม่เต้นรัว ไม่กลัวแม้กระทั่งฟ้าผ่า! อดทนได้ดีจริงๆ!”

ดนัยไร้ซึ่งคำพูด

หญิงวัยกลางคนไม่รู้ความบาดหมางที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งคู่ ได้ยินนาโนพูดเช่นนั้น จึงยื่นมือออกไปหยิกหลังมือเธอ

“เด็กคนนี้นี่ทำไมถึงพูดจาแบบนี้นะ ดีที่ดนัยทนกับนิสัยแบบนี้ของแกได้ ให้เขาขจัดสิ่งไม่ดีของแกออกไปได้ ฉันคงมีความสุขไม่น้อย”

เดิมทีอารมณ์ก็คุกรุ่นอยู่แล้ว เมื่อได้ยินคำพูดแบบนี้ ยิ่งทำให้นาโนขุ่นเคือง เธอปล่อยมือจากรถเข็นแล้วพูดขึ้นว่า “ถ้าความสัมพันธ์ดีขนาดนั้น ก็ให้ลูกเขยขี่มังกรของแม่มาเข็นให้แม่เถอะ ฉันไม่เข็นแล้ว”

พูดจบ เธอก็ปล่อยมือ แล้วเดินตรงไปยังห้องผู้ป่วย

ขณะเดินผ่านบาร์บี้ที่ยืนอยู่ด้านข้าง ฝีเท้าของนาโนหยุดชะงัก

ริมฝีปากของบาร์บี้แห้งผาก

เห็นได้ชัดว่าเธอยังไม่ได้ทำอะไร ทว่าความแข็งแกร่งและความกดดันที่แผ่ออกมาจากนาโน ทำให้บาร์บี้ไม่กล้าเงยหน้า ไม่กล้าสบตาเธอ และรู้สึกว่าตัวเองทำผิดอย่างมหันต์

“อารมณ์ร้ายแบบนี้จะขึ้นสวรรค์ได้ยังไง! ดนัย เธอปล่อยให้นาโนทำตัวไม่มีกฎไม่มีสวรรค์แบบนี้อีกต่อไปไม่ได้แล้วนะ!” หญิงวัยกลางคนส่ายศีรษะซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขณะนั้นสายตาพลันชำเลืองมองไปที่บาร์บี้ แล้วเอ่ยถาม “สาวน้อยคนนี้คือ?”

“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง ฉันเป็นผู้ช่วยของท่านประธานดนัย พอดีมีธุระที่โรงพยาบาลนิดหน่อยค่ะ”

บาร์บี้พูดอย่างรีบร้อน

หลังจากพยักหน้ารับ หญิงวัยกลางคนก็ทักทายเธอ จากนั้นหันไปพูดกับดนัย “เข็นฉันกลับห้องผู้ป่วยที”

นาโนกำลังดื่มน้ำอยู่ภายในห้อง หญิงวัยกลางคนรู้สึกเบื่อหน่าย จึงแนะนำให้พวกเขาตั้งวงเล่นไพ่กัน

นาโนไม่มาเล่นด้วย หญิงวัยกลางคนมองค้อนเธอ แล้วเรียกดนัย พลางนำไพ่สำรับใหม่ออกมา

ทั้งสองคนเริ่มตั้งวงเล่นไพ่กัน โดยมีนาโนนั่งอยู่ข้างๆ เพียงคนเดียว

หญิงวัยกลางคนชื่นชอบการเล่นไพ่เป็นชีวิตจิตใจ แต่ดนัยก็อดทนเล่นเป็นเพื่อนเธอจนถึงที่สุด

การเล่นดำเนินเช่นนี้ไปเรื่อยๆ อาจเป็นหนึ่งชั่วโมง หรือสองชั่วหลังจากนั้น กระทั่งโทรศัพท์มือถือของดนัยดังขึ้น

เป็นเลขาที่โทรเข้ามา เขากดรับสาย

พูดคุยกันเพียงไม่นาน สองนาทีหลังจากนั้น เขาก็วางสาย

“มีอะไรหรือ” หญิงวัยกลางคนมองเขา “ถ้ามีธุระที่บริษัท งั้นก็รีบไปเถอะ”

“ไม่มีอะไรครับ เลขาแค่โทรมาเตือนผมว่า เย็นนี้เป็นวันครบรอบของเตชะโสภากรุ๊ป และมีการเฉลิมฉลองในตอนเย็น” ดนัยเอ่ยตอบ

“เช่นนั้น เย็นนี้นาโนต้องไปงานเลี้ยงกับคุณ…”

คุณแม่ยังพูดยังไม่ทันจบ นาโนก็พูดขัดจังหวะขึ้นมา “จะเอาใจอะไรมากมายขนาดนั้น ฉันมีธุระ ไม่ไปหรอก”

“แกจำเป็นต้องไป! และไปกับดนัย อย่าทำตามอำเภอใจตัวเอง ไม่ใช่ว่าแม่ไม่เคยพูดกับแก นิสัยแบบนี้ของแกจะมีใครชอบ?” หญิงวัยกลางคนตำหนิเธอ “นิสัยแกเป็นแบบนี้แล้วยังมีคนรัก ก็ขอบคุณฟ้าดินซะเถอะ!”

“ฮ่าฮ่า ฉันควรขอบคุณฟ้าดินจริงๆ นั่นแหละ!” ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของนาโนก็เย็นชาลง อดกระแหนะกระแหนคืนเสียไม่ได้