ตอนที่ 4

“ก็เมื่อกี้แก้วจะหยุด… แต่อาเถื่อนก็ดูดลิ้นแก้วไม่เลิก… จะให้แก้วหยุดยังไงล่ะคะ”

หล่อนโทษว่าเป็นความผิดของเขา

“พอๆ… นี่แก้วจะไม่เถียงอาสักเรื่องได้ไหม”

สำนึกผิดชอบชั่วดีที่ตีกันนัวอยู่ในหัวของเถื่อนทิศทำให้เขาร้องห้าม ย้ำเตือนอยู่ภายในใจตัวเองว่าเขาจะทำแบบนี้ไม่ได้… ด้วยเคยให้สัญญากับดาบยิ้มบิดาของหล่อนเอาไว้ว่าจะดูแลลูกแก้วอย่างลูกสาวบุญธรรม

“รีบสวมเสื้อผ้า… อาจะกลับแล้ว”

ทำเป็นวางมาดเข้ม สั่งเสียงดุ

“ค่ะ… ”

ลูกแก้วตอบขณะยกหลังมือขึ้นแตะริมฝีปากที่โดนจูบจนบวมเจ่อ หล่อนเม้มริมฝีปากเบาๆ ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากอีกครั้ง... ความวาบหวามนั้นยังอยู่ อาเถื่อนคนนี้จูบได้เร่าร้อนเหลือเกิน

“หูหนวกหรือไง… บอกให้รีบสวมเสื้อผ้า… กลับกันได้แล้ว”

สั่งเสียงเข้มอีกครั้ง ก้าวยาวๆ เดินนำหน้าออกมาที่รถกระบะ ลูกแก้วรีบคว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่ เดินหน้าง้ำตามต้อยๆ มาที่รถ

“เดี๋ยวนั่งไปกับอา… คราวหลังถ้าไม่มีอามาด้วยห้ามขี่จักรยานมาแถวนี้คนเดียวนะ”

เถื่อนทิศทำเสียงดุ หญิงสาวแอบยิ้มเมื่อรู้ว่าเขาห่วง ทอดสายตามองร่างสูงใหญ่ยกรถจักรยานใส่ไว้ในกระบะหลังของรถกระบะขับเคลื่อนสี่ล้อสีดำคันใหญ่

“โกรธแก้วหรือคะ”

มือเรียววางลงบนต้นขาของอาเถื่อนที่กำลังขับรถออกมาจากน้ำตก

เถื่อนทิศสะดุ้ง สัมผัสจากมือนุ่มทำให้หนุ่มใหญ่ขนลุก ภาพของลูกแก้วในชุดชั้นในสุดเซ็กซี่สะดุดตาตอนลงเล่นน้ำเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า รสสัมผัสจากริมฝีปากนุ่ม ลิ้นที่ร้อยรัดกันดูดดื่ม แขนของเขาที่โดนนมหล่อนเข้าอย่างจังตอนคร่อมลงมาจูบปากกัน ยังทำให้เถื่อนทิศปวดหน่วงตรงกึ่งกลางกายที่แอบแข็งตัวขึ้นมาอย่างควคุมไม่ได้

เถื่อนทิศยอมรับว่าเกิดความรู้สึกวูบวาบขึ้นมาอย่างประหลาดล้ำ ยังไม่ลืมความรู้สึกตอนที่ทรวงอกอวบใหญ่คับอีของลูกแก้วเบียดกับอกแกร่งของเขาตอนอุ้มขึ้นมาจากน้ำ ความใกล้ชิดทำให้หัวใจของเถื่อนทิศยังเต้นแรงไม่หาย

‘บ้าจริง… อย่าบอกนะว่าเราหลงรักผู้หญิงคนนี้เข้าแล้ว’

เถื่อนทิศถามหัวใจตัวเอง กับความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวอยู่เงียบๆ ในใจของเขาตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ชะตาลิขิตให้ผู้หญิงคนนี้เข้ามาอยู่ร่วมบ้าน

“ไม่เห็นตอบล่ะคะ… เมื่อกี้อาเถื่อนโกรธแก้วหรือเปล่า”

หญิงสาวถามย้ำอีกครั้ง ในระหว่างที่เถื่อนทิศนิ่งคิดไปชั่วขณะ

“อาไม่โกรธหนูหรอกนะ… ยัยเด็กกะโปโล”

หนุ่มใหญ่ตอบเสียงเรียง ตามองตรงไปยังเส้นทางข้างหน้า ทำราวกับไม่สนใจหล่อน

“ไม่ชอบคำนี้เลย ‘เด็ก’ มันฟังดูยังไงไม่รู้ อันที่จริงแก้วไม่เด็กแล้วนะคะ”

กล่าวพลางสูดหายใจแรง ทำให้ทรวงอกอวบใหญ่ขยับยกขึ้นมาอย่างจงใจ เต้านมอวบใหญ่คัพอีพองขึ้นมาสะดุดตาอาเถื่อนที่เหลือบมองมาแวบหนึ่ง

“อารู้ว่าหนู… โตแล้ว… โตเกินตัวด้วยสิ”

เถื่อนทิศถอนใจแรง จู่ๆ ก็รู้สึกไม่ไว้ใจตัวเอง

“ขอบคุณที่ไม่โกรธแก้ว อาเถื่อนน่ารักจัง… ”