บทที่ 163

เมื่อกี้พวกเขายังเยาะเย้ยหลี่โม่กันอยู่เลย แต่ตอนนี้หลังจากที่พวกเขาได้เห็นรูปภาพทุกอย่างก็เปลี่ยนไปมาก พวกเขารู้สึกรับไม่ได้ และไม่อยากที่จะยอมรับ

คนกระจอกอย่างหลี่โม่ จะเปลี่ยนไปได้จริง ๆ เหรอ?

บรรยากาศตอนนี้ค่อนข้างอึดอัด

วันนี้พวกเขายกย่องจ้าวไห่มาตลอด แล้วก็ประจบประแจงเขาเพื่อต้องการให้จ้าวไห่ดูแลพวกเขามากขึ้นในอนาคต

แต่ตอนนี้ หลังจากที่ทุกคนเหยียบย่ำหลี่โม่ จู่ ๆ เขาก็โผล่ออกมา แล้วบอกว่าเขาใช้เงินสี่ร้อยล้านเพื่อซื้อร้านสปาติงเหม่ย!

พูดเป็นเล่น!

เขาจะรวยได้ขนาดนี้เลยเหรอ?

หลี่โม่แตะจมูกของเขา และยิ้มอย่างใจเย็น "อย่ามองฉันแบบนั้น มันเป็นแค่เงินเพียงเล็กน้อย การเกาะผู้หญิงกินนี่มันดีจริง ๆ หรือว่าฉันควรแนะนำนายให้รู้จักกับผู้หญิงที่ร่ำรวยคนอื่น ๆ ดีล่ะ?"

ทุกคนแน่นิ่งอีกครั้ง!

‘นี่แกชอบขี้โม้โอ้อวดเหรอ ให้ตายเถอะ!’

จ้าวไห่ปรายตาของเขา และยิ้มอย่างเย็นชา "หลี่โม่ นายขี้โม้เกินไปหรือเปล่า? นายบอกว่านายใช้เงินไปสี่ร้อยล้านเหรอ?"

หลี่โม่ต้องขี้โม้แน่ ๆ !

เจ้าคนไร้ประโยชน์คนนี้คงไม่พอใจที่เพื่อน ๆ ไม่สนใจเขา

จ้าวไห่อารมณ์เสียมาก เขามาจากเคทีวีจนถึงที่นี่ แต่สุดท้าย หลี่โม่กลับคว้าจุดสนใจของเขาไปโดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำ?

หลี่โม่ขมวดคิ้ว และพูดว่า "สี่ร้อยล้านนี่มากเหรอ? ภรรยาของฉันให้เงินนี่เป็นค่าขนมเองนะ"

...

ทุกคนต่างพูดไม่ออก

ตอนนี้ทุกคนเข้าใจแล้วว่าหลี่โม่แค่คุยโม้

“ให้ตายเถอะ! หลี่โม่ นายมันหน้าด้านเกินไปแล้ว”

"นายไปเรียนคุยโม้มาจากไหนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? สี่สิบล้านเป็นเงินค่าขนมเนี่ยนะ"

“ให้ตายเถอะ! คนกระจอกก็เป็นแค่คนกระจอกตลอดไปนั่นแหละ ฉันเสียใจจริง ๆ ที่ต้องมากินอาหารเย็นกับเขา ก็แค่แมงดา น่าอับอายจริง ๆ ”