ตอนที่ 2 ธันวา

บริษัทธนะปรีดากุล

ห้องประชุมใหญ่

20:00น.

ธันวา....

"ผมขอดูรายงานการเข้าใช้โรงแรมที่จังหวัดกระบี่ของเดือนที่แล้วด้วยครับ"ผมเอ่ยขอดูรายงานยอดเข้าพักที่โรงแรมสาขาจังหวัดกระบี่จากคุณพิพาก คุณพิพากเขาทำงานอยู่ฝ่ายการตลาดของโรงแรมในเครือของผมที่มีอยู่ทุกๆจังหวัดในประเทศไทย วันนี้ผมมีประชุมด่วนอย่างกะทันหันจนต้องเบี้ยวนัดกับดาหลาเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมค่อยไปง้อเธอก็ได้ ผมหวังว่าเธอคงยังไม่รีบกลับกรุงเทพก่อนหรอกนะ

"นี่ครับคุณธัน คุณธันสนใจจะไปเยี่ยมชมโรงแรมที่กระบี่ของเราไหมครับ?"คุณพิพากเอ่ยถามผมพลางยื่นแฟ้มเอกสารการเข้าพักที่โรงเเรมสาขาจังหวัดกระบี่มาให้ผมดู ที่จริงผมก็สนใจจะไปเที่ยวและดูงานที่นั้นเหมือนกันแต่ผมรอดาหลาให้เธอว่าง ผมจะได้ชวนเธอไปเที่ยวด้วยกันแต่เธอก็ไม่เคยว่างเลย พอเธอว่างผมก็กลับไม่ว่างซะงั้นก็เลยทำให้ผมกับเธอไม่เคยได้ไปเที่ยวด้วยกัน

"ผมสนใจอยู่ครับ ที่นั้นทำยอดดีทุกเดือนเลย"ผมเอ่ยขึ้นพลางเปิดแฟ้มเอกสารรายงายดูไปเรื่อยๆ

ติ๊ดๆๆๆๆ ติ๊ดๆๆๆ

"ผมขอโทษครับ"ผมเอ่ยขอโทษกรรมการทุกฝ่ายในที่ประชุมเพราะผมลืมปิดเสียงโทรศัพท์ ผมจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นชื่อของดาหลาโชว์ขึ้นอยู่ เธอคงจะโทรมาหาผม ผมจึงเลือกที่จะต้องปิดเครื่องโทรศัพท์เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาทในที่ประชุม กรรมการทุกฝ่ายก็พยักหน้าให้ผม ผมก็ปิดโทรศัพท์และประชุมการตลาดและเเรงดึงดูดใจให้โรงแรมในทุกๆสาขาและทุกๆจังหวัดของผมมียอดคนเข้าใช้ให้เยอะที่สุด

22:00น.

"วันนี้ประชุมเลิกซะดึกเลย ผมขอโทษคุณอาทุกๆ ท่านด้วยนะครับ"ผมลุกขึ้นยืนและยกมือไหว้คณะกรรมการทุกฝ่ายในที่ประชุมด้วยความเกรงใจ

"ไม่เป็นไรครับ คุณธันพวกผมยินดีเสมอ ขอตัวก่อนครับ"คุณพิพากเอ่ยขึ้นพร้อมคณะกรรมการคนอื่นๆก็พากันก้มหัวให้ผม ผมก็ก้มหัวให้พวกท่านกลับไปเหมือนกัน คนที่ทำงานที่นี้ส่วนมากก็อยู่กับบริษัทของผมมาตั้งแต่รุ่นคุณพ่อของผมยั้นรุ่นผมนี่ล่ะครับ

"กลับบ้านเลยไหมครับคุณธัน?"เลขาส่วนตัวของผมเอ่ยถามขึ้นในขณะที่ผมเก็บของเข้ากระเป๋าเพื่อจะกลับบ้าน

"ครับ ผมจะกลับบ้านเลย"ผมเอ่ยตอบเลขาของผมไปในขณะที่ผมเก็บของเเละเอกสารลงกระเป๋าเสร็จพอดี ผมก็ถือกระเป๋าเดินออกมาจากห้องประชุมมุ่งหน้ากลับบ้าน ป่านนี้คุณแม่ท่านคงจะนั่งรอผมอยู่แน่ๆเลย ท่านจะนั่งรอผมกลับบ้านทุกๆวันพอผมถึงบ้านท่านก็จะหมดห่วงและเข้านอนทันทีท่านจะทำแบบนี้ทุกๆวันซึ่งผมก็เกรงใจท่านและเป็นห่วงสุขภาพของท่านเหมือนกัน แต่ผมก็ไม่สามารถที่จะทิ้งงานที่บริษัทลงได้

"สวัสดีครับคุณธัน"เลขาของผมเอ่ยสวัสดีพลางยกมือขึ้นไหว้ผม ผมก็ยกมือขึ้นรับไหว้ตอบและเดินขึ้นรถสปอร์ตคันหรูของผมเพื่อจะกลับบ้านทันที

ปึก

ผมใช้เวลาในการขับรถไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ผมก็มาถึงบ้านสวนหลังใหญ่ที่มีพื้นที่รอบๆตัวบ้านเกือบๆหนึ่งร้อยไร่ผมจอดรถในโรงจอดรถของบ้านและเดินถือกระเป๋ากับเสื้อสูทลงจากรถมุ่งหน้าตรงไปเรือนหลังใหญ่บ้านคุณแม่ของผมทันที

"คุณแม่ครับ ผมกลับมาแล้ว"ผมที่เดินเข้าในบ้านมาก็เห็นคุณแม่ของผมกับแม่เฟื่องกำลังนั่งดูโทรทัศน์กันอยู่ผมจึงเอ่ยบอกท่าน

"คุณธันกลับมาแล้วค่ะ คุณผู้หญิง^_^"แม่เฟื่องที่นั่งพับเพียบอยู่ข้างล่างโซฟาเอ่ยบอกคุณแม่ของผม ท่านก็หันมาส่งยิ้มให้ผม ผมก็วางกระเป๋ากับเสื้อสูทไว้บนโต๊ะและเข้าไปนั่งลงข้างๆท่าน พร้อมกับเอนตัวลงนอนเอาหัวหนุนตักท่าน ท่านก็เอามือของท่านมาลูบศีรษะของผมอย่างแผ่วเบา ผมก็เอื้อมมืออีกข้างไปจับมือของมา ผมมาจุมพิตลงไปบนมือเล็กที่เริ่มมีรอยเหี่ยวไปตามอายุที่เยอะขึ้นด้วยความรักพร้อมๆกับที่ผมค่อยๆปิดเปลือกตาลงอย่างอ่อนล้า

"ที่บริษัทมีปัญหาหรือลูก กลับดึกทุกวันเลย?"คุณแม่ของผมเอ่ยถามผมด้วยนำ้เสียงเป็นห่วง

"ป่าวหรอกครับคุณแม่ ผมก็แค่ประชุมกันเรื่องโรงแรมตามสาขาจังหวัดอื่นๆนะครับ"ผมเอ่ยบอกคุณแม่ของผมไปทั้งๆทีผมยังคงหลับตาอยู่

"ลาพักร้อนมั่งไหมลูก แม่อนุญาต"คุณแม่เอ่ยถามผมแต่มือของท่านยังคงลูบแก้มของผมอย่างแผ่วเบา ผมก็ส่ายหน้าไปมาว่าไม่ลา งานผมยุ่งมากเลยตอนนี้และผมคงจะทิ้งงานไปไม่ได้อยู่ดีครับ เพราะผมไม่อยากให้คุณแม่ของผมท่านเหนื่อย ท่านอายุมากแล้วควรได้พักผ่อนสักทีท่านเหนื่อยมามากแล้ว