บทที่ 7

เมื่อคามิลาสังเกตเห็นสิ่งนี้ เธอถามด้วยความประหลาดใจว่า“เกิดอะไรขึ้น”

แลนดอนตอบอย่างกระวนกระวายว่า “อย่าถามเลย ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้คุณในวันอื่น กลับกันเถอะ! มิฉะนั้นฉันจะเสียชีวิต”

เขามองเธออย่างอ้อนวอน

เธอรู้สึกสับสนอย่างมาก เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงการกระทำของเขา เธอเงยหน้าขึ้นมองไปยังชั้นสองอย่างครุ่นคิด แวบเดียวแต่ทำให้เธอเบิกตากว้างทันที

ไอ้สารเลวนั่นน่ะเหรอ! เหี้ย! มะ...เมื่อกี้เขาประมูลไปเท่าไหร่กันนะ? โอ้โหมันตั้ง 10 ล้าน

“20ล้าน”เธอจงใจตะโกนไปที่ชั้นสอง

เมื่อแลนดอนได้ยินเช่นนั้นร่างของเขาก็สั่นไหว ฉันตาย ฉันตายแล้ว ฉันจะตายอย่างทรมานในราคานี้

“เอ่อ…คุณสามารถดำเนินการเสนอราคาของคุณและวางไว้บนแท็บของผม ผม...ผมจะไปแล้ว”

เธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะหยุดเขาไม่ให้ออกไป จากนั้นมุมปากของเธอก็กระตุกโดยไม่ได้ตั้งใจ ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนหนูที่เจอแมวได้อย่างไร?

ขณะเดียวกันเซาท์ก็เงยหน้ามองซิมรันด้วย ดวงตากลมโตสีดำออบซิเดียนของเขาดูสงบนิ่งมาก และเขาก็จับจ้องไปที่ซิมรันโดยไม่พูดอะไรสักคำ

โดยธรรมชาติซิมรันสามารถสัมผัสได้ถึงการจ้องมองของเด็กที่จับจ้องมาที่เขา

เขาขมวดคิ้ว ผู้ชายตัวเล็กคนนี้ดูไม่เหมือนว่าเขาแก่กว่าหกหรือเจ็ดขวบ ทำไมเขาถึงได้จ้องมองอย่างสงบเช่นนี้? ยิ่งกว่านั้นการจ้องมองของเขาเป็นการเตือนฉันหรอ?

ดังนั้นรอยยิ้มที่ชวนทึ่งจึงกระตุกขึ้นที่มุมปากของเขา ทันใดนั้นเขาก็พบว่าสิ่งนี้น่าสนใจอย่างยิ่ง ผู้ประมูลเพิ่งตะโกนออกมาว่า '20 ล้าน' ก่อนที่เขาจะทันได้ทุบค้อนลง ซิมรันก็ตะโกนว่า “30 ล้าน”

เมื่อเขาตะโกนเสนอราคา ทั้งบาร์ก็เงียบลงอีกครั้ง

"โอ้พระเจ้า! สินค้า 500,000 ชิ้นได้ทะยานขึ้นสู่ราคา 30 ล้านแล้ว!”