บทที่ 8 ฉันทำอะไรผิด

เมื่อได้ยิน ชายวัยกลางคนเดินเข้ามา มองมายังเธอ “คุณเป็นเจ้าของเดิมของที่นี่ใช่ไหม”

เชอร์รีนจับประเด็นสำคัญในคำพูดของเขาทันที “อะไรคือเจ้าของเดิม”

“ก็ง่ายๆ เจ้าของเดิมของบ้านหลังนี้คือคุณ แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมเป็นเจ้าของที่นี่” ชายวัยกลางคนพูด

“คุณกำลังพูดมั่วซั่วอะไร เราไม่ได้ขายบ้านหลังนี้ คุณต้องผิดพลาดตรงไหนแน่ๆ”

“คุณผู้หญิง คุณดูเอกสารนี้สิ......” ชายวัยกลางคนยื่นเอกสารในมือส่งมา

เชอร์รีนยื่นมือรับเอกสาร ยิ่งดูสีหน้ายิ่งแย่ลง

ผู้ชายคนนั้นยื่นสัญญาขายให้เธอต่อ ทั้งสองฝ่ายได้ลงนามแล้ว เงินก็จ่ายไปแล้ว และยังได้รับการรับรองแล้วด้วย ตราถูกประทับแล้ว

เลือดบนใบหน้าถูกสูบไปโดยสมบูรณ์ จิตใจเชอร์รีนราวกับกระจกเงาที่ส่องชัดเจน เธอรู้ เวลานี้พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์

เวลานี้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือยอมรับความจริง!

“เอางี้นะ เรายังหาที่พักไม่ได้ ผ่อนผันสักสองสามวันได้ไหม”

ในเวลานี้ทางเดียวคือการถ่วงเวลา มากขึ้นอีกวัน ก็คิดหาทางได้มากขึ้นอีก

ชายวัยกลางคนเก็บสัญญาไป “ไม่มีทาง ตอนนี้เราก็ไม่มีที่อยู่เหมือนกัน”

“หนึ่งวัน แค่วันเดียวได้ไหม” เชอร์รีนขอร้อง “ของของเรายังไม่ได้ขนย้ายเลย คุณก็ยังย้ายบ้านไม่เสร็จเหมือนกันใช่ไหม”

“ย้ายเสร็จไม่เสร็จก็ต้องย้าย หรือว่าคืนนี้จะนอนกลางดินกินกลางทรายล่ะ คุณผู้หญิง คุณไม่ต้องเป็นห่วงเรา แค่คิดว่าพวกคุณจะเอาของพวกนั้นไปวางไว้ตรงไหนก็พอ! เมื่อครู่กำลังจะโทรหาคุณ คุณกลับมาทันเวลาพอดี”

ระหว่างบทสนทนา เชอร์รีนเห็นพนักงานบริษัทขนย้ายสามสี่คนเดินออกไป พร้อมกับยกเตียงในห้องของเธอ

กะทันหันแบบนี้ เธอจะไปหาที่วางของพวกนี้ได้ที่ไหน

เธอกัดฟันขอร้องชายวัยกลางคน “คุณดูสิฉันหาที่ไม่ได้จริงๆ ไม่งั้นก็เอาแบบนี้ คุณให้ฉันวางของไว้ก่อนห้องหนึ่งได้ไหม รับประกันว่าพรุ่งนี้ฉันจะย้ายออกเลย โอเคไหม”

เมื่อเห็นท่าทางของเธอ ชายวัยกลางคนเริ่มคลายท่าทีลง ในที่สุดก็เอ่ยปากว่า “งั้นก็ได้ แต่พรุ่งนี้คุณต้องย้ายไปแน่ๆ!”

“แน่นอนๆ!”

หลังจากช่วยจัดของทุกอย่างในห้องเสร็จ ก็เป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว มันได้เวลาสอนแล้ว

แต่เชอร์รีนในตอนนี้ไหนเลยจะมีแก่ใจดูเวลา เธอกดเบอร์มือถือของทับทิม ความโกรธในใจโหมกระหน่ำรุนแรง

แต่เสียงหวานๆ ของผู้หญิงเตือนเธอว่าไม่มีผู้รับสาย กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้ง

เธอกดกลับไปกลับมาทั้งหมดห้าครั้ง โดยไม่มีข้อยกเว้น ทับทิมต้องจงใจไม่รับแน่นอน!

หน้าอกของเชอร์รีนขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง กัดฟันพิมพ์ข้อความ: พี่สะไภ้ คุณยุ่งอยู่เหรอ พี่ชายเพิ่งโทรมาหาฉัน บอกว่าเพราะวันปีใหม่ เดือนนี้เขาเลยได้รับเงินเดือนและโบนัสล่วงหน้า ตอนนี้โอนเงินทั้งหมดเข้าบัตรของฉันแล้ว สามร้อยสำหรับของขวัญคริสต์มาสให้ฉัน ถ้าคุณไม่โทรกลับอีก อย่าโทษที่ฉันยักยอกไว้คนเดียวนะ อีกอย่าง คุณต้องเชิญน้องสามีไปเลี้ยงข้าวด้วยใช่ไหมล่ะ

หลังจากพิมพ์เสร็จ เธอถึงขั้นส่งหน้ายิ้มหลังข้อความด้วย แต่เกร็งจนนิ้วมือขึ้นข้อขาวแล้ว

อีกด้านหนึ่ง

ในห้องที่เต็มไปด้วยควัน ทับทิมกำลังเล่นไพ่นกกระจอก ได้ยินเสียงข้อความ เธอหยิบมือถือขึ้นมาดู

ทันทีทันใด ทับทิมสบถด่าเสียงต่ำ แล้วโทรกลับหาเชอร์รีน ยิ้มกว้างพูดอย่างร่าเริง “เชอร์รีนจ๊ะ พี่สะใภ้เพิ่งเห็นข้อความของคุณ ก่อนหน้านี้คุณบอกไม่ใช่เหรอว่าอยากทาน Haidilao งั้นฉันจะรอคุณที่หน้าร้าน Haidilaoที่อยู่บนถนนก่อสร้าง ได้ งั้นฉันวางสายนะ คุณเร็วๆ ล่ะ......”

หลังจากวางสายเสร็จ ทับทิมทิ้งไพ่นกกระจอกในมือ แล้วไป Haidilaoที่เปิดใหม่บนถนนก่อสร้าง

รออยู่ที่ประตูร้านประมาณยี่สิบนาที ในที่สุดก็เห็นเชอร์รีนก้าวลงมาจากรถแท็กซี่

ทับทิมยิ้มแย้มทันที ก้าวเดินด้วยรองเท้าส้นสูงเข้ามาทักทาย “คุณมาถึงจนได้นะ”

แต่เมื่อเชอร์รีนเห็นทับทิม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธจัดที่กำลังปะทุ