บทที่ 779 เธอใจร้ายขนาดนี้ได้อย่างไร

แต่ความคิดแบบนั้นช่างฟุ่มเฟือย นาโนไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขาด้วยซ้ำ

ดนัยถอนหายใจยาวอยู่ในใจ กลืนความขมขื่นยากเกินบรรยายกลับไป ขยับตาแล้วสตาร์ทรถ

ตอนกลางคืนสายตาไม่ค่อยดีนัก อีกทั้งยังไม่สบาย สถานการณ์เลยยิ่งแย่ลงไปอีก

อาการปวดหัวจู่โจมรุนแรงอีกครั้งอย่างฉับพลัน ดนัยทนไม่ไหวอีกต่อไป เขากัดแก้มแน่น มีกลิ่นเลือดจาง ๆ กระจายออกมา

ทนไม่ไหวอีกแล้ว เขาก้มศีรษะลงพลางหอบหายใจแรง

นาโนกำลังดูโทรศัพท์ของเธอ ซึ่งมีภาพวาดออกแบบที่สปอร์ส่งมา

ลำคออุดตันราวกับมีอะไรบางอย่างขวางอยู่ข้างใน ทันใดนั้นก็มีแสงสว่างจ้าแสบตาผิดปกติส่องมา พร้อมกับเสียงแตรที่เกือบจะกรีดทะลุแก้วหู

ดนัยพยายามอดกลั้นต่อความรู้สึกไม่สบายอย่างถึงที่สุด เมื่อเงยหน้าเขาก็เบิกตากว้างขึ้นในทันที

ทัศนวิสัยยามค่ำคืนในวันฝนตกนั้นต่ำมาก ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่มีรถบรรทุกสินค้าคันหนึ่งขับชนซ้ายชนขวาตรงมา ด้วยความเร็วที่เร็วเกินไป ราวกับเสียการควบคุม!

ดนัยตั้งสติอย่างรวดเร็ว เนื่องจากความอ่อนล้า หน้าอกของเขาจึงสั่นขึ้นลงไม่หยุด เขาจดจ่ออยู่กับการผ่านพ้นอันตราย

เขารู้ดีอยู่แก่ใจว่าหากไม่คิดอย่างมีสติ กลัวอย่างเดียวว่าเราสองคนจะตายอยู่ใต้ล้อรถนี่แหละ

ลดความเร็ว ถอยหลัง หาโอกาสที่จะหลีกเลี่ยง แต่รถบรรทุกคันใหญ่บ้าไปแล้ว มันมุ่งตรงมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ความสามารถในการตัดสินใจและควบคุมของดนัยไม่ดีเหมือนปกติ เมื่อเท้าเขาลื่น จากเหยียบคันเร่งกลายเป็นเหยียบเบรกรถอย่างผิดพลาด เมื่อรถเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงไปเป็นเบรก แรงกระแทกจึงค่อนข้างแรง ยางล้อรถเสียดสีกับพื้นถนนอย่างรุนแรง ร่างของทั้งสองพุ่งไปข้างหน้าพร้อมกันเพราะแรงเฉื่อยที่เกิดจากการเบรก

ศีรษะของดนัยกระแทกกับพวงมาลัย ในขณะที่นาโนกระแทกกับหน้าต่างข้างๆ กัดฟันด้วยความเจ็บปวด เจ็บจนลืมตาไม่ขึ้น

เหตุการณ์จู่โจมกะทันหันทำให้เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ และความคิดของเธอก็พร่ามัวไปหมด

ด้วยสติสัมปชัญญะครั้งสุดท้าย ดนัยทอดสายตาลงต่ำอยู่ตรงหน้าของเขา รถบรรทุกอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว

เขากัดฟันแน่น สตาร์ทรถอีกครั้ง แต่ทว่าหน้ารถของรถบรรทุกก็ชนเข้ากับหน้ารถอย่างรุนแรง ร่างของทั้งสองสั่นสะเทือนจากการปะทะอีกครั้ง

เล็บของนาโนจิกลงไปในเนื้อนุ่มกลางฝ่ามือของเธอ ทำให้เธอฟื้นคืนสติด้วยความเจ็บปวด ดวงตาของเธอเบิกกว้าง หัวใจเต้นแรง และใบหน้าซีดเผือด

มือทั้งสองข้างของดนัยคว้าพวงมาลัยด้วยแรงทั้งหมดที่มีและใช้แรงทั้งหมดของเขาเพื่อหันให้การจู่โจมไปยังฝั่งที่เขานั่ง กระโปรงรถถูกกระแทกอย่างแรง

แรงกระแทกอย่างรุนแรงทำให้รถสั่นสะเทือนไม่หยุด แม้แต่หน้ารถก็ถูกชนจนยุบเข้าไปทั้งหมด

ทันทีหลังจากนั้นร่างของดนัยก็โถมลงบนตัวของนาโน ไม่นานทั้งคู่ก็หมดสติไป

ก่อนหมดสติ ใบหน้าของดนัยสะท้อนอยู่ในดวงตาของนาโน มีเลือดไหลลงมาตามขอบหน้าผากของเขา ทำให้เธอตกตะลึง...

ในสถานที่เกิดเหตุชนกันไม่เบาเลย หน้ารถทั้งสองคันยุบลงไป มีแนวโน้มถูกบีบแบนอย่างรวดเร็ว

...

นาโนตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอเห็นผนังสีขาวอยู่ตรงหน้าเธอ

สว่างมาก ทำให้เธอแสบตาจนลืมตาไม่ขึ้น ความคิดของเธอว่างเปล่า