บทที่ 114

“คุณหลี่! ผมขอร้อง ปล่อยผมที ผมกลัวแล้ว!”

ภายในห้องพัก เจี่ยงอานหวาดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย แต่ก็ไม่มีประโยชน์ใด ๆ

ตอนนี้ มีเพียงซุนเสี่ยวหยานั่งอยู่ที่พื้น

หลี่โม่เหลือบมองอย่างนิ่งเฉยและลุกจากไป

หลินชิงหานตามเขาไป เตรียมส่งเขา

โครม!

ซุนเสี่ยวหยารีบวิ่งเข้ามา ดึงขากางเกงของเฉินผิง และร้องขอความเมตตา “คุณหลี่คะ ฉันผิดไปแล้วเช่นกัน ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะคะ ฉันกลัวแล้วค่ะ”

หลี่โม่ไม่แม้แต่จะมอง เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “ความอยุติธรรมถึงวาระถึงความพินาศ ไม่มีใครมีสิทธิ์ดูถูกแรงงานข้ามชาติที่ตั้งใจทำงานหนักหรอกนะ! หลินชิงหาน ตำแหน่งที่เธอคนนี้ ขอให้สาวน้อยที่อยู่ตรงประตูคนนั้นเข้ามาทำแทนทีนะ”

“รับทราบค่ะ คุณหลี่” หลินชิงหานตอบและปล่อยให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลากคอซุนเสี่ยวหยาออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อออกจากห้องพัก หลินชิงหานเหลือบมองหลี่โม่ที่เดินไปทางล็อบบี้และพูดคุยอย่างยิ้มแย้ม แต่คราวนี้ อุบัติเหตุก็เกิดขึ้น

“หลี่โม่ แกมาที่นี่ทำไม?”

ด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยนั้น หลี่โม่หันศีรษะและมองไปที่ประตู พบว่าสูเทียนไฮ่กำลังมองมาที่เขาด้วยความสงสัย และความขยะแขยงก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขาในเวลาเดียวกัน

หลี่โม่ขมวดคิ้วและพูดว่า “ฉันจะมาที่นี่ แล้วเกี่ยวอะไรกับนายเหรอ?”

จริง ๆ ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็แทบจะเจอสูเทียนไฮ่ทุกที่

เขามาทำอะไรที่นี่กันนะ?

“เหอะ ๆ จะไม่เกี่ยวอะไรกับฉันยังไงล่ะ ขยะอย่างแก มีคุณสมบัติอะไรถึงมาเสนอหน้าที่นี่ได้?”

สูเทียนไฮ่พูดอย่างไม่พอใจ “แกรู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน เวียนนาคอนเสิร์ตฮอลล์เชียวนะ และยังเป็นสถานที่จัดแสดงคอนเสิร์ตที่ใหญ่ที่สุดในโซล! ขยะอย่างแกมาโผล่ที่นี่ได้ด้วยเหรอ ออกไปไป๊!”

สูเทียนไฮ่ไม่พอใจหลี่โม่สุด ๆ

ไอ้หมอนี่ นึกไม่ถึงว่าจะมาแย่งผู้หญิงของเขาไป!

ตอนนี้ เขายังจะมาที่เวียนนาอีก