บทที่ 764 ปัจจุบันก็เป็นแบบนี้

“ผมจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอเปลี่ยนความคิดให้ได้ครับ” ดนัยมีสีหน้าจริงจัง ภายในคำพูดยิ่งเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและตั้งใจอย่างที่สุด

นีรดามีสีหน้าที่เปลี่ยนไป จากนั้นพูดต่อว่า “เดิมทีฉันไม่ค่อยชอบนาโนสักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้เธอให้กำเนิดหลานชายของตระกูลเตชะโสภา ขอแค่แกสามารถตามเธอกลับมาได้ ฉันก็จะเลือกที่จะทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ แต่ถ้าหากตามกลับมาไม่ได้ล่ะ?”

ดนัยไม่ได้พูดอะไร

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาตั้งใจจะตามกลับมาอย่างถึงที่สุด แต่ไม่เคยคิดถึงเรื่องตามกลับมาไม่ได้เลย

“แกยังเด็ก แถมยังหนุ่มยังแน่น ทำการใดจะคิดหน้าไม่คิดหลังก็ได้ แต่ฉันไม่ได้ ฉันเป็นแม่ของแก เป็นหัวหน้าตระกูลเตชะโสภา ทำการใดต้องคิดอย่างรอบด้าน”

“นีรดาพูดช้าๆ “ถ้าแกสามารถตามนาโนและลูกกลับมาได้ นั้นถือเป็นเรื่องที่น่าดีใจ แต่หากตามนาโนกลับมาไม่ได้ แต่สามารถตามลูกกลับมาได้ ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยม”

“แต่หากตามนาโนและลูกกลับมาไม่ได้ งั้นแกก็ต้องเชื่อฟังฉัน รีบแต่งงานกับบาร์บี้ซะ”

ดนัยยังคงนิ่งเงียบ

สักพัก เขาก็พูดว่า “ผมมีความคิดของผมเอง ท่านไม่ต้องยุ่งหรอกครับ!”

“ฉันไม่ยุ่งไม่ได้หรอก! ดังนั้นแกจำไว้ แกอยากจะตามนาโนกลับมาก็ได้ แต่อย่าพูดอะไรที่ไม่น่าฟังกับบาร์บี้ ต้องรักษาความสัมพันธ์ในตอนนี้ไว้!”

“ความสัมพันธ์ในตอนนี้คืออะไรครับ?” คิ้วของดนัยเลิกขึ้นเล็กน้อย “ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ของประธานกับเลขาเหรอครับ”

“ดูเหมือนจะมีความใกล้ชิด แต่ก็ไม่ต้องไกลกันเกินไป แบบไขว่คว้าและขีดจำกัด ในใจแกน่าจะเข้าใจ”

ดนัยเม้มริมฝีปากบางไว้แน่น ยังอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่นีรดาได้กลับตาลงแล้ว

……

เช้าวันรุ่งขึ้น

ท้องฟ้ายามฟ้าสางเพิ่งปรากฏขึ้น กริ่งประตูดังขึ้นมาจากห้องเพรสซิเดนสูทของโรงแรม

เมื่อวานนาโนเข้านอนค่อนข้างดึก หลังจากได้ยินเสียงกริ่งที่ประตู เธอยังคงขี้เกียจจะขยับตัว

คนที่มารบกวนเธอแต่เช้าแบบนี้นอกจากราชาแล้ว ยังจะมีใครอีก?

เธอแอบคิดในใจ ถ้าราชากดกริ่งหลายครั้ง แต่ไม่เห็นเธอมาเปิดประตู ภายหลังจะต้องคิดได้ว่ายังไม่ตื่น และคงกลับไปเอง

แต่ใครจะรู้ ว่าวันนี้ทำไมเจ้างั่งราชานั่นถึงไม่ฉลาดเอาซะเลย ได้แต่กดกริ่งไม่หยุดติดต่อกัน

กลัวว่าราชาจะมีเรื่องด่วน หมดปัญญา สุดท้ายนาโนต้องจำใจยอมเปิดผ้าห่มออก สวมใส่รองเท้าแตะแบบลวกๆ และเดินออกไป

ขณะดึงประตูไปด้วย เท้าของเธอก็ขยับไปด้วย อารมณ์ของคนตื่นนอนฉุนเฉียวอย่างมาก “ทางที่ดีคุณควรรับประกันว่ามีเรื่องด่วน ไม่อย่างนั้นฉันจะกระทืบคุณให้ตาย!”

เมื่อประตูแง้มออก น้ำเสียงทุ้มต่ำและสุขุมของผู้ชายก็ดังลอดเข้ามา “นาโนครับ”

ดวงตาอัลมอนด์ของนาโนหยุดที่จะหรี่ตาไม่ได้

นี่แยกออกได้ว่าไม่ใช่เสียงของเจ้างั่งราชานั่น แต่เป็นดนัย

เธอเงยหน้าขึ้น คิดไม่ถึงว่าผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าจะเป็นดนัย แถมในมือยังถือของมาเยอะแยะ เวลานี้มีความร้อนกรุ่นอยู่ น่าจะเป็นอาหารเช้า

“คุณมาทำไม?” ใบหน้าของนาโนเปลี่ยนไปเล็กน้อย พูดจาไม่มีมารยาท

“ผมอยากแวะมาเยี่ยมคุณกับคังซี” ดนัยเม้มริมฝีปากและพูดว่า “แล้วก็นำอาหารเช้ามาให้ คุณกินหน่อยสิ”

“จะมาเยี่ยมคังซีก็ได้ แต่ถ้าจะมาเยี่ยมฉันก็ไม่จำเป็นหรอก ส่วนอาหารเช้า คุณหลี่ก็เก็บไว้กินเองเถอะ” นาโนไม่ได้มีความซาบซึ้งอะไรเลย

ลูกกระเดือกของดนัยขยับ จ้องมองไปที่เธออย่างลึกซึ้ง

แต่นาโนได้หมุนกายกลับเข้าห้องนอนไปแล้ว และไม่รู้ว่าคังซีตื่นขึ้นมาตอนไหน

เธอโน้มตัว อุ้มคังซีขึ้นมาอย่างเบามือ กลับมาที่ห้องรับแขก และวางไว้ในอ้อมแขนของดนัย

นาโนมักจะอารมณ์ไม่ดีอยู่บ่อยๆ แต่เธอก็พูดจามีเหตุผล