บทที่ 834 นายลงจากรถ

เขาอุ้มซารางขึ้น แล้ววางลงบนที่นั่งข้างคนขับ รัดเข็มขัดนิรภัย สตาร์ทรถขับออกไป

ณ ร้านกาแฟ

เด็กสาวรออยู่เป็นเวลานานแล้ว เธอสวมชุดเซ็กซี่มาก หน้าตาก็ไม่เลว เมื่อเห็นเลอแปง น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นออดอ้อนทันที

เลอแปงไม่ชอบผู้หญิงที่ใช้คำพูดและน้ำเสียงแบบนี้มากที่ เขาขมวดคิ้วแล้วนั่งลง

เขายังไม่ทันจะพูดอะไร ซารางก็หมอบลงบนโต๊ะ แล้วเอ่ยปากขึ้น “คุณน้า หน้าอกของคุณหน้าทำไมถึงเล็กแบบนี้คะ?”

ได้ยินดังนั้น หญิงสาวอับอายเล็กน้อย

แต่ก็อดกลั้นอารมณ์ไว้ แล้วถามซาราง “หนูน่ารักจังเลย!”

“ใช่ค่ะ พวกเขาพูดแบบนี้กันหมด แต่ว่าอาของหนูไม่ชอบผู้หญิงหน้าอกเล็ก คุณไม่ผ่าน” เธอดูดน้ำผลไม้

หญิงสาวหน้าเสียเป็นอย่างมาก

เลอแปงอุ้มซารางขึ้น และไม่มีเอ่ยโทษใด ๆ จากนั้นก็พูดขออภัยกับหญิงสาวอย่างเรียบเฉย “ขอโทษด้วยครับ เธอยังเด็ก ชอบพูดความจริงเสมอ”

ได้ยินคำขอโทษนี้ หญิงสาวถึงได้เผยรอยยิ้มออกมา แต่คำพูดประโยคหลัง ทำให้เธอสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างที่สุด จากนั้นก็หยิบกระเป๋า แล้วลุกขึ้นอย่างแรง

“ให้ผมไปส่งคุณไหม?” เลอแปงถามขึ้น

“ไม่ต้อง ฉันมีรถ” ถึงแม้ชายหนุ่มจะหน้าตาไม่เลว ฐานะทางบ้านก็ดี แต่ว่าเขาไม่ได้มีความรู้สึกต่อเธอสักนิด คิดว่าเธอดูไม่ออกเหรอ?

…

ซารางหมอบอยู่บนรถ มองไปรอบ ๆ

เลอแปงกำลังขับรถอยู่ จู่ ๆ ก็ถูกขวางไว้ เมื่อเงยหน้าขึ้น โลกกลมจริง ๆ เป็นตำรวจหญิงคนนั้นอีกแล้ว!

ช่วงนี้เกิดอุบัติเหตุเยอะมาก ดังนั้นเบื้องบนมีคำสั่งให้ตรวจเข้มเมาแล้วขับ!

กระจกเลื่อนลง ใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นปรากฏต่อหน้า ดีด้าแอบกัดฟัน ทำไมถึงเป็นเขาไปได้?