บทที่ 840 คุณเข้าใจผิดหรือเปล่า

เลอแปงยักไหล่ “ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับผมหรอก แต่คุณโมโหอะไรขนาดนี้?”

“คุณ...” ดีด้ารู้สึกว่าผู้ชายคนนี้หน้าไม่อายจริงๆ

“ตำรวจหญิงผู้มีเกียรติคิดไม่ถึงว่าจะไปถ่ายแบบโชว์หน้าอก พูดแล้ว ข่าวนี้มันน่าทึ่งจริงๆ”

ดีด้ากัดฟัน เธอไม่สนใจเขาอีกต่อไป “คุณหยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว! หยุดดูถูกในเรื่องที่ฉันบริสุทธิ์ไม่ได้ทำจริงๆ และหยุดทำลายชื่อเสียงของฉัน!”

เลอแปงอดหัวเราะเบาๆไม่ได้ เขายังคงขยับหมุนพวงกุญแจบนนิ้วกลางอยู่เรื่อยๆอย่างสบายอารมณ์ จนทำให้เกิดเสียงดังชัดขึ้นมา เขาหลับตาลงพลางเอ่ยว่า “คุณตำรวจหญิงผู้บริสุทธิ์ งั้นคุณสาบานต่อพระเจ้าตอนนี้สิ ว่าคุณไม่เคยถ่ายแบบโชว์หน้าอก ไม่อย่างนั้นก็ให้ฟ้าผ่าลงมา”

ประโยคนี้ดักทางดีด้าทั้งหมด เธอจ้องเลอแปงเขม็งและไม่เอ่ยพูดอะไรอีก

“เงียบเลย ไม่เถียงต่อแล้วเหรอ? ”

“โอเค ฉันผิดและไม่ควรเถียงกับคุณ คุณจะพูดอะไรก็พูดเถอะ ตกลงไหม?” ดีด้ายืดได้ก็หดได้เหมือนกันและคิดว่าการทำแบบนี้ก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไร

เลอแปงเลิกคิ้ว เขาปิดประตูหลังรถ ก้าวเข้าไปนั่งหน้ารถ จากนั้นจึงเคาะหน้าต่างรถ “มานั่งด้านหน้า คุณคิดว่าผมเป็นคนขับรถหรือไง?”

ดีด้ากัดฟัน เดินไปนั่งข้างหน้ารถ เธอรัดเข็มขัดนิรภัยอย่างไม่เต็มใจ

ระหว่างทาง ทั้งสองคนไม่มีคำพูดหรือบทสนทนาระหว่างกันเลย มีเพียงแค่เสียงลมหายใจเข้าออกของพวกเขาอย่างเงียบๆ นอกจากเสียงลมหายใจก็ไม่มีเสียงอะไรอีก

เมื่อถึงโรงพยาบาล ดีด้าตรงไปที่โรงพยาบาล ส่วนเลอแปงกลับไปรับซาราง

ในตอนเย็น เซ้นต์มาที่โรงพยาบาลพร้อมของขวัญในมือ ดีด้าเดินมาด้วยสีหน้าที่ดูดี สงบและมีความสุขมาก

หลังจากรับของขวัญ ดีด้าก็ปลอกแอปเปิลให้เขา เซ้นต์กำลังเล่นเป็นเพื่อนน้ำฝน จากนั้นหมอก็เดินเข้ามาเร่งรัดให้เขาไปจ่ายค่ารักษาพยาบาล

สีหน้าของดีด้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกและลำบากใจเล็กน้อย เธอยังไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาลเลย

หมอก็ต้องทำตามหน้าที่อย่างไม่มีทางเลือก หมอกล่าวว่า “โรงพยาบาลมีกฎเกณฑ์ของโรงพยาบาล จริงๆ ผมก็อยากผ่อนปรนให้ แต่มันทำไม่ได้ กรุณาจ่ายให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ ยังมีผู้ป่วยอยู่ด้านหลังที่สำคัญไม่แพ้กัน เรื่องเงินไม่ต้องพูดถึงเลย คุณควรรวบรวมเงินและจ่ายครั้งเดียวให้เรียบร้อย คาดว่าน่าจะมากกว่าห้าแสน ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดีด้าก็ตอบกลับซ้ำไปซ้ำมา ว่าเธอจะจ่ายเงินให้เร็วที่สุดและหาเงินให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ทำให้หมอต้องลำบากใจ

เซ้นต์ขมวดคิ้ว คิดไม่ถึงว่ามากกว่าห้าแสน นั่นไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆเลยนะ!

เมื่อหมอออกไปดีด้าก็หันมามองเซ้นต์ พลางเอ่ยถามเขาว่า “ตอนนี้นายมีเงินติดตัวอยู่เท่าไหร่?”

เซ้นต์มึนงงเล็กน้อย “ฉันเหรอ?”

ดีด้าพยักหน้า ยืนยันว่าใช่ เธอถามเขานั่นแหละ

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงส่ายหัว มีไม่มาก มีมากสุดก็ไม่กี่หมื่นเอง

ดีด้าไม่เชื่อและแสดงความประหลาดใจ ทำงานมาตั้งหลายปี ทำไมมีเงินเก็บน้อยขนาดนั้น?

“ผู้ชายต้องพบปะสังสรรค์เยอะแยะ ทั้งสูบบุหรี่ ทั้งดื่มเหล้า นอกจากนี้ยังต้องจ่ายเงินส่วนหนึ่งเพื่อซื้อบ้านอีก แล้วฉันจะเหลืออะไรล่ะ?”

ดีด้าคิดสักครู่ แล้วเอ่ยอีก “เอาเงินที่นายมีตอนนี้มาให้ฉันก่อน”

“เงินน้อยนิดที่ฉันมีตอนนี้จะใช้อะไรได้”

“มีน้อยก็ดีกว่าไม่มีเลย” ตอนนี้ดีด้าไม่มีทางเลือกอื่น เมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้วเธอก็ทำได้เพียงแค่หาทางออกให้กับมัน

“ที่สำคัญช่วงนี้ฉันยังต้องเปลี่ยนบางอย่างในบ้านอีก ก่อนหน้านี้ฉันก็สั่งจองไปแล้ว ตอนนี้รอแค่จ่ายเงินเท่านั้น”

ดีด้าเหลือบมองเขา “ช่างมันเถอะฉันไปหายืมเองแล้วกัน”

“ยืมเยอะขนาดนี้ จะคืนยังไง?”

“แน่นอน ฉันจ่ายคืนเอง พ่อแม่ของฉันอายุมากแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะให้พวกเขาจ่ายคืน อีกอย่างตอนนี้ฉันก็ยังอายุน้อยอยู่ ฉันจะค่อยๆจ่ายคืน จะต้องมีสักวันที่ฉันสามารถจ่ายคืนได้จนหมด”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซ้นต์ก็ขยับตาและไม่เอ่ยพูดอะไรอีก