บทที่ 11

ไม่ทันมีเวลาได้คิด...การทะเลาะวิวาทก็กำลังจะปะทุขึ้นอีกครั้ง เสียงเกรี้ยวกราดของเพนนีดังขึ้น “ดูสิ่งที่แกพูดสิ! แกแช่งให้ปู่ฉันตายเหรอ? ใครก็ได้ ลากมันออกไป!”

บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ด้านนอกเตรียมพร้อมที่จะเข้ามาทันทีเมื่อได้ยินคำสั่งเหล่านั้น

“ไสหัวไปซะ!” ซิมรันตะโกนลั่น จากนั้นทั้งห้องก็เงียบลงในทันใด

ทุกคนหันไปมอง คามิลาก็เดินตามไป เมื่อเห็นซิมรัน แม้แต่หางตาก็กระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่? เหมือนหนีเสือปะจระเข้จริงๆ บ้าไปแล้ว! ฉันไม่โชคร้ายเกินไปหน่อยเหรอ?

เมื่อเห็นว่าเป็นซิมรัน เพนนีจึงรีบเข้าไปหาเขา “ซิมรัน คุณกลับมาได้เวลาพอดี! เจดหาผู้หญิงที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าคนหนึ่งให้เธอคอยมาดูแลคุณปู่! เธอพูดจาหยาบคายแถมหยิ่งยโสอีก! ที่สำคัญคือเธอแช่งคุณปู่ให้ตาย!”

คามิลาหัวเราะลั่นเมื่อได้ยินคำนั้น "ขอประทานโทษนะคะคุณผู้หญิง ตรรกะคุณน่าเป็นห่วงมาก คุณเรียนภาษากับครูพละหรือเปล่า” ขณะที่เธอพูด เธอก็หันกลับมาและมองไปที่เจด “ฉันขอโทษนะคะ คุณนายฮันเตอร์ ดูเหมือนว่า คุณปู่โนแลนกับฉันคงไม่มีวาสนาต่อกัน ฉันเกรงว่าฉันไม่สามารถช่วยคุณได้แล้ว ได้โปรดหาคนอื่นเถอะค่ะ”

อย่างไรก็ตาม เจดคว้าตัวเธอไว้และห้ามไม่ให้เธอไป “ได้โปรดอย่าไปเลย คุณบรู๊คลิน” เมื่อมองไปที่ซิมรัน เธอขอร้อง “ซิมรัน แลนดอนเชิญคุณบรู๊คลินมาที่นี่โดยเฉพาะ เขาบอกว่าเธอเชี่ยวชาญด้านการแพทย์มาก! ได้โปรดให้เธอได้ลอง! เราควรคว้าโอกาสที่ริบหรี่นี้ไว้ก่อน? มันก็ยังดีกว่าการผ่าตัดไม่ใช่เหรอ? ด้วยวัยของเขาแล้ว หากเข้ารับการผ่าตัด เขาคงไม่สามารถรอดชีวิตได้!”

“แลนดอนเคยทำอะไรที่ไว้ใจได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ลืมไปแล้วหรือว่าเหตุใดเขาจึงถูกซิมรันลงโทษไม่ให้กลับจากต่างประเทศ” เพนนีหัวเราะเยาะ