บทที่ 736 นายโปรดเข้าใจกับสถานการณ์

หมดคำจะพูดและนิ่งไปพักใหญ่ ราชาพูดด้วยเสียงต่ำว่า "เสื้อคลุมอาบน้ำของคุณคลายแล้ว!"

เมื่อคำพูดนั้นหยุดลง นาโนเตะมาที่บริเวณน่องของเขาอย่างรุนแรงและรวดเร็วจากนั้นจึงหันหลังเข้าห้องน้ำไป

ในช่วงเวลานี้เธอแทบไม่นึกถึงดนัยอีกต่อไป ชีวิตที่ถูกกดขี่ข่มเหงมานาน ในที่สุดก็สามารถใช้ชีวิตแบบผ่อนคลายได้เสียที

รุ่งสาง

ทั้งร่างกายและจิตใจของดนัยนั้นเหนื่อยล้าเป็นอย่างยิ่ง

ไม่มีแผนที่จะไปร้านอาหาร และในตอนนี้ ออกัสเดินเข้ามาพอดี และพูดอย่างตรงประเด็นว่า "เซ็นชื่อลงในหนังสือสำคัญการหย่าแล้วหรือยัง ฉันจะได้เอาไป"

"ยังเลย ไปดื่มเหล้าเป็นเพื่อนฉันหน่อย" ดนัยยังคงสวมเสื้อผ้าของเมื่อวานที่มีรอยยับย่น มองดูแล้วยังดูโทรมเล็กน้อย

ออกัสขมวดคิ้ว แต่ก็ยังไปผับเป็นเพื่อนเขา ในห้องส่วนตัวนั้นดนัยดื่มเหล้าไปไม่น้อยและถามว่า "นายให้คำแนะนำกับหัสดินในช่วงเวลาแบบนั้น แต่ทำไมถึงไม่เคยสนใจฉันเลย?"

"ในด้านความรู้สึกนึกคิด นายมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเขา……."

ออกัสพูดเรียบๆว่า "เขารับไม่ไหว แต่นายรู้เป็นอย่างดีว่าในใจของตัวเองต้องการอะไร……"

"รู้เป็นอย่างดีว่าในใจของตัวเองต้องการอะไร?"

ท่องประโยคนี้อย่างแผ่วเบา หลังจากนั้นดนัยก็ยิ้มออกมา เงยหน้า แก้วที่เห็นก้นแก้วอีกใบ "แต่จนถึงตอนนี้ แม้แต่ฉันยังไม่รู้เลยว่าตัวเองต้องการอะไร……"

ออกัสเงียบและพูดขึ้นมาหลังจากนั้นครู่หนึ่ง

"แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง ความทุ่มเทของนาโนคือของจริง เมื่อก่อนตอนที่นายเลือกที่จะแต่งงานกับเธอ ฉันไม่ชอบเธอเลยจริงๆ เธอตรงมากเกินไปและใจร้อน ตอนนั้นฉันรู้ว่าหลังจากที่นายแต่งงานกับเธอแล้วจะต้องมีความยุ่งเหยิงมากมายแน่นอน"

"แต่สุดท้ายแล้วฉันก็เห็นใจเธอ สงสารเธอ แต่ไม่ใช่ด้วยความเป็นเพื่อนที่ดีของนาย ในช่วงเวลานั้นมุมมองที่ฉันมีต่อเธอเปลี่ยนไปเยอะมาก เธอจัดการเรื่องราวที่ร้านอาหารโดนวางยาโดยปิดบังนาย ขอให้ฉันและฉันทัชหาหมอมาโดยไม่ได้บอกนาย ฉันเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงและความอดทนของเธอ แต่สุดท้ายแล้วพวกนายก็ไม่ได้เดินไปจนสุดทาง ความผิดของเธอมีไม่มากและนายคือตัวการที่ก่อกรรมนั้น"

ดนัยดื่มเหล้าแก้วแล้วแก้วเล่า ฟังสิ่งที่เขาพูด เงาร่างของก็ยิ่งลอยมาอยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

"แต่ก็ดีแล้ว ตอนนี้นายได้รับสิ่งที่ตัวนายเองต้องการ ปล่อยให้เธอเป็นอิสระและปลดปล่อยนิสัยของเธอไป แม่ของนายก็ฟื้นขึ้นมาพอดี ทุกอย่างกำลังพอดี"

ออกัสไม่พูดคำพูดโน้มน้าวใจให้เขาคืนดีอีกครั้งแต่กลับพูดเช่นนั้น

"เดิมทีเธอก็เป็นผู้หญิงที่เหมือนกับว่าวและเปลวเพลิง ในช่วงเวลาที่แม่ของนายหมดสติไป เธอกดดันจนซึมเศร้าเหมือนไม่ใช่เธอ สำหรับเธอแล้วการแต่งงานกับนายไม่ใช่เรื่องที่ดี นายไม่ใช่คนเพียงคนเดียวที่ได้รับบาดเจ็บ"

"นายเห็นเพียงแค่บาดแผลของตัวเองแต่ไม่เคยเห็นร่องรอยของเลือดสีแดงสดที่หลั่งริน นายมันเห็นแก่ตัว"

"แต่จะทำอย่างไร?"

ดนัยเงยหน้าขึ้น กลืนน้ำลาย "ฉันไม่ได้วางแผนที่จะเซ็นชื่อลงในหนังสือสำคัญการหย่า เมื่อคืนนี้ คิดไปเยอะ……"

ออกัสหยิบแก้วเหล้าขึ้นมา เงยหน้าขึ้นและดื่มจนหมด สีหน้ามืดครึ้มเล็กน้อยและเสียงก็มืดล้ำลึกราวกับหมอกควัน "จนถึงตอนนี้นายก็ยังไม่เข้าใจในสถานการณ์อีกเหรอ?"

เหล้าอีกแก้วตกลงสู่ท้อง ความคิดของดนัยก็เคลื่อนไหวตามไปด้วย แต่สติปัญญาและความนึกคิดเขายังคงชัดเจน "เข้าใจชัดเจนในสถานการณ์ไหน?"

"ปัญหาตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่นาย นายต้องการจะเซ็นหรือไม่เซ็นก็ไม่มีความสำคัญและไม่มีผลอะไรเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้อำนาจหลักอยู่ในมือของนาโน นายคิดว่าคำพูดของนายยังมีน้ำหนักและมีผลอะไรอยู่อีกไหม?"

ออกัสเตือนเขาด้วยเสียงเรียบๆ "นี่คือสถานการณ์ในตอนนี้"

ดนัยกลืนน้ำลายไม่หยุด ดวงตามืดครึ้มลงในทันที

หม่นหมองไร้แสง มืดครึ้มราวกับควันที่อยู่บนผ้า

"หลังจากตอนที่นายบอกประโยคนั้นกับเธอว่านายมีความรู้สึกดีๆกับผู้หญิงคนอื่น นายควรจะนึกถึงฉากและสถานการณ์แบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ" ออกัสถามกลับอย่างเฉยเมย