บทที่ 155

ความเห็นล้วนมีแต่ถากถางดูถูก

นี่คือสิ่งที่เรียกว่าก ารรวมตัวของพนักงานเก่า กลายเป็นสถานที่รวมตัวกันสำหรับการเยินยอและเยาะเย้ย

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมหลี่โม่ถึงไม่อยากมา

งานเลี้ยงรวมตัวอะไรกัน ปลอมทั้งหมด ความสัมพันธ์ระหว่างพนักงานชายและหญิงมั่วกันไปหมด และความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชายก็ต่างโอ้อวดกัน ปลอมสิ้นดี

ยิ่งไปกว่านั้น แค่มองเขาก็รู้ได้ทันทีว่า คนนับสิบคนที่นี่ล้วนเป็นคนจากร้านสปาติงเหม่ย และพวกเขาไม่ได้ทำงานที่นั่นอีกแล้ว

“หลี่โม่ จะมาไม่เห็นบอกกันสักคำ ฉันจะได้ไปต้อนรับนาย ทำไมล่ะ ก่อนหน้านี้ที่ฉันโทรหานายสองครั้งนายไม่มา พอซูหย่าชวนนาย นายกลับมา นี่ไม่คิดจะไว้หน้าพี่น้องกันหน่อยเหรอ?"

จ้าวไห่เป็นคนพูดประโยคนี้ ในตอนนี้เขาลุกขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า และจับไหล่ของหลี่โม่อย่างกระตือรือร้นและเป็นกันเองมาก

เมื่อมองแวบแรก อาจคิดว่าเพื่อนเก่าได้พบกันอีกครั้ง และความสัมพันธ์ก็กลมเกลียวกันมาก

หลี่โม่เหลือบมองจ้าวไห่อย่างเฉยเมย ตอนนี้เขากลายเป็นคนหน้าซื่อใจคดแล้วเหรอ?

เขาโทรเรียกหลี่โม่ตั้งแต่เมื่อไหร่?

เมื่อเดินไปถึงกลางห้อง จ้าวไห่ก็ตรงเข้าไปยื่นไวน์แดงให้เฉินผิงแล้วพูดว่า “มาเถอะ หลี่โม่จะมาที่นี่ในวันนี้ พวกเรายกแก้วขึ้นนี่คือพี่น้องที่ดีของฉัน”

กลุ่มคนไม่มีความรู้สึกต่อหลี่โม่ เขาเคยเป็นคนตัวเล็กที่ถ่อมตนในร้านสปาติงเหม่ย แต่มีชื่อเสียงที่ไม่ดีในเมืองฮั่นและเป็นคนอ่อนแอไร้ค่า หลายคนต่างหลีกเลี่ยงเขา

แต่ว่าหลังจากที่จ้าวไห่พูดอย่างนั้น เพื่อที่จะประจบประแจงจ้าวไห่ผู้คนทั้งหมดต่างยิ้ม และยกแก้วขึ้นไปตาม ๆ กัน

ในใจหลี่โม่เยาะเย้ยอย่างช่วยไม่ได้ หลังจากดื่มเสร็จ เขาก็ตรงไปนั่งลงตรงมุมห้อง

อย่างไรก็ตาม จ้าวไห่จะไม่ปล่อยโอกาสนี้ไป

ตาของเขาจับจ้องไปที่เสิ่นหยางที่ด้านข้าง คนข้างหลังเข้าใจทันที และพูดว่า “ฉันว่านะหลี่โม่ นายก็ช่างไม่เกรงใจเกินไป ทุกครั้งที่จ้าวไห่โทรหานายมางานเลี้ยง นายก็ไม่รับโทรศัพท์ ทำไมล่ะ เปลี่ยนเบอร์โทรแล้วเหรอ? ดูถูกประธานจ้าวอย่างฉันเหรอ? หรือว่านายไม่ได้เก็บเพื่อนเก่าอย่างเราไว้ในสายตาแล้ว?”

เสิ่นหยางเป็นดั่งสุนัขของจ้าวไห่ แค่มองแว็บเดียวก็รู้แล้วว่า จ้าวไห่คิดอะไรอยู่ เขาดูถูกหลี่โม่ ทั้งอยากจะทำให้เขาอับอาย และทำให้เขาอึดอัดใจ

เมื่อคำพูดเหล่านี้ออกมา ทุกคนก็กล่าวหาหลี่โม่

“ใช่แล้วหลี่โม่ นายคงคิดว่า ตัวเองเป็นลูกเขยที่ไร้ค่าของตระกูลกู้ ก็เลยดูถูกเพื่อนร่วมงานเก่าอย่างเราอย่างนั้นเหรอ?”

“บางทีเขาอาจจะพัฒนาแล้ว เราเลยไม่อยู่ในสายตาเขาล่ะมั้ง อย่างน้อยลูกเขยของตระกูลกู้ก็ร่ำรวยนะ”

“ฮ่าฮ่า เลิกล้อเล่นกันได้แล้วน่า เขาสำเร็จแล้วงั้นเหรอ? ชื่อเสียงเขาในเมืองฮั่นอย่างกับไข่เน่า ฉันได้ยินมาว่า ตำแหน่งของเขาในตระกูลกู้ เทียบไม่ได้กับสุนัขด้วยซ้ำ”

“เหอะ ๆ เสิ่นหยาง นายเลิกเอาหลี่โม่มาล้อเล่นได้แล้ว ตอนนี้ในกลุ่มพวกเรา ประธานจ้าวเจ๋งสุดแล้ว!”

กลุ่มคนดูถูกหลี่โม่ และในเวลาเดียวกันก็ได้ประโยชน์เป็นการเอาใจจ้าวไห่ไปด้วย

จ้าวไห่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาอย่างสง่างาม ชิมไวน์แดงแล้วยกมือขึ้นแสร้งทำเป็นสุภาพ “ไม่เอาน่า ทุกคนล้วนเป็นเพื่อนเก่ากันทั้งนั้น ฉันเพิ่งเปิดร้านเล็ก ๆ ไม่มีอะไรหรอก ครึ่งปีทำเงินได้แค่ห้าสิบล้านเอง”