บทที่ 11

“ไอ้ตัวเหม็น ฉันให้หน้านายมากเกินไปแล้ว ฉันไม่รู้ว่าอะไรดีอะไรผิด คนตัวเหม็นจะแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาได้อย่างไร มันเป็นพรที่เจ้าฝึกฝนมาในชีวิตเพื่อที่จะได้เข้ามาในฮันของข้า ครอบครัว Han Qing ยินดีที่จะแต่งงานกับคุณเช่นนี้ มือไม่กี่มือที่คุณมีอยู่แล้วการกุศล คุณคิดว่าตัวเองเป็นลูกสาวจริงๆ "

คำพูดของ Han Long น่าเกลียดมากขึ้นเรื่อย ๆ และยากที่จะได้ยิน เมื่อเห็นว่าเขาได้เตะ Xiao Wen ไปหลายครั้งแล้ว ผู้หญิงที่อ่อนแอจะทนต่อความทรมานเช่นนี้ได้อย่างไร ทุกคนจึงรีบเข้าไปห้ามปรามเธอ

ฮันปูฮุยได้ยินเสียงเอะอะโวยวายในฝูงชน และกำลังจะเข้าไปหา แต่ถูกฉินลี่ห้ามไว้ ซึ่งยังบอกว่าลูกสะใภ้คนใหม่ควรได้รับการปฏิบัติอย่างดี

แน่นอนว่า Qin Li มีเจตนาที่เห็นแก่ตัวของเธอเอง แม้ว่าสิ่งนี้จะทำให้ Han Qing เสียหน้า แต่ก็สำคัญกว่าการไม่ให้ Han Qing แต่งงานกับดาวไม้กวาดนี้ ยิ่ง Han Long ฆ่ามากเท่าไหร่ Xiao Wen ก็จะจากไปเร็วขึ้นเท่านั้น จะดีกว่า ที่นี่ เมื่อฮันหลงไม่สามารถหนีไปได้ เขาจะกำจัดภาระของเสี่ยวเหวินด้วย

ท้ายที่สุดวันนี้เป็นวันแต่งงานครั้งใหญ่แม้ว่าคุณจะเป็นเพื่อนกันก็ยากที่จะเห็นว่าฉากนี้ไม่สามารถทำความสะอาดได้ดังนั้นฉันจึงพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อดึง Han Long ออกไปและเกลี้ยกล่อมให้เขาสงบสติอารมณ์ ฉัน ฆ่าความงามนี้จริงๆ และไม่ใช่เรื่องดีสำหรับ Han Qing ที่จะกลับมาอธิบาย

อย่างไรก็ตาม หานหลงยังคงโกรธอยู่ และตะโกนเสียงดังใส่เสี่ยวเหวินที่ยังอยู่บนพื้น: "กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที ถ้าคุณยังให้ฉันเห็นสิ่งนี้ในอีกสิบนาที ฉันจะให้ฮันชิงขายคุณไปทางทิศใต้ แอฟริกา ไปที่ที่สกปรกที่สุด"

อย่างไรก็ตาม เสี่ยวเหวินเป็นเด็กผู้หญิงที่มีหัวใจเหมือนเหล็ก แต่ร่างกายของเธอไม่สามารถทนต่อการโยนได้ เธอถูกเตะโดย Han Long หลายครั้ง และร่างกายของเธอดูเหมือนจะแตกสลาย แต่เธอก็ยืนยันที่จะกัดฟัน กัดฟันและยืนขึ้น ชี้ไปที่หานหลงและตะโกน: "คุณสมาชิกในครอบครัวหานล้วนเป็นคนสารเลว มันเป็นความฝันที่อยากให้ฉันแต่งงานกับหานชิง คุณสารเลวที่ไม่คู่ควรกับคุณเลย"

เสี่ยวเหวินเชื่อว่าป้าหลานและลูกสาวของเธอตายแล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่มีอะไรต้องกังวล สิ่งเดียวที่เสียใจคือเธอไม่ได้รอฟางเสี่ยว หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็หลับตาลงทันที คว้ากรรไกรในตัวเธอ มือและแทงคอของเธออย่างดุเดือด

“ฉันขอโทษ Fang Fang ฉันปกป้องลูกสาวของเราไม่ได้ ฉันหวังว่าคุณจะไม่ตำหนิฉัน”

เสี่ยวเหวินท่องประโยคนี้ในใจของเธอ โดยไม่ลังเลใดๆ กรรไกรแทงเข้าไปในเนื้ออย่างรวดเร็ว แต่เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ หลังจากนั้นไม่นาน

เสี่ยวเหวินลืมตาขึ้นด้วยความงงงวย แต่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะเห็นมือที่ปิดกั้นคอของเธอ และเลือดก็ค่อยๆ ไหลลงมาตามฝ่ามือ และปลายแหลมของกรรไกรก็เสียบเข้าที่กลางฝ่ามือ

"เหวินเหวิน มันเป็นความผิดของฉัน ฉันปกป้องคุณไม่ได้ ฉันไร้ประโยชน์"

เสียงถอนหายใจเบา ๆ และเสียงแม่เหล็กจากสวรรค์ดังทะลุแก้วหูในทันที เสียงนี้ ก้องอยู่ในใจของฉันนับครั้งไม่ถ้วนในช่วงแปดปีที่ผ่านมา

มองไปทางต้นเสียง นี่แหละใช่เขา ใบหน้าที่ฉันคิดถึงตลอดเวลา ไม่ว่าเมื่อไหร่ ที่ไหน ฉันก็จะรักผู้ชายคนนั้นอย่างสุดซึ้ง

“ฟาง ฟาง ฟาง ฟาง ฟาง...”

เสี่ยวเหวินไม่สามารถร้องไห้ได้ครู่หนึ่งและไม่สามารถแม้แต่จะเอ่ยชื่อของเธอได้ชั่วขณะ หัวใจของเธอละอายใจ และใบหน้าของเธอก็ไม่เคยเห็นน้ำตา แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง

เสี่ยวเหวินไม่พูดอะไรอีก และกอดฟางเสี่ยวแน่นในอ้อมแขนของเธอ เพราะกลัวว่าจะหลุดออกจากอ้อมแขนของเธออีก

"ฝางฟาง ใช่คุณจริงๆหรือเปล่า ฟางฟาง ฉันคิดถึงคุณมาก ฉันคิดถึงคุณมากจริงๆ"

เสี่ยวเหวินไม่ต้องการอดทนสักครู่ และแสดงความคิดถึงของเธอด้วยประโยคนี้ ใช่ ฉันคิดถึงคุณมาก หลายวันหลายคืนที่นับไม่ถ้วน ใบหน้านี้ทำให้เธอฝันถึง

หลังจากร้องไห้ไม่กี่วินาที เสี่ยวเหวินรู้สึกเศร้าอีกครั้ง สะอื้นไห้: "ลูกของเรา พี่เลี้ยง พี่เลี้ยง เธอ..."