บทที่ 2

เจ็ดปีต่อมาที่สนามบิน

“คามิลาทางนี้!”แลนดอน ฮันเตอร์โบกมือให้ผู้หญิงคนนั้นที่ออกมาจากสนามบินอย่างมีความสุข

ผู้หญิงคนนั้นสูงและผอม เธอสวมเฉดสีโอเวอร์ไซส์บนใบหน้าที่ดูสวยและบอบบางของเธอ และคางที่ยกขึ้นเล็กน้อยของเธอก็บังคอที่ยาวและเรียวของเธอ ในมือของเธอ กระเป๋าเดินทางสีเบจเลื่อนไปมาบนพื้นอย่างราบรื่น และมีเด็กชายตัวเล็กน่ารักนั่งอยู่บนกระเป๋าเดินทาง

เด็กชายตัวเล็กๆ ดูเหมือนจะไม่เกินหกหรือเจ็ดขวบ สวมเสื้อกันลมแบบเดียวกับคามิลา เขานั่งบนกระเป๋าเดินทางด้วยท่าทางที่เรียบร้อยและให้ความรู้สึกที่น่ารักมาก

แลนดอนเดินเข้าไปหาพวกเขาและทักทาย จากนั้นรับกระเป๋าจากมือของคามิลาและพูดติดตลกว่า“ในที่สุดคุณก็มาถึงแล้ว ด็อกเตอร์เบลีย์! คุณปล่อยให้ผมรอนานมาก! มันเจ็บปวดมาก!”

คามิลายื่นกระเป๋าเดินทางของเธอให้ชายตรงหน้าเธอ พลางเหลือบมองไปด้านข้างอย่างเกียจคร้าน"นายฮันเตอร์ ฉันไม่ได้ให้คุณรอสักหน่อย!”

“แลนดอนผมว่าอย่ายุ่งกับมามี๊จะดีกว่า”เซาท์ บรู๊คลินเด็กน้อยที่นั่งอยู่บนกระเป๋าเดินทางพูด

“ไอ้หนุ่มน้อย คุณควรเรียกฉันว่า 'ลุงแลนดอน'คุณเข้าใจไหม?"

“ไม่เอา ผมติดเรียกแลนดอนแล้ว”

คามิลาเหลือบมองทั้งสองคนที่ทะเลาะกันทุกวันด้วยสีหน้าเฉยเมยและพูดว่า“รอฉันอยู่ที่นี่ ฉันจะไปห้องน้ำก่อน”

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอหันกลับมาและรีบไปทางทิศทางของห้องน้ำ

เธอก้าวไปได้แค่ไม่กี่ก้าว ทันใดนั้นเธอก็เห็นชายสวมหมวกเบสบอลเดินตามหลังเด็กสาวอย่างลับๆล่อๆและมีพิรุธ

จากนั้นชายคนนั้นก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทของหญิงสาว โดยที่หญิงสาวไม่ได้สนใจอะไร และล้วงโทรศัพท์เครื่องใหม่ใส่กระเป๋าโดยไม่มีร่องรอยแม้แต่ร่องรอยเดียว

การกระทำของเขาราบรื่นและมั่นใจ เขาคุ้นเคยกับการล้วงกระเป๋า

เมื่อเห็นเช่นนั้น มุมปากของคามิลาก็ยกขึ้นเล็กน้อยเป็นเส้นโค้งเรียบ ขโมยของกลางวันแสกๆ? หายใจออก...ว่างๆฉันจะต้องทำบุญสักหน่อย

ดังนั้นเธอจึงก้มหัวลงและจงใจวิ่งเข้าไปหาชายคนนั้น เธอแสร้งทำเป็นเซถอยหลังเนื่องจากแรงกระแทก"พระเจ้า! ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะชนคุณ!”

ชายคนนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาดูชั่วร้ายและกำลังจะเสียอารมณ์ เมื่อเขาเห็นใบหน้าที่สวยงามของเธอ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง และเขายิ้มและพูดว่า “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ คุณผู้หญิงเป็นไรไหม”

เธอส่ายหัวอย่างมีเสน่ห์ "ฉันไม่เป็นไร ขอโทษที่ชนคุณ”

เมื่อทั้งสองไปตามทางของตัวเอง โทรศัพท์ก็อยู่ในมือของคามิลาแล้ว หลังจากนั้น เธอมองกลับไปที่ผู้ชายคนนั้น เลิกคิ้วขณะที่เธอยิ้มเล็กน้อย

ซิมรัน โนแลนเพิ่งลงจากเครื่องบินเห็นเหตุการณ์นี้ ชายผู้นั้นมีรูปร่างผอมเพรียวและใบหน้าที่หล่อเหลาเย็นชา นอกจากนี้ ร่างกายของเขายังให้ความรู้สึกถึงศักดิ์ศรีที่ไม่มีใครเทียบได้

เมื่อได้เห็นฉากนั้น เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสาวสวยคนนี้จะกลายเป็นหัวขโมยได้

เขาพบว่าตัวเองรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้วางแผนที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้

ในขณะนั้นซาเวียร์ ดันเต้ผู้ช่วยของเขาได้หยิบกระเป๋าเดินทางออกจากมือของเขา “ประธานโนแลน คุณหาหมออัจฉริยะ คนนั้นเจอหรือยังครับ”

ซิมรันลูบขมับอย่างเหนื่อยล้า“เรามาช้าไปหนึ่งก้าว ฉันได้ยินว่าหมอกลับมาที่เฮนดริกซ์ในวันนี้ โปรดหาคนมาสอบสวนโดยด่วน”

ซาเวียร์รีบก้มหน้าลง“ผมขอโทษ ประธานโนแลน ดูเหมือนจะมีบุคคลระดับสูงที่ช่วยหมออัจฉริยะปกปิดตัวตนของเธอ นอกเหนือจากการค้นหาว่าหมออัจฉริยะชื่อสกาย เบลีย์แล้ว เรายังคิดไม่ออกด้วยซ้ำว่าหมออัจฉริยะคนนั้นเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง”