บทที่ 861 คุณอย่าพูดมั่วสิ

“คุณไม่ได้อยากกินผักดองหรอ ทำไมตอนนี้ต้องมาแย่งฉันกินมาม่าด้วย?”ดีด้าไม่พอใจ

“ฉันพอใจแบบนี้ คุณพูดเองไม่ใช่หรอว่าถ้าหากคุณดูแลผมไม่ดี คุณจะได้รับโทษจากพระเจ้ายังไงล่ะ ทำไมตอนนี้แค่กะพริบตาแป๊บเดียวคุณก็ลืมมันไปสะหมด? ”เลอแปงมองไปที่เธออย่างสงสัย ราวกับว่ากำลังมองเธอว่าเป็นพวกลืมบุญคุณคน

“ฉันพูดอย่างงี้มันก็ไม่ผิดนะ แต่ว่าคุณจะมาก้าวร้าวอย่างงี้ไม่ได้นะ คุณพูดเองว่าอยากจะกินของเค็มๆหน่อย ฉันก็เลยไปที่ถนนโจเมเพื่อซื้อโดยเฉพาะเลยนะ”

แต่ทว่าใบหน้าของเลอแปงนั้นเต็มไปด้วยความทะนงและไม่อยากจะฟัง“แต่ผมรู้สึกว่าตอนนี้มาม่ามันอร่อย ก็อยากจะกินมาม่าไง！”

ดีด้าหายใจเข้าลึกๆ เธอคิดว่าประณีประนอมเล็กน้อยคงไม่เป็นไร ก่อนเอ่ย “ก็ได้ ถ้าอย่างงั้นคุณรอสักครู่นะ ฉันจะลงไปซื้อให้คุณถ้วยนึง แบบตุ๋น แบบเผ็ด จะเอาแบบไหน? ”

“ช่างมันเถอะ ผมอยากจะกินถ้วยนี้ ”เลอแปงชี้ไปที่ถ้วยที่อยู่ในมือของดีด้า

เธอคิดว่าเขาล้อเล่น เพราะว่าอย่างไรสะเธอก็กินมันแล้ว

“ตอนนี้ผมหิวมาก หิวมากมาก ผมคงรอให้คุณลงไปซื้ออีกถ้วยนึงไม่ไหว” เมื่อพูดแล้ว เลอแปงก็เอื้อมตัวไปข้างหน้าและหยิบถ้วยมา โดยไม่รังเกียจและกินเข้าไป

เมื่อเห็นดังนั้น ดีด้าจึงกลืนคำพูดตัวเองไป ก่อนจะนั่งลงไปที่เก้าอี้ เปิดถุงคอเป็ด และหยิบขึ้นมาแทะกิน

ซื้อรสซอสเผ็ดมา ยิ่งกว่านั้นไม่ใช่แบบเผ็ดธรรมดาด้วยนะ ใบหน้าทีเผ็ดของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง โดยเฉพาะยิ่งเคี้ยวแล้วยิ่งมีรสชาติ

นี่แค่กินมาม่าไปแค่สองคำ ในตอนนี้เลอแปงได้มองมาที่คอเป็ด ก่อนจะยื่นมือออกมา“ผมก็อยากกิน….. ”

น่าแปลกมาก ไม่ว่าเธอจะกินอะไร เขาก็จะรู้สึกว่ามันน่ากิน น่ารับประทานไปสะหมด

ดีด้าตอนนี้รู้สึกว่าเธอกับเขาคงจะอยู่ร่วมกันไม่ได้ เพราะเธอทำอะไร เขาก็อยากจะมาขัดจังหวะไปสะหมด ทำให้เธอรู้สึกไม่สงบสุข หลังจากนั้นเธอจึงแอบคิดถึงคำพูดของตนเองที่เอ่ยว่าจะดูแลเขาให้ดี

ง่ายๆเลย เพราะตอนนี้เขาเริ่มจะทำหน้าเตะจมูกใส่เธอ แต่เพิ่งผ่านมาไม่กี่ชั่วโมงเอง ตอนนี้เธอรู้สึกว่าเธอจะไม่สามารถไปต่อโดยไม่มีหลักการแบบนี้ต่อไป

“กินมาม่าของคุณสะ！”เธอไม่เพียงแม้แต่จะเหลือบมองเขาด้วยซ้ำ ก่อนจะแทะคอเป็นต่อไป

“จะให้หรือว่าไม่ให้?”เลอแปงจ้องมองมาที่เธอ

ดีด้าตอบกลับอย่างแน่วแน่ “ไม่ให้！”

เขาไม่พูดอะไรต่อมาก ก่อนจะเอามือหยิบผ้าห่มออกและลุกขึ้นนั่ง ก่อนที่จะเอื้อมมือไปแย่งมา

จะให้เขาสมหวังได้ยังไง ดีด้าเริ่มดิ้นหลบหนีทันที แต่ทว่าเลอแปงนั้นตัวโตกว่าเธอ อีกทั้งยังมีร่างกายที่แข็งแรงกำยำ เขาเอื้อมมือไปจับเธอไว้ ก่อนจะกดไว้ใต้ตัว

เธอไม่ยอมแพ้ ก่อนที่จะใช้อีกมือชูคอเป็ดขึ้น และแกว่งไปมา ก็เพื่อให้เขานั้นหยิบไม่ได้

เลอแปงนั้นไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย และใช้ร่างกายกดลงไป จนกระทั่งได้กดลงไปครึ่งตัวแล้ว

ดีด้าดิ้นตัว เลอแปงจึงใช่มือของเขาล็อกมือของเธอไว้ ก่อนที่จะใช้ปากของเขากัดเข้าไปในมือที่เธอถือคอเป็ด

“คุณนี่มันน่าอายจริงๆเลย！”ดีด้าด่าแบบโกรธๆ

เขายังกินอย่างสบายใจ เธอยื่นให้เขา เขาก็จะค่อยๆกินทีละคำทีลำ ทำไมถึงชอบเสพสุขสบายใจอะไรอย่างนี้！

ราวกับว่าเขาไม่ได้ยินยังไงอย่างงั้น อีกทั้งเขายังกินอย่างสบายใจ แน่นอนว่าดีด้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก ก่อนที่อีกมือจะแอบหยิกไปที่เอวของเขา

โดยที่จุดที่มีความรู้สึกไวของเขาคือ หนึ่งคือปาก สองคือหู สามคือเอว เป็นจุดที่อ่อนไหวมาก

เมื่อหยิกดังนี้ ร่างกายของเขาตอนนี้แน่นอนว่าเริ่มอ่อนลง ก่อนที่จะรีบเอ่ยเตือนเธอด้วยเสียงต่ำๆ“รีบหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ！”

“ไม่คิดเลยนะว่าบนร่างกายของคุณจะมีจุดอ่อนด้วย อีกทั้งยังเป็นที่เอว ไม่ง่ายเลยนะที่จะจับจุดอ่อนของคุณได้ คุณคิดว่าฉันจะฟังคุณไหมล่ะ?”

เธอไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย อีกทั้งยังเริ่มเกาแรงขึ้น เกาขึ้น เกาลง เกาซ้าย เกาขวา

ร่างกายจักจี้ของเลอแปงที่จักจี้จนแทบควบคุมไม่ได้ มืออ่อนลงและฟุบตัวลงไปทันที โดยที่ทั้งสองคนนั้นนอนประกบอยู่บนล่าง ตอนนี้ใบหน้าได้ชนใบหน้า เมื่อล้มลงแบบนี้ ริมฝีปากก็ประกบกันพอดี