บทที่ 843 คุณมีปัญหาหรือเปล่า

ดีด้านั่งอยู่บนโซฟาด้านข้าง ใบหน้าฉายแววกลัดกลุ้มอยู่จางๆ แน่นอนว่าตอนนี้เธอไปสถานีตำรวจไม่ได้แล้ว งั้นเธอจะหางานอะไรได้อีกล่ะ?

กลุ้มใจจะตายอยู่แล้ว!

อาการป่วยของน้ำฝนและค่ารักษาพยาบาลยืดเยื้อต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ตอนนี้แม้แต่เงินเดือนพื้นฐานที่มากที่สุดเพียงอย่างเดียวยังไม่พอ!

เมื่อคิดว่าจะมานั่งงอมืองอเท้าอีกต่อไปไม่ได้ ดีด้าจึงคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกไปจากห้องผู้ป่วย เธอตั้งใจจะไปหางานทำ เพียงแต่ที่ไหนที่มีประกาศรับสมัครงานเธอก็ไปมาหมดแล้ว

เงินเดือนไม่สูงนัก หนึ่งเดือนก็หมื่นสองหมื่น หากไม่คำนึงถึงค่าอาหารและที่พัก นี่เป็นเงินเดือนปกติ แต่สำหรับเธอในตอนนี้มันเป็นจำนวนที่น้อยมาก และแก้ปัญหาไม่ได้สักนิด!

อย่างไรก็ตามมีบางอย่างดีว่าไม่มีอะไรเลย เธอเลือกบริษัทแห่งหนึ่งแล้ว และจะเริ่มทำงานตั้งแต่วันพรุ่งนี้

จวนจะพลบค่ำ ดีด้ากำลังเดินอยู่บนถนน ที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ เธอถอนหายใจเบาๆ ขณะสายตาพลันเหลือบไปเห็นบาร์ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว

ฝีเท้าของเธอหยุดชะงัก เธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอย่างลังเล ราวกับตัดสินใจไม่ได้ แต่ก็ดูเหมือนกำลังตัดสินใจทำการใหญ่เช่นกัน

ถ้าต้องการเงินเยอะๆ และหามันมาได้อย่างรวดเร็ว นอกจากวิธีนี้แล้ว เธอก็คิดวิธีอื่นไม่ออก

สำหรับพ่อกับแม่ น้ำฝนเป็นดั่งแก้วตาดวงใจ และสำหรับเธอแล้ว เขาก็สำคัญเช่นกัน เธอทนเห็นเขาตกอยู่ในอันตรายไม่ได้

ดีด้ากัดฟัน เดินเข้าไปในบาร์ อธิบายจุดประสงค์ของตัวเองกับผู้จัดการโดยตรง ว่าเธอดื่มกับแขกควบกับทำหน้าที่เป็นยามได้

ผู้จัดการของห้องโถงใหญ่มองเธอตั้งแต่หัวจดเท้า ก่อนพยักหน้าเป็นเชิงว่าตกลง แล้วให้เธอไปรับชุดทำงาน และเริ่มทำงานตั้งแต่เย็นนี้เป็นต้นไป

แม้ว่าจะเป็นงานสองตำแหน่ง ทว่าเวลาในการทำงานกลับไม่ชนกันเลยสักนิด ดังนั้นจึงทำงานได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

เป็นผลให้ดีด้าเริ่มทำงานในเย็นวันนั้น

ซารางเอะอะโวยวายอยากกินสเต๊ก และไม่ยอมกินอยู่ที่บ้าน ทั้งครอบครัวเลยต้องไปร้านอาหารฝรั่งเศส

ออกัสอุ้มเด็กน้อย ในขณะที่เลอแปงอุ้มซาราง เมื่อเดินผ่านร้านกาแฟร้านหนึ่ง หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มที่ดูคุ้นตานั่งอยู่ริมหน้าต่างโดยไม่ได้ตั้งใจ

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็นึกได้ว่าเป็นแฟนของหญิงสาวคนนั้นนั่นเอง ไม่สิ พูดให้ถูกคือคู่หมั้นต่างหาก

ผู้หญิงที่นั่งฝั่งตรงข้ามเขา เธอแต่งกายสวยงามตามแฟชั่น ใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มของพวกเขา และการกระทำที่สนิทสนมกันเป็นครั้งคราวนั้น พลันรู้สึกว่าคนทั้งสองเข้ากันได้ดี

ซารางมองเขาด้วยความแปลกใจ “ป๊ารอง ป๊ากำลังมองอะไรอยู่คะ?”

“ไม่ได้มองอะไรครับ เราไปกันเถอะ”

เมื่ออาหารมื้อเย็นสิ้นสุดลง เลอแปงบังเอิญเจอทั้งสองคนอีกครั้ง คราวนี้หญิงสาวได้ย้ายที่นั่งจากฝั่งของตัวเองไปอยู่ข้างๆ เซ้นต์แล้ว ขณะดูโทรศัพท์มือถือ ร่างกายของทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก รอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าก็ไม่จางหาย

ความสัมพันธ์แบบนี้ดูไม่ปกติและค่อนข้างสนิทสนมเกินไป

เลอแปงเลิกคิ้ว กวาดสายตามองเซ้นต์อยู่ครู่หนึ่ง เขายิ่งรู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้เรื่องมากขึ้นเรื่อยๆ พอนึกถึงตำรวจหญิงผู้เย่อหยิ่งคนนั้น นิ้วเรียวของเขาก็เคาะพวงมาลัยเบาๆ พลางพิจารณาว่าเขาควรบอกเธอหรือไม่?

เมื่อความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นมา เขาก็ตัดมันทิ้งไป ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง เธอเย่อหยิ่งขนาดนั้น ตัวเขาเองคงจัดการไม่ไหวหรอก ทำไมเขาต้องสนใจเธอด้วยล่ะ?

อีกอย่าง คนอย่างเลอแปงจะไปสอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่นงั้นเหรอ? ไม่ใช่แน่นอน!

ท้ายที่สุดเขาคิดอีกครั้งว่า เห็นเธออยู่ในโรงพยาบาลแล้วสะบัดหน้าใส่เขาอย่างมีความสุขได้สำเร็จนั้น ยังจะโทรหาเธอทำไมล่ะ?

หลังจากโทรออก และรอจนกระทั่งอีกฝ่ายรับสาย โดยไม่รอให้เธอพูด เขาก็พูดขึ้นก่อนว่า “ถนนสาลี ร้านกาแฟวิกตอเรีย”

เมื่อพูดจบ เขาก็วางสายทันที ขั้นตอนทั้งหมดเป็นอันเสร็จสิ้นเรียบร้อย!

ฟังนะ เขาไม่ใช่คนที่สอดรู้สอดเห็นของคนอื่น เขาแค่อยากดูว่าตำรวจหญิงที่มีอำนาจบาตรใหญ่คนนั้นเมื่อเห็นฉากนี้แล้วจะมีปฏิกิริยาแบบไหนให้น่าสนใจก็เท่านั้นเอง...

คนอย่างเลอแปงเป็นคนที่มีหลักการแน่นอน!