บทที่ 803 คุณตัดสินใจยัง

นาโนเงียบ

ฉันทัชไม่ได้พูดต่อ เขาบอกราตรีสวัสดิ์ และวางสายไป

ผู้ชายและผู้หญิงแตกต่างกัน ด้วยประสบการณ์ ผู้ชายจะมีความเป็นผู้ใหญ่และมีวินัยในตนเองมากขึ้น จะสามารถจัดการกับอารมณ์และความซับซ้อนของคนได้เหมาะสมมากขึ้น

แต่ประสบการณ์จะนำความเจ็บปวดมาสู่ผู้หญิง ความสงสัยในความรู้สึกและผู้ชายทำให้ต้องรักตัวเองมากขึ้น

เมื่อคุณเลือกผู้ชายอีกคน จะรู้ได้อย่างไรว่าคุณเลือกผู้ชายนิสัยและอารมณ์แบบไหน

จะเจ็บอีกมั้ย

ไม่มีใครสามารถเข้าใจกันอย่างถี่ถ้วนตั้งแต่แรกเริ่ม ปัญหาอีกมากมายจะตามมาหลังการแต่งงาน

ผู้หญิงไม่สามารถรับประกันได้ว่าผู้ชายคนต่อไปที่พวกเขาพบจะดีกว่าผู้ชายปัจจุบัน

ฉันทัชไม่ได้พูดคำเหล่านี้อีก เขารู้สึกว่าประเด็นนั้นจบลงแล้ว

แค่พูดคำแนะนำของตัวเองเกี่ยวกับเรื่องของพวกเขาก็พอแล้ว อย่าไปยุ่งมาก!

ในการแต่งงาน ในช่วงชีวิต ทุกคนต้องเติบโต ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง ภรรยาหรือสามี

จากการเติบโตจนเป็นผู้ใหญ่ ต้องผ่านประสบการณ์มาสักพัก

สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออย่าทำผิดพลาด แต่อย่าทำผิดพลาดในสิ่งที่มีทางเลือก ความผิดที่ไม่สามารถย้อนกลับไปได้ยังมีโอกาสแก้ไข

ฉันทัชรู้สึกว่าตอนนี้เขาสามารถจัดการทุกอย่างได้แล้ว ซึ่งเป็นของขวัญที่มอบให้เขาจากประสบการณ์ก่อนหน้านี้

ทุกคนต้องการเวลาทดสอบ การผ่านเรื่องบางเรื่องถึงจะเรียกว่าชีวิต ใช้ชีวิตอย่างตั้งใจ เพื่อให้มีชีวิตที่ดี

กลับไปในห้องผู้ป่วย นาโนยังคงถือโทรศัพท์อยู่ในมือ เธอนั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ดนัยมองที่เธอ และขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "เกิดอะไรขึ้น ใครโทรมาหาคุณ"

นาโนไม่ตอบเขา

คำพูดของฉันทัชจะเข้ามาในความคิดทีละคำ ทีละประโยค เธอเงียบมาก

เธอรู้ว่า จากชายที่เป็นผู้ใหญ่เช่นฉันทัช ผู้ที่ผ่านประสบการณ์ยากลำบากมามากมายหลายต่อหลายครั้งพูดแบบนี้ออกมา จะต้องมีเหตุผล

เมื่อเห็นว่าเธอนิ่งอยู่อย่างนั้น ดนัยก็ไม่พูดอะไรอีก เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ถอนหายใจยาว นัยน์ตาลึกของเขามัวและไร้ชีวิตชีวา

ไม่รู้ว่าชีวิตแบบนี้ วันแบบนี้ เมื่อไหร่จะจบ ต้องทำยังไงให้เธอเปิดใจรับเขา เขาไม่ต้องการมากมาย แค่นิดหน่อย นิดหน่อยเท่านั้น

ในห้องที่ใหญ่โต ทั้งสองไม่ได้พูดคุยกัน ต่างคนต่างคิดถึงเรื่องของตัวเอง

นาโนคิดถึงอนาคตของตัวเอง จากความสามารถของเธอ การเลี้ยงดูคังซีคนเดียวไม่ใช่ปัญหา

ในอนาคตเธอจะไม่แต่งงานแล้วจริงหรือ

เธอคิดเกี่ยวกับปัญหานี้อย่างจริงจังและเคร่งขรึม ไม่แต่งงานอีก ตั้งแต่นี้ไปเธอก็จะอยู่กับคังซีแค่สองคน

แน่นอนว่าเธอมีความสุข แต่เมื่อนึกถึงคังซี เธอ...

ตั้งแต่เธอยังเด็ก เธอเติบโตมาในครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์แบบ มีแม่เพียงคนเดียว ไม่มีพ่อ เธอคิดถึงพ่อเสมอ และต้องการพ่อ เธออิจฉาเพื่อนคนอื่นๆมาก

ตอนนี้เธอจะปล่อยให้คังซีกับเธอเดินไปทางเดียวกันนั้นหรือ

ปวดหัวมาก ปวดจนทนไม่ไหว นาโนใช้มือทั้งสองข้างกุมศีรษะของเธอไว้ และนวดช้าๆ

ดนัยก็เงียบตลอด ไม่ได้พูดอะไรเลย

ไม่นานหลังจากนั้น ราชาก็โทรมา

นาโนยืนขึ้น ทักทายพยาบาล และกลับไปโดยไม่มองดนัย

แม้จะโศกเศร้า หัวใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ไม่มีพื้นที่ให้เขาได้พูดเลย

ในคฤหาสน์ ราชากอดคังซี