บทที่ 128

ในตอนนั้นกู้หยุนหลานก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวาย น้ำตาไหลออกมา เธอตะโกนโวยวายอยากจะรีบพุ่งเข้าไปแต่ก็โดนขัดขวางไว้

“ฮ่าฮ่า ตบได้ดี! ตบให้มันตาย!”

หวังเมิ่งเหยายังคงหัวเราะเยาะเย้ยอยู่ข้างนอก และตื่นเต้นอย่างมาก เหลือบมองอย่างภูมิใจแล้วพูดว่า “กู้หยุนหลาน เธอได้ยินไหม สามีที่ไร้ประโยชน์ของเธอกำลังถูกสั่งสอน!”

หลายคนก็เริ่มส่ายหัว ตอนนี้หลี่โม่ชายคนนั้นจบสิ้นแล้ว

ผิดใจกับหวังฮั่นเชาก็ถือว่าช่างเถอะ แต่ยังผิดใจกับเฉียวเย่อีก นั่นเป็นการขุดหลุมฝังศพตัวเองชัด ๆ

ในห้องสำนักงาน หวังฮั่นเชามึนไปทั้งศรีษะแล้วก็ได้ยินเสียงวิ๊ง ๆ ในหูเขา

เขาจับหน้าแล้วมองด้วยสายตาไม่น่าเชื่อ มองไปที่เฉียวเจิ้งหลงที่โกรธจัด และถามอย่างสั่นเทา“เฉียว...เฉียวเย่ ท่านตบผิดคนหรือเปล่า? ผมคือหวังฮั่นเชานะ คนต่ำช้านั้น...คนต่ำช้านั้นไม่เคารพคุณนะ”

“หุบปาก!”

เฉียวเจิ้งหลงพูดด้วยน้ำเสียงที่ลึกล้ำ จากนั้นในสายตาของหวังฮั่นเชาที่แทบไม่อาจเชื่อเลยตลอดชีวิตของเขา เฉียวเจิ้งหลงหันตัวกลับแล้วยืนนิ่ง และก้มหน้าแล้วกล่าวด้วยความเคารพ “คุณชายหลี่ ผมต้องขอโทษด้วย เป็นเพราะผมสอนไม่ดี ปล่อยให้ลูกน้องทำร้ายท่าน โปรดท่านลงโทษด้วย!”

บูม!

ฉากนี้ระเบิดขึ้นในสมองของหวังฮั่นเชา!

เฉียว...เฉียวเย่ หนึ่งในสี่ราชามาเฟียใต้ดินในกรุงโซลยอมก้มหัวขอโทษชายที่ไม่เอาไหนคนนั้น!

นี่ นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?

“เฉียวเย่ นี่ท่านกำลังทำอะไรอยู่? หลี่โม่เป็นคนไร้ประโยชน์ ท่านจำผิดคนหรือเปล่า?”

หวังฮั่นเชาไม่อยากเชื่อ และดวงตาของเขาดูเต็มไปด้วยความดุร้าย เขาตะโกนใส่หลี่โม่ “คนต่ำช้าอย่างแก ยังไม่ยืนขึ้นขอโทษเฉียวเย่อีก!"

อย่างไรก็ตาม หลี่โม่เพียงแค่ยิ้มอย่างเย็นชา และตอบกลับว่า “ให้เวลาคุณแก้ปัญหาห้านาที”

เมื่อเฉียวเจิ้งหลงได้ยินคำพูดนั้นในใจของเขาก็สั่นสะท้าน และหน้าผากของเขาก็เหงื่อออกเช่นกันแต่เขาเข้าใจในทันที

เฉียวเจิ้งหลงหันกลับมามองที่วังฮั่นเฉาด้วยสายตาที่เย็นชาแล้วกล่าวว่า “หวังฮั่นเฉา แกรู้ไหมว่าตัวเองไปผิดใจใครเข้า?”

“ผม...ผม เฉียวเย่ เกิดอะไรขึ้นกับท่าน เป็นไปได้ไหมที่หลี่โม่ก็เป็น…” หวางฮั่นอยู่ในความตื่นตระหนกโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเห็นใบหน้าที่โกรธของเฉียวเจิ้งหลง เขาก็เริ่มรู้สึกใจหายมากขึ้น...

เพี๊ยะ!

เสียงตบดังมาอีกครั้ง

ตูม!

เฉียวเจิ้งหลงเข้าไปเตะอีกครั้ง และเตะท้องของหวังฮั่นเฉาทันที!

จากนั้นก็เป็นการทุบตีอย่างรุนแรงห้านาที!

เสียงร้องเจ็บปวดของหวังฮั่นเชาดังไปทั่วห้องสำหนักงาน!

อย่างไรก็ตาม การเคลื่อนไหวในนี้ไม่เหมือนกับการคร่ำครวญอันน่าสยดสยอง และขอความเมตตาที่แผ่ออกไปนอกประตู และหน้าต่าง