บทที่ 139

กู้หยุนหลานเงียบ เธอก็ไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ เธอถึงมีความคิดแบบนี้

หากคิดตามที่จินซ่านน่าบอกว่าในกรุงโซลมีการ์ดเชิญสีทองเพียงสิบใบเท่านั้น!

ถ้าสูเทียนไฮ่ไม่มีทางที่จะได้รับการ์ดเชิญ แล้วทำไมหลี่โม่ถึงได้รับมัน?

จินซ่านน่ายิ้ม เธอเหลือบมองด้านหลังของหลี่โม่ที่กำลังยุ่งอยู่ในครัวอย่างเย็นชา รู้สึกรังเกียจมาก และพูดว่า "ไม่เอาน่าหยุนหลาน ฉันรู้ว่าเธอหวังเสมอว่าหลี่โม่จะประสบความสำเร็จ แต่เธอก็รู้ว่าเขาเป็นเพียงแค่ผู้ชายที่เกาะผู้หญิง ทำไมเธอถึงเพ้อฝันว่าเขาจะยิ่งใหญ่ขนาดนั้น? ถึงแม้ว่าครั้งที่แล้วสิ่งที่เขาทำที่ซีซาร์พาเลซจะดีมาก แต่มันก็เป็นเพียงความภาคภูมิใจของผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นคนอื่น”

ทันใดนั้น หลี่โม่ก็เดินมาถึงพร้อมกับจานผลไม้ที่หั่นแล้ว และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เพิ่งปอกสด ๆ เลย”

จินซ่านน่าเหลือบมองหลี่โม่ เธอยกการ์ดเชิญในมือขึ้น แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า "หลี่โม่ ฉันขอถามนายหน่อย นายได้รับการ์ดเชิญใบนี้มาหรือเปล่า?"

หลี่โม่หัวเราะคิกคัก เขาไม่ได้ตอบ แต่มองไปที่กู้หยุนหลาน แล้วพูดว่า "ไปเถอะ โอกาสดี ๆ แบบนี้หายาก อย่าถามฉันเลย"

กู้หยุนหลานตัวสั่นเล็กน้อย คิ้วของเธอบิดเบี้ยว เธอมองไปที่หลี่โม่ และถามว่า "คุณอยากให้ฉันไปเหรอ?"

เธอพูดอย่างนั้น แต่ในใจของเธอรู้สึกโกรธเคือง

นี่หลี่โม่โง่จริง ๆ หรือแค่แกล้งโง่กันแน่?

เขาไม่รู้หรือไงว่าสูเทียนไฮ่อาจจะเป็นคนส่งการ์ดเชิญนี้มา เขายังปล่อยให้เธอไปอีกเหรอ?

จินซ่านน่าก็หัวเราะเช่นกัน หลี่โม่คนนี้ช่างเป็นคนที่ขี้ขลาดจริง ๆ

หากการ์ดเชิญนี่มาจากสูเทียนไฮ่จริง ๆ สิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้ก็เท่ากับการส่งภรรยาของเขาไปอยู่ในอ้อมแขนของคนอื่น!

กู้หยุนหลานลุกขึ้น และจ้องไปที่หลี่โม่ด้วยความโกรธจัด จากนั้นเธอหยิบกระเป๋าของเธอขึ้นมา แล้วพูดกับจินซ่านน่าว่า "น่าน่า ไปกันเถอะ ในเมื่อมีคนอยากให้ฉันไป ทำไมฉันจะไม่ไปล่ะ!"

หลังจากนั้น กู้หยุนหลานก็หันหลังกลับ และสวมรองเท้าส้นสูงของเธอ

จินซ่านน่ายิ้ม และหยิบการ์ดเชิญ ก่อนจากไป เธอไม่ลืมที่จะตบหน้าอกของหลี่โม่เบา ๆ แล้วยกนิ้วให้อย่างยกย่อง และยิ้ม "หลี่โม่นายนี่มัน ผลักไสภรรยาของตัวเองออกไปข้างนอก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนายถึงไม่สามารถให้ชีวิตที่ดีกับหยุนหลานได้ ไม่ต้องห่วง ถ้าหยุนหลานหย่ากับนายเมื่อไหร่ ฉันจะช่วยหาแฟนดี ๆ ให้เธออย่างแน่นอน”

หลังจากพูดจบ จินซ่านน่าก็สะบัดผมยาวสลวยของเธอ และตามกู้หยุนหลานไปทันที

หลังจากออกมา กู้หยุนหลานก็ทำหน้าบึ้ง และยืนอยู่ด้านข้างรถของจินซ่านน่า

“หยุนหลาน ทำไมเธอถึงรีบร้อนขนาดนี้ โกรธหลี่โม่เหรอ?” จินซ่านน่าเดินไปหา และเกี่ยวคอของกู้หยุนหลานอย่างล้อเล่น

ถอนหายใจ!