บทที่ 885 อาหารเช้าที่กินอย่างทรมาน

ตรงนั้นถือว่าเป็นจุดที่อ่อนไหวง่ายที่สุดในร่างกายของหล่อนเลยก็ว่าได้ เมื่อมีคนมาแตะก็จะรู้สึกจั๊กจี้ ยิ่งมาแนบชิดนานขนาดนั้น หล่อนก็ต้องทนไม่ไหวอยู่แล้ว หล่อนขยับตัวอย่างระมัดระวัง

“อย่ามายั่วโมโหฉันนะ!”

ดีด้าสามารถเรียกได้ว่าน้อยใจเป็นอย่างมาก: "ใครยั่วยวนคุณ! นอนหลับก็คือนอนหลับ แต่คุณไม่ต้องเข้ามาใกล้ขนาดนี้ก็ได้!”

“ทำไม? หรือว่าคุณจะตอบโต้?”

ดีด้าหันหลังให้เขาแล้วแก้มก็แดง ถอนหายใจหนึ่งครั้ง แล้วด่าด้วยความโกรธว่า: “ใครมีอารมณ์!”

เขาเพิ่งรู้สึกมีอารมณ์! ทั้งบ้านของเขาก็มีอารมณ์!

“ในเมื่อที่คุณพูดหนักแน่ซะขนาดนั้น งั้นให้ผมพิสูจน์ดูหน่อยเป็นไง…”

ดีด้ารู้สึกอยากจะตาย แต่ก่อนหน้าจะตายต้องบีบคอเขาให้ตายก่อน!

“ยังพูดโกหกอีกเหรอ?” เขาตั้งใจเผยให้เห็นท่าแท้ของเขา

“คุณออกไป! ถ้าไม่อยากนอนในห้องรับแขกก็ไปนอนที่โซฟาโน้น! คุณทำแบบนี้ ฉันนอนไม่หลับ!"

เลอแปงไม่สนใจคำพูดของหล่อน

ดีด้าหน้าแดงระเรื่อราวกับเลือดจะไหล: "เลอแปง!"

“เสียงของคุณดังได้มากกว่านี้นะ ยังไงฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร ถ้าคุณเต็มใจ คุณอยากร้องดังแค่ไหนก็ได้เท่าที่คุณต้องการ”

อดกลั้นไว้ไม่ดี ถ้าหล่อนพูดดังๆ แม่ก็จะได้ยินทุกอย่างชัดเจนนะสิ

หล่อนไม่มีทางเลือก ไม่กล้าส่งเสียง ทำได้เพียงกัดฟันแน่น และระงับไว้!

เลอแปงเผยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ หนุนแขนข้างลำตัว ขยับตัวและอุ้มหล่อน แล้วถอดเสื้อผ้าของหล่อนอย่างรวดเร็ว

“นี่! คุณเล่นถอดจริงๆหรือเนี่ย! เลอแปง!"

ชายที่กลายเป็นหมาป่าไม่สามารถฟังสิ่งที่เธอพูดได้ในตอนนี้ เขาหึงแล้ว: “คุณสบายดี ปล่อยฉันไว้ที่นี่เถอะ มันเร็วเกินไปที่จะข้ามแม่น้ำและรื้อสะพาน ขวา?"