บทที่ 9

วันต่อมาคือวันที่คามิลาตกลงที่จะรักษาคุณปู่ของแลนดอน

เช้าวันนั้นคามิลารอที่บ้านจนถึงประมาณ 10 โมงเช้า แม้ว่าเธอยังคงไม่ได้ยินอะไรจากเขา หลังจากมองดูเวลาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดเธอก็ทนไม่ได้อีกต่อไป

เธอจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเขา “ คุณยังต้องการให้ฉันดูแลคุณปู่ของคุณหรือไม่? คุณช่วยทำตัวให้น่าเชื่อถือกว่านี้หน่อยได้ไหม”

แลนดอนส่งเสียงเร่งรีบและยุ่งมากในอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ “แน่นอน ผมต้องการให้คุณรักษาเขา! ผมได้บอกแม่ของผมถึงสถานการณ์แล้ว และแม่จะส่งคนไปรับคุณ คามิลา ผมหวังว่าคุณปู่จะหายป่วยไวๆนะ! ผมต้องไปแล้ว! ตอนนี้ผมอยู่ที่สนามบินกำลังรอขึ้นเครื่อง!”

“เฮ้ คุณจะจากไปเพียงเพราะคุณอยากจะจากไปได้ยังไง? จัดการเรื่องเรียนของเซาท์หรือยัง”

“วางใจได้เลย ผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ผมได้ตัดสินขั้นตอนการรับเข้าโรงเรียนของเขาแล้ว มันคือโรงเรียนอนุบาลอิมพีเรียลที่ตั้งอยู่ในเมืองซัมเมอร์ คุณต้องแสดงตัวที่นั่นเท่านั้น ผมคุยกับคุณไม่ได้แล้วจริงๆ ผมกำลังจะขึ้นเครื่องบิน”แลนดอนพูดเร็วมาก ปล่อยให้คามิลาไม่มีโอกาสพูดอะไรเลย จากนั้นเขาก็วางสาย

หลังจากนั้นเธอก็รู้สึกหดหู่ใจจนอยากจะฆ่าใครสักคน เกิดอะไรขึ้นกับเขา? เขาหลอกลวงฉันและพาฉันกลับมายังประเทศนี้ จากนั้นเขาก็จากไปแบบนั้น กลับไปที่อเมริกา

“มีอะไรเหรอมามี๊?” เซาท์ถามพลางเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย ในช่วงเวลาเช่นนี้เท่านั้นที่เขาดูเหมือนเด็กอายุหกหรือเจ็ดขวบ

“ลุงแลนดอนหลอกเราและพาเรากลับมา แต่ตอนนี้เขากลับไปอเมริกาคนเดียวแล้ว”

เขาจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจ“แลนดอนไม่เคยเป็นคนที่ไว้ใจได้และได้ทำสิ่งที่ไม่น่าเชื่อถือในทำนองเดียวกันมามากมาย”

เขากระพริบตากลมโตที่ดูไร้เดียงสา ทำราวกับว่ามันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา

ถ้ามามี๊รู้ว่าผมอุบายแบบนี้ เธอจะตบก้นผมไหม? แต่ผมต้องการพ่อ! โดยธรรมชาติแล้วผมจะให้ความสำคัญกับพ่อผู้ให้กำเนิดของผม ถึงแม้ซิมรัน โนแลนจะไม่ได้เลิศเลออะไรมากมาย แต่ทั้งหล่อ ทั้งรวย ที่สำคัญที่สุด เขาเป็นพ่อผู้ให้กำเนิดของผม! ข้อเท็จจริงเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอแล้วสำหรับผมที่จะเสนอรายชื่อให้เขาเป็นผู้สมัครอันดับต้นๆ ที่จะมาเป็นพ่อของผม!

คามิลาถอนหายใจแล้วลูบหัวเล็กๆของเขา“ในอนาคต คุณสามารถเล่นตลกได้ทุกเรื่องที่คุณต้องการ แต่ลุงแลนดอนอายุน้อยกว่าฉันตั้งห้าปี คุณเรียกเขาว่าแลนดอนต่อไปไม่ได้แล้ว นั่นมันจะไม่รบกวนผู้อาวุโส”

เซาท์รู้สึกพูดไม่ออกเล็กน้อย ผมสงสัยว่าใครในหมู่พวกเราคือคนที่ทำลายความอาวุโส? พ่อของผมคือลุงของแลนดอน ถ้าอย่างนั้นผมเรียกเขาว่าแลนดอนแล้วผิดอะไร?

เขาไม่กล้าออกความเห็นเพราะกลัวเธอโกรธ จึงตอบอย่างเชื่อฟังว่า “รู้แล้ว มามี๊ เขาจะไม่โกรธผมในเรื่องนั้น”

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ดังนั้นคามิลาจึงรีบลุกขึ้นยืนและมองไปที่ฟีดวิดีโอของอินเตอร์คอม ผู้หญิงอายุมากกว่าสี่สิบเล็กน้อยยืนอยู่ข้างนอกโดยมีบอดี้การ์ดสองคนอยู่ข้างๆเธอ คามิลาเปิดประตูแล้วถามอย่างสุภาพว่า“ขอทราบได้ไหมว่าคุณกำลังมองหาใคร”

ผู้หญิงที่อยู่ข้างนอกผงะอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นเธอก็ก้าวถอยหลังและมองไปที่บ้านเลขที่อีกครั้ง “คุณคือคุณผู้หญิงบรู๊คลินใช่ไหม”