บทที่ 800 เกิดอะไรขึ้นอีก?

สิ่งที่เขาพูด คืออาหารโปรดของนาโนทั้งหมด เธอไม่ชอบอาหารรสเผ็ด

“พูดอย่างกับบ้านเราไม่มีเชฟ ฉันกินมาแล้ว”

นาโนขว้างมือของเธอ และโทรศัพท์มือถือลงบนเตียง "ในเมื่อยืนอยู่ที่นี่ ฉันก็จะพูดให้ชัดเจนไปเลยแล้วกัน คุณกลับเมืองSไปดีกว่า ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่"

“นี่มันเรื่องของผม ฉันจะไม่กลับไป จนกว่าจะได้คุณกลับมา” เขาพูด

นาโนยิ้มและพูดว่า “แล้วถ้าฉันไม่ยกโทษให้ตลอดชีวิตล่ะ? คุณไม่ต้องการแม่ของคุณ คุณก็จะเป็นคนกตัญญูมากที่สุด คุณจะอยู่ที่นี่ตลอดชีวิตของคุณหรือไง?”

ดนัยดึงริมฝีปากบางของ และเสียงต่ำของก็ไหลออกมา "ผมมีวิธีของผม"

“ถ้าคุณยืนยัน ฉันก็ช่วยไม่ได้ ฉันขอเตือน คุณไม่รู้จักใครในที่นี่ บางทีตายไปอาจจะไม่มีใครรู้”

ดนัยจ้องตรงมาที่เธอ "นั่นมันเรื่องของผม!"

“ก็เรื่องของคุณน่ะสิ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย”

เมื่อพูดจบ นาโนก็หันหลังและเดินออกไป

ยังคงรักษาท่าทางเมื่อกี้ ไว้ ดนัยเฝ้าดูเธอหายไปในสายตา

พี่เลี้ยงยังยืนนิ่งและถามว่า “อาหารที่พูดมาเมื่อกี้ ให้ทำหมดเลยหรือเปล่าคะ?”

“ไม่ครับ ตามสบาย” เขาดึงความสนใจของเขากลับมา เธอไม่อยากอยู่ทานอาหารเย็น เขาะกินอะไรก็ได้

ผู้หญิงคนนั้นจ้องมาที่เขา และการแสดงออกบางอย่างก็แวบเข้ามาในดวงตาที่กลมโต และสดใสแปลกๆ

แต่ ดนัยไม่ได้สนใจ

ทุกคืน เขาจะโทรหานีรดาที่อยู่ในเมืองS และทั้งสองจะคุยกัน

เมื่อกลับมาที่คฤหาสน์ ราชาอวดผลงานใหม่ต่อหน้าเธอ เขาพูดเสียงดัง กางแขนออก และรออย่างเกียจคร้าน

นาโนทนไม่ได้ เธอยิ้ม และกอดเขา

แต่ราชาไม่จริงจัง หลังจากคว้าโอกาสนี้ไว้ เขาก็หอมหน้าผากเธอ ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ ดวงตาของดอกพีชของ ราชาหรี่ลงลึกและตื้น "แล้วเขานอนอยู่บนเตียงยังไงเหรอ?"

“จ้างพี่เลี้ยง” เธอพูด

"ค่อนข้างเร็วแฮะ" ราชาหรี่ตาลงและพูดว่า “ผู้หญิงไม่สะดวกหรือเปล่า ให้ผมต้องไปหาผู้ชายคนอื่นไหม ยังก็ถอดเสื้อผ้าต่อหน้าผู้หญิงไม่ได้”

นาโนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “คุณใจดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ยังไงซะ ที่เขาตกลงมา ผมก็ควรรับผิดชอบอยู่ครึ่งหนึ่ง ผมควรจะไปหามาให้เขา”

นาโนพูดทุกอย่างที่เขาต้องการและขึ้นไปชั้นบนเพื่อกอดคังซี

เมื่อเดินผ่านหน้าต่างสูง ก็บังเอิญเห็นดนัยทานอาหารเย็นกับพี่เลี้ยง

ด้วยความค่อนข้างเร็ว การหาพี่เลี้ยงได้ในเวลาอันสั้น แถมยังเป็นคนจีนอยู่ ไม่เลวเลย

คังซีเพิ่งตื่น ใบหน้าเล็กๆของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง อ้าปากกางแขน ท่าทางเล็กๆนั่น ไม่ต้องบอกว่าน่ารักขนาดไหน

จูบลง นาโนกอดเขาไว้ในอ้อมแขนของเธอ

แม้ว่าเขาจะนอนกลางวันแล้ว แต่เขาก็ยังนอนเป็นเพื่อนเธอ

เธอรู้สึกประหม่ามากเพราะงานนิทรรศการในหลายวันมานี้วันนี้ ในตอนนี้ตอนนี้เธอสามารถผ่อนคลายได้แล้ว ความง่วงเข้ามาในทันที และเธอก็ง่วงมากจนลืมตาไม่ขึ้น

อีกฝั่ง

ดนัยยังไม่ได้นอน เขากำลังดูนิตยสาร เขาไม่มีชุดนอน

ผู้หญิงคนนั้นเก็บทุกอย่างเป็นที่เรียบร้อย จัดการล้าง แล้วเดินเข้ามา ตะโกนว่า "คุณดนัยคะ"

"มีอะไร?" ตาของเขายกขึ้น และนิ้วยาวของเขายังคงอยู่ในนิตยสาร หน้านี้เป็นเครื่องประดับทั้งหมด ถูกออกแบบโดยนาโน

“วันนี้ดึกไปหน่อย ข้างนอกฝนตก เรียกแท็กซี่ตอนนี้ก็ลำบาก ขอฉันพักที่นี่สักคืนหนึ่งคืนได้มั้ยคะ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็มองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนตกหนักจริงๆและไหลลงหน้าต่าง "ชั้นหนึ่งมีห้องเยอะมาก คุณสามารถเลือกห้องได้ตามใจชอบเลยนะ"