บทที่ 850 ไม่ให้ใช้

เขากะพริบเล็กน้อย และจ้องไปที่ฝ่ามือของหล่อน และทันใดนั้นก็รู้สึกคอแห้งขึ้นมา: "เป็นผู้หญิงทำไมกินเยอะจังเลย ไม่รักษารูปร่างเลยเหรอ?"

“กินก็กินไม่อิ่ม จะไปรักษารูปร่างอะไรกัน อีกอย่างการรักษารูปร่างเป็นเรื่องของสุภาพสตรี ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลยแม้แต่นิดเดียว คติประจำใจของฉันคือกินให้อิ่มถึงจะมีแรงทำงาน แล้วคุณจะกินหรือไม่กิน?”

เขาเบ้ปากไม่พูดอะไร และชิมดูหนึ่งคำ รสชาติไม่เลว สดใหม่และเข้มข้น

ดีด้ายิ้มเมื่อเห็นเขากิน แล้วพูดว่า: “เป็นไงบ้าง ไม่เผ็ดไปใช่ไหม ลองชิมเกี๊ยวหุนทุนของที่นี่ดูสิ”

หล่อนไม่สนใจรูปร่างของหล่อนเลย อยากกินอะไรก็กิน แต่ละเอียดอ่อนในการกินมากและเป่าอย่างระมัดระวัง

ชามที่วางอยู่ตรงหน้าร้อนจนมีไอร้อนลอยขึ้น แก้มอันบอบบางของหล่อนโต้กับไอความร้อนขาวๆ ซึ่งมีความรู้สึกสวยงามอย่างบอกไม่ถูก

อาหารมื้อนี้ ดีด้ากินอย่างเอร็ดอร่อย ในขณะที่เลอแปงกินอย่างฝืนใจและจิตใจฟุ้งซ่าน แล้วสายตาก็มองไปหาหล่อนเป็นครั้งคราว

เมื่อกินเสร็จแล้ว พวกเขาก็แย่งกันชำระเงินค่าอาหาร

หลังจากที่พวกเขาสองคนเดินออกจากร้านไปได้ไม่นาน ก็ต้องเผชิญหน้ากับคนกลุ่มหนึ่งที่เดินเอ้อระเหยลอยชา ปากกัดไม้จิ้มฟัน แวบแรกก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี

“อุ๊ยๆ ดึกปานนี้แล้วยังสวีทรักกันอยู่ที่นี่อีกหรอ?” หัวหน้าที่หน้าตาทะเล้น: “เอาเงินมาซะดีๆ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว”

ดีด้าขมวดคิ้วแล้วตอบว่า: “ไม่มีเงิน!”

“ไม่มีเงินมีเซ็กส์ก็ได้นะจ๊ะ! หน้าตาก็พอใช้ได้ มาสนุกกับพี่สักสองสามทีเป็นไงจ่ะ!”

“ขากถุย! หน้าด้าน!” ดีด้าดูถูกเหยียดหยาม และยิ้มแห้ง

ประโยคนี้ทำให้หัวหน้าแก๊งโมโหมาก ทันทีที่เขายกมือ คนที่อยู่ข้างหลังเขาก็เดินถูฝ่ามือขึ้นมาด้านหน้าด้วยรอยยิ้ม ยิ้มนั้นทำให้รู้สึกน่ารังเกียจ

ในขณะที่เลอแปงกำลังจะเคลื่อนไหว จู่ๆก็รู้สึกว่ามือของเขาก็ร้อนขึ้นมา และถูกดึงไปข้างหลังแล้วเพ่งตามองไป

เห็นเพียงดีด้าเอื้อมมือดึงเขาไว้ข้างหลัง ภาพของการถูกปกป้อง

เขาตกตะลึงไปครู่หนึ่ง และเขาก็ดึงสติกลับมาได้ เบ้ปากและยิ้มเล็กๆหลบอยู่ข้างหลังหล่อน ความรักกำลังปกป้องหล่อนอยู่เหรอ?

เมื่อเห็นอย่างนั้น เสียงหัวเราะของพวกผู้ชายหลายคนก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนี้จะไม่มีประโยชน์อะไรเลย ก็แค่คนขี้ขลาดตาขาว กินแต่ข้าวอ่อนๆ แถมยังซ่อนตัวอยู่หลังผู้หญิงสะด้วย!

เมื่อล้อมพวกเขาสองคนไว้ตรงกลางแล้ว แล้วทุกคนก็กระโดดพุ่งเข้าไป

ดวงตาของดีดตาก็คมกริบ หล่อนหรี่ตาและหันกลับไปมองเลอแปงแล้วพูดว่า :“หลบให้ดี!”

“ตกลง” เขาตอบอย่างเชื่อฟัง: “ผมจะหลบซ่อนอย่างดี”

ผู้ชายทุกคนหัวเราะจนท้องแข็งไปหมด มองหน้ากันแล้วพุ่งเข้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

เขาเคยเรียนที่โรงเรียนตำรวจมาก่อน ดังนั้นหล่อนจึงมีศิลปะการป้องตัวเป็นเรื่องปกติ และหล่อนก็รู้จุดฝังเข็มของร่างกายเป็นอย่างดี ถ้าวัดด้านความแข็งแกร่ง หล่อนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนอีกหลายๆคน แต่ถ้าวัดด้านทักษะแล้วละก็พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหล่อนอย่างแน่นอน

จุดที่ชาและเจ็บที่สุดของช่องท้อง หล่อนสามารถฆ่าได้ด้วยการขยับเพียงครั้งเดียว

หลบหลีก แตะ ล้มลง ฟาดขา เป๊ะทุกกระบวนท่า ไม่มีผิดพลาด มีแต่ความกล้าหาญชาญชัยที่ยากจะอธิบาย

เลอแปงยืนนิ่งอยู่ข้างหลังหล่อนตลอด หล่อนจึงบังคับให้เขาจับเสื้อของหล่อนเอาไว้ และเคลื่อนไหวตามหล่อน