บทที่ 798 ฉันขอโทษตัวเอง

ห่านหน้าต่างที่ใสสะอาด บาร์บี้สามารถมองเห็นได้ในที่ยืนอยู่ตรงลานบ้าน

“เป็นเขานั่นแหละที่ตบฉันอย่างแรง เพื่อให้ฉันได้สติกลับคืน หลังจากพาแม่ฉันไปส่งที่โรงพยาบาล ฉันก็คิดว่าเขาจะอยู่เป็นเพื่อนฉัน ฉันกลัวมาก เพราะคิดถึงแต่เลือดของแม่ที่เต็มตัวฉัน กลัวมากๆเลยล่ะ”

“แต่เขากลับบอกฉันอย่างดุเดือดและไร้น้ำใจ เขาส่งแม่ฉันไปที่โรงพยาบาลแค่เพราะว่าหวังดี ไม่มีเหตุผลหรือหน้าที่รับผิดชอบใดที่ต้องอยู่เป็นเพื่อนฉัน เขาไม่ใช่แฟนของฉัน แล้วก็ยิ่งไม่ใช่สามีของฉัน ต่อให้ฉันจะเป็นลมล้มลงไปในโรงพยาบาลเพราะว่ากลัว มันก็ไม่เกี่ยวกับเขา ในขณะที่ฉันวิงวอนขอร้องเขาด้วยความยากลำบาก สุดท้ายเขายังคงจากไปอยู่ดี……”

“ครั้งนี้ฉันได้เห็นเรื่องราวทุกอย่างได้อย่างชัดเจน……” เธอพูด “เธอไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่บ้านของฉันหรอก ญาติพี่น้องของพ่อกับแม่ฉันเยอะมาก แต่กลับไม่เคยสนิทสนมปรองดองกันเลย เพราะว่าครอบครัวของฉันจน เลยมีแต่คนดูถูกอยู่ตลอดเวลา”

“การขอยืมเงินพวกเขาที่เต็มไปด้วยความยากลำบากและคำดูถูก ทุกครั้งหลังจากกลับมาแม่ก็จะมีน้ำตา

“การขอยืมเงินก็เต็มไปด้วยความเห็นถากถางดูถูก ทุกครั้งที่ฉันกลับมา แม่จะเก็บน้ำตาและพูดเข้าหูฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อให้พวกเขาสบตากันด้วยตาใหม่ในอนาคต”

นาโนไม่เข้าใจจริงๆ แม้ว่าเธอจะเติบโตมาในครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว แต่เธอก็ไม่เคยกังวลเรื่องเงินมาก่อน

“ตอนที่ยังเป็นหญิงสาววัยรุ่นก็มักจะมีจินตนาการเพ้อฝันกับผู้ชายตลอด และรู้สึกว่าตัวแตกต่างไปจากคนอื่นตลอด ว่าในอนาคต เธอจะต้องแต่งงานกับเจ้าชายรูปงามขี่ม้าขาว เขามีความสูงที่สมบูรณ์แบบ รูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาที่สุด นิสัยดี และพื้นฐานครอบครัวสูงส่ง"

“ดังนั้น ตอนที่ประธานดนัยเอื้อมมือเข้ามาหาฉันในคืนนั้น ฉันก็หลงรักเขามาก และเขาก็สนองเกี่ยวกับผู้ชายในจินตนาการของฉันทั้งหมด”

“และแม่ของฉันก็พอใจมาก เธอชอบถ่ายรูปตอนที่ประธานไปที่บ้านญาติของเรา พวกเขาตกใจตามคาด แล้วสุภาพและเป็นมิตรกับแม่ของฉัน ฉันยังรู้สึกภูมิใจ ที่ได้เป็นคนชั้นหนึ่ง”

เธอดึงมุมปากของเธอและยิ้มอย่างเศร้าโศก "ด้วยความเพ้อฝันและความภาคภูมิใจแบบนี้ ฉันยิ่งหลงใหลมากขึ้นเรื่อยๆและไม่สามารถคลี่คลายตัวเอง ถึงขนาดที่ตัวเองตกวิกลจริต"

นาโนเลิกคิ้วขึ้น ไม่พูดอะไร คังซีในอ้อมแขนของเธอกำลังหิว เขาร้องไห้เสียงดัง เธอไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แล้วป้อนให้อาหารคังซีทันที

“บางทีเพราะอาจจะยังเด็ก บางทีเลยอาจรับสิ่งล่อใจภายนอกไม่ได้ ครั้งนี้ฉันมาที่นี่เพื่อขอโทษเธอ และบอกว่าฉันขอโทษ!” บาร์บี้ กล่าวว่า "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะอธิบายและปกป้องเขา ฉันแค่อยากพูดขอโทษเพื่อตัวเอง ตอนนี้เป็นเวลาสิบนาที หนึ่งนาทีก็ไม่เกิน และหนึ่งนาทีก็ไม่ได้ขาด ฉันซื้อตั๋วกลับเมืองSแล้ว ลาก่อนนะ"

ใช่จริงๆอย่างที่แม่ของฉันพูด แม้ว่าจะได้ชีวิตนาโนมา แล้วเธอจะทำอะไรได้?

ฉันไม่ได้อะไรนอกจากส่งตัวเองไปสู่ความตาย!

แม่ของฉันแก่แล้ว ขาก็มีปัญหา การที่เธอบ้าต่อไป บ้านก็จะถูกทำลาย เพื่อเห็นแก่แม่ของเธอ เธอต้องตื่นขึ้น

หรือว่า เธอควรจะไร้สติต่อไป และดูแม่ของเธอตายต่อหน้าเธองั้นเหรอ?

จริงอย่างที่เธอพูด ถ้าดนัยสนใจเธอสักเล็กน้อย เขาคงไม่พูดคำพูดโหดร้ายขนาดนั้นที่โรงพยาบาลหรอก!

ถ้าใจเขามีใจสักหน่อย เธอก็คงจะสู้ต่อไป แต่เขาใจร้าย เหี้ยมเกรียมเกินไป

หลังจากสะสางเรียบร้อย เธอหันหลังกลับและเดินออกจากคฤหาสน์ ทันทีที่เธอเห็นเธอออกมา ดนัยก็รีบขึ้นไป และความคมชัดระหว่างคิ้วราวกับมีดของจ้องที่บาร์บี้ "เธอพูดอะไรกับเธอ?"

“ถ้าอยากรู้ ก็ถามเธอเองสิ” บาร์บี้มองเขาอย่างลึกซึ้ง

“ฉันขอเตือน ว่าความอดทนของฉันมีขีดจำกัด เธอควรหยุดซะ” ดนัยเตือนเสียงดัง

บาร์บี้ไม่ได้พูดอะไร และไม่มีอะไรจะพูดนอกจากว่าเธอเศร้ามากจนหายใจไม่ออก

เธอดึงมุมปากของเธอและจากไป

เมื่อผลสุดท้ายไม่ใช่ของเธอ ต่อให้ทุ่มเทแรงใจไปแล้วยังไง?

ใบหน้าของดนัยเต็มไปด้วยความวิตกกังวล หยุดมองไปที่คฤหาสน์ไม่ได้ แล้วก็ไม่รู้ว่าบาร์บี้พูดอะไร และตอนนี้เธอมีปฏิกิริยาอย่างไร

สักครู่หนึ่ง นาโนก็ออกมา เตรียมรดน้ำดอกไม้และต้นไม้ในลานบ้าน

เมื่อเห็นแบบนี้ ดนัยก็รีบเดินไป เพื่อที่จะเอามันมา เธอเลี่ยง และพูดว่า “เธอไปแล้ว ทำไมคุณไม่รีบตามไปล่ะ？”

“ผมไม่ได้เป็นอะไรกับเธอเลย จริงๆนะ!” ดนัยดูเหมือนมดบนหม้อไฟ "วันที่ออกไป ตัวเธอเต็มไปด้วยเลือด และบอกว่าแม่ของเธอฆ่าตัวตาย ผมเห็นสีหน้าเธอไม่เหมือนคนโกหก ก็เลยขึ้นไปข้างบนกับเธอด้วย เกิดเรื่องขึ้นกับแม่ของเธอจริงๆ!”

"ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน"