บทที่ 880 ความสัมพันธ์ที่รวดเกินไป

เมื่อได้ยินสิ่งที่ดีด้าพูด พี่สะใภ้คนโตของเลอแปงดูเป็นลูกสาวของครอบครัวธรรมดาเช่นกัน เมื่อเห็นความรักใคร่เช่นนี้แล้ว มันก็เพียงพอที่ทำให้เธอวางใจและเชื่อใจในการปฏิบัติตัวของคุณชายออกัส

คิดไม่ถึงเลยว่าชายหนุ่มรูปงามที่สูงศักดิ์เช่นนั้นจะเป็นเหมือนผู้ชายธรรมดา

ดีด้าตักอาหารให้กับเลอแปงในอีกด้านของมุมโต๊ะอาหารในขณะที่เลอแปงกำลังแกะก้างปลาให้กับเธอ ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยรอยยิ้มบางๆ ซึ่งทำให้คนดูยิ้มแย้มและเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขจากก้นบึ้งของหัวใจ

ยังมีเรื่องอะไรให้เธอกังวลอีกล่ะ

หลังทานอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว คุณชายออกัสอาสาจะส่งทั้งสามกลับบ้าน ดีด้าส่ายหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยแสดงปฏิกิริยาให้เห็นว่าไม่เป็นไร ซึ่งมีแท็กซี่อยู่ข้างนอกและการเรียกแท็กซี่เป็นเรื่องที่สะดวกสบายมาก

“นี่เป็นครั้งแรก พวกเราต้องไปส่งอยู่ ถือได้ว่าเป็นเป็นการทำความรู้จัก ดังนั้นไม่ว่ายังไงก็ไม่ต้องรั้ง...”

แม้ว่าคุณชายออกกัสจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เกรงใจ แต่เต็มไปด้วยความสุภาพและความน่าเกรงขามที่ไม่อาจต้านทานได้

เดิมทีเลอแปงก็ต้องการที่จะปฏิเสธแต่หลังจากได้ยินพี่ชายพูดเช่นนั้น เขารีบกลับคำพูดเหล่านั้นทันที

ไม่ว่าพี่ใหญ่จะพูดอะไร ล้วนผ่านการคิดไตร่ตรองและถูกต้องทุกอย่าง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ แม่ของดีด้าไม่รู้จะพูดอะไรดี เธอทำได้เพียงพยักหน้า

ในขณะที่รถกำลังวิ่งอยู่บนถนนซารางสาวน้อยผู้ร่าเริงนั่งบนเบาะกลางร้องเพลงอย่างสนุกสนาน

ไม่มีอะไรมาขัดจังหวะในระหว่างทางที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

หลังจากที่รถหยุดลงคุณชายออกัสหยิบของขวัญที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาจากท้ายรถ มีทั้งหมด 3 ชุด กล่องบรรจุภัณฑ์แพ็คด้วยความประณีตและงดงาม

เขามอบของขวัญให้คนละชิ้น