บทที่ 762 เมื่อคิดถึงก็ปวดใจ

อยู่เป็นเพื่อนจนถึงบ่าย ฉันทัชก็อุ้มกิ่งทองมารับยู่ยี่

เขาคลุมเสื้อคลุมที่พกมาให้ยู่ยี่ด้วยใบหน้าที่อบอุ่น เรียบนิ่ง และอ่อนโยนอยู่ตลอด จากนั้นค่อยบอกลาทั้งสอง

มองตามหลังหนึ่งครอบครัวสามคนขับรถออกไป นาโนกับเชอร์รีนต่างก็แยกย้ายจากกัน

ดนัยอยู่ดูแลนีรดาที่โรงพยาบาล โชคดีที่ร่างกายของเธอไม่เป็นอะไรมาก เพียงแค่ทนต่อแรงกระตุ้นที่รุนแรงไม่ไหวถึงได้เป็นลมก็เท่านั้นเอง

หลังจากนั้นไม่นาน นีรดาก็ฟื้นขึ้นมา

เธออดไม่ได้ที่จะไอเบาๆ และฝืนลุกขึ้นนั่งจากเตียงผู้ป่วย “แกอยากจะเห็นฉันเป็นลมอีก ใช่ไหม?”

“แม่ครับ ผมเป็นสามีต้องมีความน่าเชื่อถือ คำที่พูดออกไปแล้วมันไม่สามารถเรียกคืนได้ อีกอย่างชื่อก็เซ็นลงบนทะเบียนหย่าแล้ว จะให้ผมมีหน้าไปขอหุ้นบริษัทกับผู้หญิงคนหนึ่งได้อย่างไร”

“ถ้างั้นแกลองบอกฉันมาสิ ว่าตอนนี้แกวางแผนจะทำอย่างไร”

“ตั้งแต่ตอนแรก” ดนัยคิดไปสักครู่ และพูด “เรื่องนี้สำหรับผมแล้วไม่ใช่เรื่องที่ยากเลย”

” แกก็ได้แต่พูดอย่างเบาใจ ทรัพย์สินที่มากมายของตระกูลเตชะโสภา นั้นถูกทำลายด้วยมือของฉันและแก จนฉันไม่รู้ว่าในอนาคตจะเอาหน้าที่ไหนไปเจอพ่อแกแล้ว!”

ดนัยตบไปที่ไหล่ของเธอเบาๆ พลางปลอบใจ “ตอนนี้ก็มีคังซีแล้วไม่ใช่เหรอครับ หุ้นของนาโนในอนาคตก็ต้องเก็บไว้ให้คังซีอยู่แล้ว, เขาเป็นหลานชายของแม่ แล้วจะนับเป็นคนนอกได้อย่างไร ยังไงถ้าในอนาคตผมตายไป หุ้นส่วนนั้นก็เก็บไว้ให้เขาเหมือนกัน เพียงแค่ตอนนี้นำกระบวนการทุกอย่างทำไว้ล่วงหน้าแล้วเท่านั้นเอง”

นีรดาถูกดนัยพูดหว่านล้อม คิดไปสักครู่ ก็รู้สึกว่าที่เขาพูดก็มีเหตุผล

“ในอนาคตผมแก่ไป หุ้นส่วนของบริษัทต้องให้เขาทั้งหมดแน่นอน ให้เร็วให้ช้าก็ต้องให้อยู่ดี จริงไหมครับ?” เขาพูดเกินจริงอีกแล้ว

“แม้จะพูดแบบนี้ แต่ปมของปัญหาที่อยู่ในใจผมมันแก้ไม่ได้มาโดยตลอด!”

“แก้ไม่ได้ก็ค่อยๆ แก้ ย่อมมีสักวันที่สามารถคลี่คลายปัญหาได้ ฉันมักจะนึกถึงบริษัทของตระกูลเตชะโสภา พ่อ และปู่ของแกบ่อยๆ ”

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น

จากนั้นก็มีเสียงที่อ่อนโยนของบาร์บี้ดังลอดเข้ามา “ประธานดนัยคะ”

พอหันไป กลับเห็นคนที่มาเป็นบาร์บี้และแม่ของเธอ ในมือของทั้งสองถือของขวัญเต็มไปหมด ยืนอยู่ที่ประตู

นีรดาหยุดพูด “เข้ามาสิ”

บาร์บี้ถามเกี่ยวกับสุขภาพของเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล แถมยังนำโจ๊กพุทราที่ตนเองต้มมาด้วย มันส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล กลิ่นหอมที่โชยออกมาต่างทำให้อดเปรี้ยวปากไม่ได้

แม่ของเธอเพิ่งเคยเจอนีรดาเป็นครั้งแรก

ถึงอย่างไรร่างกายก็ค่อนข้างอ่อนล้า มักจะรู้สึกไม่สบายใจและระมัดระวังอยู่เสมอ ไม่สามารถปล่อยวางเรื่องต่างๆ ได้

นีรดามีสีหน้าใจดี “นั่งเถอะ แถมยังรบกวนพวกเธอเอาของมาซะเยอะแยะขนาดนี้อีก”

“ไม่เป็นไรค่ะ พวกหนูก็กำลังทำอาหารเย็นอยู่พอดี ดังนั้นเลยถือโอกาสทำเยอะหน่อย พวกนี้ล้วนเป็นของบำรุงกระเพาะ ดื่มเยอะยิ่งดีต่อสุขภาพ หนูจะมาคนเดียว แต่คุณแม่ไม่วางใจ ก็เลยตามมาด้วยค่ะ” บาร์บี้อธิบาย พร้อมกับถือถ้วยออกมา เสิร์ฟให้สองถ้วย

ถ้วยหนึ่ง เธอส่งให้นีรดา ส่วนอีกถ้วยหนึ่ง ส่งให้ดนัย

นิ้วเรียวยาวนวดคลึงระหว่างคิ้ว ดนัยโบกมือ เป็นการบ่งบอกว่าตนเองไม่หิว

เหลือบมองกล่องเก็บความร้อน บาร์บี้พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ตอนมาที่นี่ก็นำอาหารมาสองถ้วย ให้ประธานดนัยหนึ่งถ้วย ป้าสะใภ้หนึ่งถ้วย ตอนนี้ประธานดนัยไม่กิน ส่วนที่เหลือคงต้องทิ้งซะแล้ว”

ถึงอย่างไรก็เป็นความตั้งใจของคนกันเอง ดนัยไม่ได้ปฏิเสธอีก รับถ้วยมา หยิบช้อน และตักซุปขึ้นดื่ม

สายตาคุณแม่ของบาร์บี้มักจะมองไปที่ดนัยอยู่บ่อยๆ เหมือนแม่ยายมองลูกเขย ยิ่งมองก็ยิ่งพึงพอใจ

กินข้าวได้ทั้งสง่างาม และน่ามองเช่นนี้ บี้ของพวกเขาต้องบ่มเพราะวาสนามากี่ชาติกัน ถึงจะได้การแต่งงานที่ถูกกำหนดโดยโชคชะตาเช่นนี้มา?

นีรดาพูดคุยกับบาร์บี้และแม่ของเธออยู่เป็นครั้งคราว แต่ในใจกลับคิดถึงแต่หุ้นบริษัทเหล่านั้นของตระกูลเตชะโสภา จะไม่ให้ปวดใจได้อย่างไร?

เนื่องจากตอนนี้เวลาก็ดึกแล้ว อีกทั้งบทสนทนาระหว่างทั้งสามมีค่อนข้างน้อย บรรยากาศมักจะอึมครึม บาร์บี้จึงเอ่ยปากบอกว่าเวลาก็ดึกแล้ว คงต้องขอตัวกลับ