บทที่ 153

ห้าล้านนี่มันเยอะไปเหรอ?

ประโยคนี้ทำให้ซูหย่าและซ่งเหวินเหวินตกตะลึงไปสักพัก

น้ำเสียงหลี่โม่คนนี้ฟังดูใหญ่โตเกินไปแล้ว!

ซูหย่าขมวดคิ้ว และเธอไม่อยากเชื่อเลยว่า เกิดอะไรขึ้นกับสิ่งที่หลี่โม่พูดไปเมื่อครู่นี้

ผู้ชายคนนี้น่าสมเพชไม่ใช่เหรอ เขาไม่มีสถานะในตระกูลกู้ เขาไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน?

“ฮ่าฮ่า ฉันเข้าใจแล้ว นายคงไม่ได้ใช้เงินของภรรยาหรอกนะ” ซูหย่าเลิกคิ้วขึ้นและใบหน้าเต็มใบด้วยความเยาะเย้ยอย่างมีชัย

ต้องเป็นแบบนี้แน่ ไม่อย่างนั้นคนไร้ประโยชน์แบบนี้จะไปเอาเงินห้าล้านมาจากไหนเพื่อจองภัตตาคารฮัวกู่?

ซ่งเหวินเหวินก็พยักหน้าตามและเสริมว่า “พี่หย่าหยา พี่พูดถูก มันต้องเป็นแบบนี้แน่ ไม่คิดเลยว่าผู้ชายแบบนี้จะน่าอับอายขนาดนี้”

ในทางกลับกัน

หลี่โม่ยิ้มจาง ๆ ส่ายหัวแล้วพูดว่า "ไม่ใช่ภรรยาฉัน พอดีฉันเปิดร้านเป็นของตัวเองน่ะ

ไม่ไหว ๆ จะตกเป็นเป้าให้คนมาหัวเราะเยาะเย้ยตลอดเสียคงจะไม่ได้ นาน ๆ ทีจะอวดสักหน่อยคงไม่เป็นไร

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซ่งเหวินเหวินก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้นทันที ดวงตาโตของเธอเป็นประกาย จ้องมองไปที่หลี่โม่อย่างตั้งใจ และอุทานด้วยความประหลาดใจ "นายเปิดร้านเองเหรอ? จริงเหรอ!"

ซ่งเหวินเหวินตื่นเต้นมาก หลี่โม่ชายผู้นี้ดูทึ่ม แต่ดันเปิดร้านเอง นั้นแปลว่าเขาต้องรวยแน่นอน

ไม่สนว่าจะล่วงเกินภรรยาของเขาเข้าหรือไม่ เพราะเขาเป็นคนรวย

ถ้าหากใช้ความงามของตัวเองเพียงเล็กน้อย คนทึ่ม ๆ อย่างนี้คงจะหลงกลเธออย่างง่าย

พอคิดอย่างนี้ ซ่งเหวินเหวินก็แทบรอไม่ไหวที่จะหยิบกระเป๋าใบเล็ก แล้วขอตัวไปห้องน้ำ อันที่จริง เธอไปเติมหน้า

ส่วนด้านซูหย่าเธอตัวสั่นเล็กน้อย และถามหลี่โม่อย่างตื่นเต้นว่า “หลี่โม่ คุณเปิดร้านจริง ๆ เหรอ?”

ซูหย่ารู้สึกไม่ชอบมาพากล เธอกับหลี่โม่เคยเป็นเพื่อนร่วมงานกันมาก่อน และเธอรู้รายละเอียดของหลี่โม่เป็นอย่างดี

ผู้ชายจน ๆ ขนาดนี้จะเปิดร้านและกลายเป็นเจ้านายได้อย่างไร

เป็นไปได้ไหมว่ากู้หยุนหลานใจดีกับเขามาก?

ไม่น่าจะเป็นไปได้

แม้ว่าในใจเธอจะไม่สมดุลมาก แต่ซูหย่ายังคงรักษาใบหน้าไว้แล้วพูดอย่างยิ้ม ๆ ว่า “นายแน่มากหลี่โม่ ไม่ได้เจอกันสองปี สถานะของนายในตระกูลกู้ก็เพิ่มขึ้นแล้วเหรอ?”