บทที่ 776 ไม่มีทางลืม

เชอร์รีนออกไปแล้ว เหลือเพียงแค่นาโนคนเดียวเท่านั้นที่อยู่ในห้อง เธออุ้มคังซีแล้วตกอยู่ในภวังค์

ในเวลานั้น คำพูดเย้ยหยันของดนัย ราวกับสงครามเย็นไร้ควันระเบิดที่ยังคงชัดเจนในความทรงจำของเธอ ไม่มีทางลืม...

เธอไม่มีทางลืมตัวเองในตอนนั้นทั้งที่กำลังตั้งครรภ์แล้วคิดอะไรถึงนำอาหารกลางวันไปให้เขาจนประสบอุบัติเหตุบนท้องถนน แต่ก็ยังคงไปที่บริษัทเพื่อรับประทานอาหารกลางวันกับเขา แต่สิ่งที่ได้กลับมาคืออะไร?

ในตอนกลางคืนมีคนเคาะประตู เธอจึงเดินไปเปิดประตูแล้วเห็นว่าเป็นดนัย

เขาสวมเสื้อคลุม ในวันที่หนาวขนาดนี้แต่เขากลับมีหยาดเหงื่อบนหน้าผาก เมื่อเห็นเธอ เขาก็ขยับริมฝีปากบางยิ้มอย่างสดใส แล้วยกมือขึ้น “ก๋วยเตี๋ยวข้ามสะพาน”

ตาของนาโนขยับเล็กน้อย หน้าอกขยับขึ้นลง แล้วเธอก็หยิบมันด้วยมือข้างเดียว

เมื่อดนัยเห็นแบบนั้น รอยยิ้มบนดวงตาและริมฝีปากบางของเขาก็สว่างไสวมากยิ่งขึ้น

แต่ทว่าในวินาทีถัดมา นาโนก็โยนก๋วยเตี๋ยวข้ามสะพานลงถังขยะต่อหน้าเขา เสียงของเธอเย็นชามาก

“คิดว่าหุ้นเพียงเล็กน้อยกับสิ่งของเล็กๆน้อยๆจะทำให้ฉันอ่อนลงหรอ ฉันบอกเลยว่าเป็นไปไม่ได้! หลังจากนี้มาแค่วันเสาร์กับวันอาทิตย์เท่านั้น นอกจากเวลานี้ฉันจะทำให้คุณก้าวเข้ามาที่นี่ไม่ได้อีกเลย!”

ทันทีหลังจากนั้น ประตูห้องโรงแรมก็ปิดกระแทกต่อหน้าเขาอย่างไร้ความปราณี

นาโนรู้ว่าสิ่งที่เชอร์รีนพูดนั้นไม่ผิดเลย ดนัยให้หุ้นเธอ 60% แล้วตัวเองก็กลายเป็นคนยากไร้ หลังจากนั้นเขาก็มาที่นี่ทุกวัน นอกจากดอกไม้ ก็ยังพาเธอไปกินของที่โปรดปราน ไม่ว่าจะฝนตกหรือแดดออก เกือบยี่สิบวันแล้ว

พูดตามตรง เธอไม่ได้รู้สึกดีเลย แล้วก็ไม่ได้ใจอ่อนกับเขาลงเลย แต่ความเกลียดชังในใจของเธอดูเหมือนจะค่อยๆหายไป

ใจอ่อนกับความเกลียดค่อยๆหายไปความหมายของทั้งสองอย่างไม่เหมือนกัน ใจอ่อนหมายถึงการให้อภัย แต่ค่อยๆหายไปหมายถึงลืมความเย็นชาในตอนนั้นของเขาและปฏิบัติต่อเขาเหมือนคนอื่น ๆ

เธอไม่มีทางลืมความเย็นชาของเขาที่มีต่อเธอในตอนนั้นได้ คำพูดที่ไร้ความปราณีของเขา รวมทั้งความปรารถนาดีที่เขามีต่อผู้หญิงคนอื่นๆ!

เพื่อป้องกันไม่ให้ความเกลียดชังเหล่านั้นค่อยๆหายไปอีก จึงต้องจบสถานการณ์แบบนี้เดี๋ยวนี้!

ก่อนที่เธอจะตัดสินใจแยกจากก็ไม่เคยคิดที่จะกลับไปคบกับเขาอีก แน่นอนว่าหลังจากที่เขากลับมา เธอก็ไม่เคยคิดเช่นกัน อีกทั้งยังไม่คิดที่จะแต่งงานอีกรอบ

ตอนนี้เธออยากอยู่กับคังซีแค่สองคน ทุกอย่างนอกจากนั้น เธอนาโนไม่สนใจ!

จมูกของดนัยเกือบโดนกระแทก แต่โชคดีที่เขาถอยเท้ากลับได้ทันเวลา เขางุนงงมาก หลายวันก่อนไม่เห็นเป็นอะไรเลย ทำไมวันนี้เป็นแบบนี้

เขาไม่ได้คิดจริงจังกับคำพูดของนาโน และยังอยากเข้าไปข้างในอีก จึงกดกริ่งหน้าประตู แต่สุดท้ายเขาก็โกรธนาโนมาก ที่เธอเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและตำรวจ

ผลคือ ดนัยถูกพาตัวออกไปในกรณีก่อความวุ่นวาย และในที่สุดห้องก็เงียบสงบลง...

นาโนกล่อมคังซีให้นอนหลับและท้ายที่สุดก็สงบลง ทำให้หัวคิ้วของเธอคลายออกอย่างสบาย

ดังนั้น หลังจากนี้ก็ให้มันเป็นแบบนี้แหละ เธอกับคังซีสามารถมีชีวิตที่ดีได้ สิ่งอื่นล้วนไม่จำเป็น!

ราชารู้สึกหงุดหงิดกับดนัยมากขึ้นเรื่อยๆ เห็นเขาถูกพาออกไปเมื่อสักครู่นี้ ลึกๆในใจก็รู้สึกดีเป็นไหนๆ

คังซีมีชื่อของเขา นามสกุลของนาโน นี่ก็อธิบายได้แล้วว่าเขากับนาโนเป็นคู่กัน

บริษัทที่ฝรั่งเศสโทรมา แคทวอล์คในรอบฤดูกาลใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว ให้เขาเตรียมตัวกลับประเทศ

การแสดงครั้งนี้แตกต่างจากเมื่อก่อน นี่เป็นแฟชั่นที่ใหญ่ที่สุดและมีอำนาจมากที่สุดในปารีส เป็นที่รู้จักโดดเด่นไปทั่วโลก ในทุกๆปีจะมีผู้เชี่ยวชาญทางด้านแฟชั่นมาฟังข่าวมากมายนับไม่ถ้วน

“ฉันไม่มีเวลาและฉันจะไม่กลับไปแล้ว” ราชาตอบกลับตามอารมณ์และกระฉับกระเฉง

“จะทำอย่างนั้นได้ยังไง คุณเป็นตัวเอกของทุกปีเลยนะ ขาดคุณไป แล้วงานจะสำเร็จได้ยังไง?” ผู้อำนวยการปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงและพูดด้วยวาจาที่น่าฟัง

“ไม่ไป นาโนของฉันและคังซีอยู่ที่นี่ และตอนนี้ก็มีผู้ชายหน้าไม่อายคนหนึ่งกำลังคิดที่จะเข้าหาพวกเขา ฉันไม่ยอมปล่อยให้ผู้ชายหน้าไม่อายคนนั้นใช้โอกาสนี้อย่างเต็มที่จนทำให้ฉันต้องเงยหน้ามองหรอกนะ”

พูดถึงดนัยแล้ว เปลวไฟในท้องของเขาก็เหมือนภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ เปลวไฟอันร้อนผ่าว

ผู้อำนวยการยังคงพูดโน้มน้าว “งานสำคัญหรือสาวงามสำคัญกว่ากันล่ะ”