บทที่ 810 คาดว่าคุณเสร็จแล้ว

สุดท้ายดนัยก็ตกลง หยิบสมุดวางแผนงาน และจากไป สำหรับเขา ชีวิตของคนเดินดินนั้นดีจริงๆ

ไม่นานหลังจากที่เขาจากไป นีรดาก็โทรออก "ใช่ ตอนสองทุ่ม ฉันอยู่ในร้านอาหารกับเขา..."

เวลาหนึ่งทุ่มตรง ดนัยกำลังดูแผนงานอยู่ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้น

เขาเหลือบไปมอง ก่อนจะเห็นว่าเป็นนีรดาที่โทรมา

เขาหลับตาลง เหยียดมือออก นวดหน้าผากแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “อืม ว่าไงครับ"

"ตอนเย็นแกกินข้าวไปหรือยัง" นีรดาถาม

"ยัง..." ดนัยยืดเอว ยืดกล้ามเนื้อและกระดูก จากนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่าเขายังไม่ได้กินอะไรจริงๆ

โชคดีที่ท้องไม่ได้ส่งสัญญาณที่ทำให้รู้สึกไม่สบายออกมา มันยังคงสบายดีอยู่

ตอนนี้กระเพาะมีปฏิกิริยาไวมาก ทันทีที่ไม่กินตรงเวลา มันจะตอบสนองทันที

“ฉันรู้ว่าแกจะเป็นแบบนี้ บอกให้กินข้าวตรงเวลาแกก็ไม่เคยฟัง แกฟังที่ฉันพูดจริงๆหรือเปล่า" น้ำเสียงของนีรดาไม่ค่อยดีนัก ฟังดูเศร้ามาก

"วันนี้ผมยุ่งมาก ลืมเวลา ผมผิดไปแล้ว..." เขาพูดอย่างดี และขอโทษ

“ฉันไม่รู้ว่าแกฟังบ้างไหม แกก็มักจะพูดจาดีเพื่อปลอบแม่ ช่างเถอะ ฉันก็ยังไม่ได้กินอาหารเย็น แกมากินกับแม่สิ" นีรดาพูด

ตอนเช้าเขาสัญญาไว้ และทั้งสองคนก็ไม่ได้กินข้าวด้วยกันเป็นเวลานานแล้ว ดังนั้นดนัยจึงพยักหน้าตกลง

ตอนหนึ่งทุ่มตรง เขาจัดการแผนงานแล้วตรงไปที่ร้านอาหาร

นีรดานั่งรออยู่แล้ว เมื่อเห็นเขาจึงโบกมือเรียก ก่อนดนัยจะเดินไปเอามือโอบไหล่เธอ "อยากกินอะไรตอนเย็นครับ"

"กินที่นี่แหละ ร้านอาหารมีเมนูใหม่ๆ ที่แกยังไม่เคยลอง วันนี้ลองดูสิ" นีรดาเหลือบมองไปทางประตูร้านอาหาร “ดื่มน้ำอุ่นสักถ้วยก่อนจะได้บำรุงท้อง"

ดนัยไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติเกี่ยวกับเธอ จึงถือน้ำอุ่นขึ้นจิบ และคงรออาหารเย็น

ผ่านไปไม่นาน อาหารยังไม่มาเสิร์ฟ แต่ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้น พร้อมประตูร้านอาหารก็เปิดออก นีรดาที่หันหน้าไปทางหน้าต่าง แล้วพูดด้วยความยินดี "งามตาทำไมเธอมาอยู่ที่นี่"

หญิงวัยกลางคนแต่งตัวสง่างามและทันสมัย ​​สวมเสื้อโค้ทกันฝน รองเท้าส้นสูง และมีหญิงสาวยืนอยู่ข้างกาย

เด็กมาก ผมสีดำยาวประบ่า สวมชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ และสะดุดตามาก

นีรดาแอบประเมินหญิงสาว อย่างแรกเธอรู้สึกพอใจมาก เธอดูนุ่มนวลมาก

หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาพร้อมกับหญิงสาว และภายใต้การขยิบตาอย่างต่อเนื่องของนีรดา เธอแสร้งทำเป็นพูดว่า “อ้าว ทำไมวันนี้ดนัยมาอยู่นี่"

“มานี่สิ ถ้าไม่รังเกียจมานั่งกินข้าวด้วยกันสิ" นีรดายิ้มเต็มหน้า และเชิญ "เราไม่ได้เจอกันนานเลย วันนี้เจอกันพอดี มาทานอาหารด้วยกันกันเถอะ"

หญิงวัยกลางคนมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย "นิสา รังเกียจไหม"

"หนูไม่รังเกียจค่ะ กินกันเยอะๆสนุกดี หนูชอบอะไรสนุกๆค่ะ" น้ำเสียงของเธอไพเราะมากแฝงไปด้วยความก้องกังวาล ราวกับนกกระจิบที่เพิ่งออกจากหุบเขา

นีรดาพยักหน้า เธอค่อนข้างพอใจ ตั้งแต่ต้นจนจบเธอไม่ได้ถามความคิดเห็นของดนัยเลย

ทั้งสองนั่งฝั่งตรงข้าม คนที่นั่งตรงข้ามกับดนัยคือเด็กสาว คนที่เปิดปากก่อนก็คือเธอ เธอยิ้มและพยักหน้าทักทาย "สวัสดีค่ะ"

ดนัยพยักหน้าเบาๆ ไม่ได้พูด ทำเพียงแค่ดื่มน้ำอุ่น