บทที่ 754 ตกลงใช่หรือไม่ใช่ของเขากันแน่

หลังจากนั้นไม่นาน สายโทรศัพท์ของราชาก็โทรเข้ามา บอกว่าวันนี้คังซียังต้องฉีดวัคซีน และจำเป็นต้องไปโรงพยาบาลในตอนนี้

นาโนกำลังพูดคุยอย่างออกรสออกชาตินั้น ก็กล่าวว่า "ห้าโมงเย็นค่อยพาคังซีไปฉีดวัคซีนก็ยังทัน"

"ตอนนี้ก็สี่โมงแล้ว ยังต้องไปโรงพยาบาลอีก หมอเป็นคนที่ผมตั้งใจเรียกมาโดยเฉพาะเลย ไปฉีดวัคซีนก่อน แล้วก็นำคังซีมาให้ผม จากนั้นคุณค่อยไปทานอาหาร"

ทั้งวันแล้วที่ราชาไม่ได้เจอกับคังซี ตอนนี้จึงคิดถึงมาก

ไม่มีทางเลือก นาโนจึงพูดกับทั้งสองคน เชอร์รีนและยู่ยี่ต่างโบกมือให้เธอไป พวกเธอเองก็วางแผนที่จะแยกย้ายพอดี และค่อยนัดทานอาหารกันใหม่ในวันพรุ่งนี้

ทั้งสามคนเดินออกมาจากร้านกาแฟพร้อมกัน นาโนอุ้มคังซีขึ้นรถที่รออยู่ข้างนอกและจากไปก่อน

หลังจากรอให้ทั้งสามคนจากไปแล้ว สองคนที่ยังตกอยู่ในภวังค์ของการกระทำเมื่อกี้ก็ฟื้นคืนสติกลับมา และนั่งลงบนโซฟา

หัสดินเลียริมฝีปากบางนั้น และสูดหายใจเข้าออกลึกๆ

แต่หน้าอกของดนัยกลับขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็วไม่หยุด สายตาดำดิ่งมืดครึ้ม

"เมื่อกี้ฉันไม่ได้ยินผิดไปใช่ไหม……" หัสดินคิดย้อนกลับไปอย่างละเอียดรอบคอบ "เมื่อกี้เหมือนฉันได้ยินนาโนพูดว่าตัวเธอเองนั้นให้กำเนิดตามธรรมชาติ และทารกยังดื่มนมของเธออยู่"

"นายได้ยินไม่ผิดหรอก ฉันเองก็ได้ยินอย่างชัดเจน" ดนัยเปิดปากตอบกลับ

"ไม่ถูก ไม่ถูกต้อง! แต่ไม่ใช่ว่าเมื่อก่อนนายบอกว่านาโนไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้งั้นหรือ?โรงพยาบาลที่ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ ฮ่องกง หรือแม้แต่โรงพยาบาลที่สหรัฐอเมริกาก็เคยไปมาแล้วทั้งนั้น และข้อสรุปที่ได้รับมาก็เหมือนกันทั้งหมด แต่ตอนนี้นับว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่? " สามารถเรียกได้ว่าหัสดินนั้นงุนงงเป็นอย่างมาก

"ฉันก็เหมือนกับนาย" ดนัยดื่มน้ำ "ตอนนี้ฉันก็เต็มไปด้วยความสงสัยเช่นกัน"

"งั้นคำพูดของเธอเมื่อกี้ก็สามารถพิสูจน์ได้อย่างหมดจดเรื่องหนึ่งว่า เด็กไม่ใช่เด็กที่เธอรับเลี้ยง แต่เป็นเด็กที่เธอให้กำเนิดเอง ดังนั้นตอนนี้คำถามจึงเกิดขึ้นแล้วว่า เป็นเด็กที่เกิดกับนาย หรือเป็นเด็กที่เกิดกับคนอื่น?"

มือใหญ่ที่เห็นข้อกระดูกชัดเจนของดนัยกำแก้วแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว และดื่มหนักแก้วแล้วแก้วเล่า

"พอเถอะ พอได้แล้ว ร่างกายของนายเพิ่งจะดีขึ้น แต่นายจะดื่มแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ลืมไปเถอะ นายไปลองสืบดู ฉันคิดว่ามีโอกาส 20% ที่จะเป็นลูกของนาย" หัสดินกล่าว "แน่นอน โอกาสอีก 80% คือเป็นลูกของคนอื่น!"

……

กลับมาที่ห้องพักคนไข้ ดนัยโทรหาลูกน้องในทันที และสั่งให้ตามสืบไทม์ไลน์ของนาโนหลังจากที่เธอจากไป แน่นอนว่ารวมถึงเด็กด้วย

การที่ได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น แน่นอนว่าทำให้เขาตกใจเป็นอย่างมาก ทำให้เขาดูเหมือนรูปปั้นประติมากรรม

ในตอนแรก ตอนที่นาโนจากไป ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ตั้งท้องเลยด้วยซ้ำ นี่เพิ่งผ่านไปแค่ 10 เดือนเท่านั้น ก็อุ้มเด็กอยู่ในอ้อมกอดแล้ว

หรือว่า เป็นเด็กที่เกิดจากคนอื่นจริงๆงั้นหรือ ?

ความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูกเกิดขึ้นในหัวใจของเขา ดนัยนั่งลงบนโซฟา พลางหยิบบุหรี่ 1 ม้วนออกมาจากกล่อง และจุดไฟ

บาร์บี้เข้ามา หลังจากได้กลิ่นบุหรี่ก็เดินเข้ามาอย่างรีบร้อน และคว้าบุหรี่ในมือของเขาไป "ตอนนี้ร่างกายของท่านประธานยังไม่หายดีเลยนะคะ จะสูบบุหรี่ได้ยังไง?"

ในเวลานี้เขากำลังหงุดหงิดอยู่ และยังโดนการกระทำแบบนี้รบกวนเข้า แน่นอนว่าก็ยิ่งอารมณ์เสียยิ่งขึ้น "ออกไป! "

"ฉันออกไปได้นะคะ แต่ท่านประธานจะสูบบุหรี่ไม่ได้" บาร์บี้ยืนอย่างไม่ยอมจากไป

"รู้แล้วน่า ไม่สูบแล้ว……" ดนัยโบกมือด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย และโยนกล่องบุหรี่ทิ้งลงในถังขยะ

เมื่อผ่านไป 3 ชั่วโมงกว่าๆ เลขาก็โทรศัพท์เข้ามา ในที่สุดก็สืบพบบางอย่าง "เด็กเกิดจากคุณนาโนจริงๆครับ เกิดที่อังกฤษ และโรงพยาบาลก็มีบันทึกอย่างละเอียด"

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ปลายนิ้วของดนัยก็สั่นสะท้านเบาๆ ปรากฏว่าเป็นเด็กที่เธอให้กำเนิดจริงๆ!

"แต่ว่า ทะเบียนบ้านของเด็กอยู่ใต้ชื่อของคนที่ชื่อว่าราชาครับ ผมคิดว่า บางทีเด็กอาจจะเป็นลูกของคุณราชาคนนั้น" เลขากล่าว

ลูกกระเดือกกลิ้งขยับขึ้นลง ดนัยไม่สามารถบอกได้เลยว่าในใจของเขารู้สึกเช่นไร มือใหญ่นั้นกวาดทุกอย่างที่อยู่บนโต๊ะลงบนพื้น