บทที่ 790 สิ่งที่เสียไปแล้วก็จะเสียไปตลอดกาล

เชอร์รีนขานรับตาม

คำโบราณกล่าวไว้ว่าผู้หญิงใจแข็งย่อมพ่ายแพ้ให้กับความมุ่งมั่นของผู้ชาย

บางทีดนัยอาจจะเอาชนะใจนาโนได้ในสักวันหนึ่งหรืออาจจะไม่เลยก็ได้

แต่นั่นก็เป็นเรื่องของพวกเขาเป็นเรื่องในอนาคต......

กินพิซซ่าเสร็จแล้วนาโนก็สั่งซื้อเพิ่มอีกอัน

ราชาอาจจะยังไม่ได้ทานอะไรสั่งกลับไปให้เขาด้วยดีกว่า

คังซียังไม่ได้นอนตอนนี้นับวันยิ่งเรี่ยวแรงเยอะขึ้นทุกวันและนับวันยิ่งนอนน้อยลงทุกทีเธอเข้าไปอุ้มเขานาโนปล่อยราชาให้ไปทานข้าว

“ตั๋วกลับปารีสจองเสร็จเรียบร้อยแล้วนะ”ราชาหันมามองเธอพลางเอ่ย

“ครับรับทราบครับ”นาโนยิ้มเบาๆอุ้มคังซีขึ้น

ตอนนี้ยิ่งโตยิ่งหน้าตาดี

ตอนกลางคืนก่อนนอนนาโนจะทาโทนเนอร์น้ำนมและครีม

ในขณะที่กำลังจะเตรียมตัวนอนโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เธอรับสายอย่างประหลาดใจเป็นสายของดนัยที่โทรเข้ามา

นึกว่าเขามีเรื่องอะไรนาโนไม่ได้เปล่งเสียงอะไรออกไปนิ่งฟังรอเขาพูดแต่ดนัยก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไร......

สายทั้งสองโทรติดแล้วแต่ที่แปลกก็คือไม่ยอมมีใครพูดอะไรกลับกลายเป็นว่าทั้งสองฝ่ายต่างก็ถือมือถือแนบหูเอาไว้ไม่มีใครพูดอะไรเลยสักคน

และมันก็เป็นอยู่อย่างนี้ติดต่อกันอยู่ราวๆ5นาที

ในที่สุดนาโนก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้น“ถ้าไม่มีเรื่องอะไรล่ะก็ฉันวางละนะ”

“ฝันดีนะ”

ในที่สุดดนัยก็ได้เอ่ยปากพูดคำแรกของในคืนนี้

“ยังมีอีกอย่างนะอย่ายืนอยู่ข้างหน้าต่างบ่อยๆเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้”

พูดเสร็จก็วางสายทันทีนาโนขมวดคิ้วเดินไปที่ข้างหน้าต่างแล้วก็เห็นรถที่เธอคุ้นเคยจอดอยู่จริงๆ

ดนัยไม่ได้ไปไหนยังคงอยู่ข้างล่างจนถึงเกือบ5ทุ่มเขาถึงขับรถออกไป

ข้างใต้ล้อรถมีเขม่าควันอยู่ไม่น้อย......

พอกลับถึงคฤหาสน์เตะชะโสภานรีดาเอ่ยถามเขา“สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง？”

ดนัยไม่ได้ตอบอะไร

ร่างกายเท้าและหัวใจหนักอึ้งไปหมดอ่อนล้าเขาทิ้งคำพูดไว้แค่อยากพักผ่อนแล้วก็หันหลังเดินขึ้นข้างบน

แบบนี้มันแปลได้เลยว่าสถานการณ์ไม่ราบรื่นแน่ๆถ้ามันราบรื่นล่ะก็จากนิสัยของเขาเขาก็คงหน้าบานอารมณ์ดี

ตอนที่นาโนลุกไปเข้าห้องน้ำเธอจะติดนิสัยชะเง้อดูนอกหน้าต่างรถที่เคยจอดอยู่ตรงนั้นตอนนี้หายไปแล้วเห็นได้ชัดว่าถูกขับออกไป

ดวงตาเธอสั่นระริกเลิกผ้าห่มออกในใจวุ่นวายเล็กน้อยไม่สดใสโปร่งสบายเหมือนเช่นเคย......

สภาพของบาร์บี้ยังคงร่อแร่

แม่ของเธอหมดปัญญาเรียกหมอจิตแพทย์เข้ามาอย่างลับๆหวังอยากจะปลดปมในใจเธอ

แต่หมอจิตแพทย์พูดไม่ทันไรก็ถูกบาร์บี้จับทางทันจนได้เรื่องราวมันก็เลยเลยตามเลยไปแบบนั้น

ภายใต้การบังคับของแม่ของเธอบาร์บี้จำใจต้องไปดูตัว

หลังจากกลับมาแม่เธอเอ่ยถาม“เป็นไงบ้าง？”