บทที่ 856 มืดลงเรื่อยๆ

เลอแปงยิ้มชมว่าฝีมือการทำอาหารดีมาก ทั้งสีและกลิ่นดีที่สุด

เมื่อถึงเวลาทานอาหาร เธอถึงออกมาจากห้องครัว สายตาเธอไม่กวาดมาเลย เธอตรงไปนั่งบนเก้าอี้ ก้มหน้าและกินอย่างเดียว

บทสนทนาบนโต๊ะอาหารยังคงมาจากแม่ของเธอและเลอแปง การพูดไปหัวเราะไปนั้นเป็นอะไรที่แปลกตามาก

ดีด้ายึดมั่นในหลักการไม่พูดถ้าไม่จำเป็น และพยายามทำให้ตัวเองไม่มีตัวตนมากที่สุด

ทั้งสองคุยกันจนไม่มีเวลาสนใจเธอ

เลอแปงยิ้มชมว่าฝีมือการทำอาหารดีมาก รสกลิ่นสีเทียบได้กับเชฟในโรงแรมเลย ในที่สุด สายตาของเขาก็จ้องไปที่ดีด้า “ฝีมือการทำอาหารของคุณเป็นยังไง ได้สืบทอดมาจากคุณป้ามั้ย"

จู่ๆหัวข้อนี้ก็ตกมาอยู่ที่เธอ ดีด้าตกใจ สำลัก และไอไม่หยุด

เมื่อเห็นอย่างนี้ แม่ของเธอก็เอนตัวไปข้างหน้า ตบหลังเธอพลางพูดว่า “โตขนาดนี้แล้ว กินข้างยังสำลักอีก!"

ดีด้าพูดไม่ออก เธอจะรู้ได้ยังไงว่าทั้งคู่คุยกันอยู่ดีๆ และจู่ๆก็เปลี่ยนเรื่องมาที่ตัวเอง

"เฉยๆ"

"หวังว่าจะได้มีโอกาสชิมอาหารของคุณ" เลอแปงเลิกคิ้ว

ดีด้าแอบดุเขาในใจว่าหน้าไม่อาย แต่ใบหน้าของเธอสงบและเต็มไปด้วยรอยยิ้มบริสุทธ์

"พูดตามตรง ดีด้าเป็นเด็กขี้เกียจ แต่ก็ได้ถ่ายทอดฝีมือการทำอาหารจากป้าไปนิดหน่อย เธอพอทำได้ ไว้คุณมีเวลามานะคะ ป้าจะให้เธอทำอาหารให้คุณกิน" รอยยิ้มไม่เคยหายไปจากมุมปากของแม่ดีด้าเลย

ที่จริงเธอมีความคิดอย่างอื่นในใจแล้ว ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้ามีบุคลิกที่ดี และโดดเด่นมาก

และตอนนี้ดีด้าก็กลับมาเป็นโสดอีกครั้ง ถ้าทั้งสองได้คบจริงๆ มันก็จะเป็นสิ่งที่สวยงามมาก

"แม่อย่าพูดเรื่องไร้สาระ อย่ามาโกหกแบบนี้ ทักษะการทำอาหารของฉันแย่มาก กินไปสิบคน บอกว่าแย่แล้วเก้าคน"

“งั้นดีเลย ฝีมือทำอาหารของคุณป้าดีมาก คุณมีเวลาก็เรียนเพิ่มหน่อย คราวหน้าผมจะมาตรวจ"

จะมาตรวจ เขาคิดว่าเขาเป็นใคร! แม้ว่าเขาจะให้เธอยืมเงินล้านหยวนอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ไม่ควรเอาเปรียบเธอแบบนี้

"แม่ก็ว่ามันดีเหมือนกัน อีกหน่อยก็เรียนจากแม่เยอะๆนะ" แม่ของดีด้าหัวเราะเบาๆ

เมื่อดึกแล้ว เลอแปงก็ไม่ได้วางแผนที่จะอยู่อีกต่อไป จึงลุกขึ้นและเตรียมที่จะกลับไป

ดีด้ายังคงดื่มซุปเต้าหู้หัวปลาโดยไม่เงยหน้าขึ้นเลย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องจะไปส่งเขา

แม่ของดีด้าผลักไหล่ของเธอ และพูดว่า "ยังไม่รีบไปส่งเลอแปงอีก"

ไม่ต้องให้เธอพูด เธอรู้ว่าเธอควรไปส่งเลอแปงออกไป แม้จะทำตามมารยาทก็ตาม

ทั้งสองเดินออกจากห้องไปตามกัน รถจอดที่ลานจอดรถ หลังจากไปส่งเขาที่บันได ดีด้าก็หยุดเดิน "ขับรถระวังนะคะ"

เมื่อเลอแปงหยุดและกำลังจะพูด ดีด้าก็ได้ก้าวถอยหลังไปหลายก้าวแล้ว "คือ วันนี้ฉันเหนื่อยนิดหน่อย ฉันจะกลับไปก่อนละ ไม่ไปส่งแล้วนะ"

เมื่อพูดออกไป เธอก็เหมือนกระต่าย ไม่สิ เธอหนีเร็วกว่ากระต่ายซะอีก และเหมือนจะตกใจอย่างหนัก

ริมฝีปากบางกระตุก เลอแปงยกสองแขนกอดอก น่าสนใจมาก น่าสนใจมากจริงๆ

แม่ของดีด้ากำลังยืนเก็บจานอยู่ที่โต๊ะ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เธอก็หันกลับมา และขมวดคิ้วเมื่อเห็น ดีด้า"ทำไมกลับมาเร็วจัง ไปส่งเขาถึงที่ไหน"

"ทางขึ้นบันได" เธอเทน้ำอุ่นหนึ่งแก้วแล้วดื่ม

"ทำไมไปส่งถึงแค่บันได" แม่ของดีด้าลดเสียงลงอย่างไม่พอใจมาก

"ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ทางสักหน่อย โตขนาดนั้นแล้วยังต้องให้หนูช่วยอีกหรอ!" เธอไม่เห็นด้วย และยังคิดว่ามันน่าขัน

แม่ของดีด้าไม่พอใจกับทัศนคติของเธอมาก จึงเอื้อมมือไปบีบไหล่ของเธอ "แกมีสมองบ้างไหม"