บทที่ 859 คุณคือฮีโร่ของวันนี้

เลอแปงดูหยิ่งในเวลานี้ "แล้วคุณจะนั่งหรือไม่"

พูดให้ปฏิเสธไม่ได้ วางแผนใส่คนอื่น ดีด้าเบะปากเบาๆ แล้วก็เงียบไป

ตอนนี้เป็นช่วงวิกฤติ ไม่อยากทะเลาะ ถ้าโดนไล่ออกจากรถจริงๆ แล้วไปผ่าตัดพี่ชายไม่ทัน เธอต้องเสียใจจนตายแน่

เธอยอมสงบนิ่งสักพัก และถอยออกมา คราวนี้เธอจะทน!

"เป็นผู้หญิงเงียบหน่อย รู้หน้าที่ตัวเองหน่อย แบบนี้สิถึงจะทำให้คนชอบ!"

ดีด้าขมวดคิ้วอย่างโกรธเคือง ไม่สนใจคำพูดของเขา ทำไมเธอถึงต้องการทำให้เขาพอใจ!

ระหว่างทางรถติดมาก แทบจะขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว เรียกได้ว่าขยับหนึ่งก้าวต้องจอดสามก้าว ทำให้หัวใจที่วิตกกังวลของดีด้าเหมือนจะลุกเป็นไฟ

เลอแปงเลิกคิ้ว สตาร์ทรถ และขับผ่านช่องว่างแคบๆ เขาไม่ได้หยุดแม้เห็นไฟแดง เอาแต่ขับตรงไป

ดีด้ามองไปที่ไฟแดง และไฟความเป็นตำรวจจราจรของเธอก็เริ่มโหมกระพือ "คุณปฏิบัติตามกฎจราจรหน่อยได้มั้ย ขับรถไปเรื่อยแบบนี้ ถ้าเกิดอุบัติเหตุจะทำยังไง คุณรู้หรือไม่ว่าทุกปีเพราะฝ่าฝืนกฎจราจรมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นกี่ครั้ง!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เลอแปงก็ไม่พูดอะไร เท้าของเขาเหยียบเบรก และทันใดนั้นรถก็หยุดกะทันหัน ทำให้หน้าผากของดีด้ากระแทกหน้ารถทันที

"ไม่มีปัญหา ถ้าอย่างนั้นผมจะปฏิบัติตามกฎจราจร จากสถานการณ์ตอนนี้ คาดว่าน่าจะต้องเวลาสองหรือสามชั่วโมง เราค่อยๆรอ คุณอยากฟังเพลงอีกไหม" เขายิ้มอย่างสบายๆ

ดีด้า "..."

เธอกัดริมฝีปากและไม่พูดอะไร เลอแปงวางมือข้างหนึ่งบนพวงมาลัย และอีกมือหนึ่งวางลงบนเก้าอี้หนัง "ที่นี้คุณจะแหกกฎหรือไม่แหกกฎ"

เธอยกข้อมือขึ้นและเหลือบดูเวลา ก่อนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพึมพัมตอบ "แหก..."

เลอแปงเลิกคิ้ว "คุณอะไรนะ ผมได้ยินไม่ชัด"

"แหกกฎ! แต่ระวังความปลอดภัย และอย่าไปชนคนอื่น" ในสถานการณ์พิเศษ เธอขอละเมิดกฎเพียงครั้งเดียว และครั้งต่อไปจะไม่ทำอีกแน่นอน

"คุณละเมิดกฎเอง และคำพูดที่ดีก็เป็นของคุณ คุณเป็นคนแบบนั้นได้ยังไง" เลอแปงมองมาที่เธอ

ดีด้าอาย กระแอมของครั้ง แต่ก็ไม่พูดอะไร เรื่องนี้เธอมีเหตุผล

รถขับไปตลอดทาง ต้องยอมรับว่าทักษะการขับรถของเลอแปงไม่ธรรมดา เขาสามารถขับได้อย่างอิสระในช่วงการจราจรคับคั่ง เขาเทียบได้กับนักแข่งรถ

ต้องขอบคุณเขาที่ใช้เวลาไปถึงโรงพยาบาลภายในเวลาเพียงยี่สิบนาที มีเพียงแม่ของดีด้าเท่านั้นที่เฝ้าอยู่นอกห้องผ่าตัด เธอกระสับกระส่าย เดินไปมา

เมื่อเห็นอย่างนี้ดีด้าก็รีบจับมือเธอ "แม่ สถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง"

"ผ่าตัดแล้ว ที่เหลือไม่รู้" เธอมองห้องฉุกเฉินอย่างกังวล

"ไม่ต้องกังวล พี่ชายจะต้องไม่เป็นไร! เขาจะปลอดภัยดีแน่นอน!" ดีด้าปลอบโยนเธอด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ถ้ายังเชื่อตัวเองไม่ได้ แล้วคนอื่นจะเชื่อได้ยังไง

อาจเป็นเพราะคำพูดของเธอหนักแน่นเกินไป ทำให้แม่ของดีด้าโล่งใจขึ้นเล็กน้อย และในที่สุดก็นั่งลงบนเก้าอี้นอกห้องผ่าตัด

เลอแปงไม่ได้กลับไป เขายืนพิงกำแพงฝั่งตรงข้ามรอเป็นเพื่อน

การรอคอยเป็นเรื่องที่ทรมานที่สุด เพราะคุณไม่มีทางรู้ว่ารออะไรอยู่ ไม่ว่าจะเป็นชีวิต ความตาย ความหวัง หรือความสิ้นหวังไม่รู้จบ

เวลาผ่านไปอย่างเงียบๆทุกนาที ตอนนี้มีเพียงเสียงหายใจจากพวกเขาทั้งสามดังสลับกัน