บทที่ 125

อวดดี!

หลี่โม่เขาเป็นเพียงลูกเขยที่ไร้ประโยชน์ของตระกูลกู้ เขามีคุณสมบัติอะไรถึงจะพูดเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ได้ มันน่าหัวเราะ!

ใบหน้าหวังเมิ่งเหยาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

เธอได้ตัดสินใจแล้วว่าวันนี้หลี่โม่ต้องชดใช้ และยิ่งกว่านั้นคือต้องขับไล่กู้หยุนหลานออกจากบริษัทนี้!

บริษัทนี้ต้องเป็นของพี่ซิ่งเหว่ยเท่านั้น

หวังเมิ่งเหยาไม่ยอมให้ผู้หญิงต่ำต้อยเช่นนี้รับแย่งตำแหน่งรองประธานของกู้ซิ่งเหว่ย

ในขณะนี้เฉียนเสี่ยวเหวินยืนอยู่ข้างกู้หยุนหลาน เธอมองไปที่แววตาของหลี่โม่ที่สะท้อนเต็มไปด้วยเสน่ห์!

เท่เกินไปแล้ว!

คำพูดและการกระทำของหลี่โม่เมื่อกี้นั้นได้ระเบิดพลังออร่าของแฟนหนุ่มออกมา!

ตอนแรกคิดว่าเขาเป็นคนอ่อนแอที่ไม่รู้อะไรเลย คิดไม่ถึงเลยว่าเพื่อพี่หยุนหลานแล้วเขาจะแข็งแกร่งขนาดนี้!

อย่างไรก็ตามหลี่โม่นั้นก็ไร้สมองเกินไปแล้ว เขาถึงกับกล้าที่จะตบหวังเมิ่งเหยา นั่นคือลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของตระกูลหวังในกรุงโซลเชียวนะ และพี่ชายของเธอคือหวังฮั่นเชาที่มีชื่อเสียงในกรุงโซล!

ซึ่งเป็นคนที่พัวพันกับเฉียวเย่ และเฉียวเย่ก็ชื่นชมเขาไม่น้อย

เฉียวเย่คือใครเหรอ?

ก็คือเฉียวเจิ้งหลงแห่งกรุงโซล!

หนึ่งในสี่วีรบุรุษใต้ดินของกรุงโซล!

พูดได้คำเดียวว่าทั้งกรุงโซลต้องสั่นสะเทือน

ทำอย่างไรดี?

เฉียวเสี่ยวเหวินรู้สึกสับสนในใจอย่างมาก และเธอคิดหาวิธีไม่หยุดเพื่อที่จะช่วยกู้หยุนหลานอย่างเร่งรีบ

ยิ่งกว่านั้นเธอพร้อมที่จะแจ้งความแล้ว

ในขณะเดียวกันหลี่โม่ก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และส่งข้อความสั้นหนึ่งประโยค

ในเวลาเดียวกันในพื้นที่สำนักงานเพื่อนร่วมงานหลายคนเริ่มพูดคุยกระซิบกระซาบกันไม่หยุด

“ให้ตาย! หลี่โม่คนนี้กล้าเกินไปแล้ว แม้แต่หวังเมิ่งเหยาก็กล้าที่จะตบ นั่นคือนักลงทุนเชียวนะ เขาจบแล้ว!”

“คนไร้ประโยชน์นี่ มองว่าตัวเองเป็นคนจริง ๆ พี่ชายแท้ ๆ ของเธอเป็นถึงคนของเฉียวเย่ หวังฮั่นเชาเป็นคนที่ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะแหย่เขาได้?”

“ก็เพราะว่าดื้อรั้นจะออกมาสร้างปัญหาเอง คอยดูว่าเขาจะทำอย่างไรต่อไป เกรงว่ารองประธานกู้นั้นก็จะซวยแล้ว”

การกระทำที่สายไปเหล่านี้ ทำให้มองไปที่ทุกการเคลื่อนไหวของหลี่โม่อย่างโกรธจัด

เจ้าทึ่มนี่กล้าที่จะตบคนในบริษัท ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นการสร้างปัญหาให้กับพวกเขา

ถ้าเกิดว่าท่านประธานถามขึ้นมา พวกเขาคงซวยกันหมด

กู้ซิ่งเหว่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และเขาก็รีบเดินเข้ามาแสร้งทำเป็นโกรธ และถามด้วยความเป็นห่วง “เหยาเหยา เกิดอะไรขึ้น? ผมจากไปเพียงครู่เดียว ทำไมกลายเป็นแบบนี้?"