บทที่ 165

ทุกคนตกใจ และจ้องมองไปยังชายหนุ่มที่จู่ ๆ ก็โผล่มา

เขาดูเป็นผู้ชายธรรมดามาก แต่ทำไมเขาถึงพูดแบบนี้?

หรือว่า เขาอยากจะพระเอกที่มาช่วยสาวงาม?

นี่มันสี่แสนนะ!

หลายคนต่างดูถูกเหยียดหยามเขา!

หนุ่มคนนี้แต่งตัวธรรมดา แต่ทำเป็นพูดเสียงดัง

“ฮึฮึ เป็นแค่เด็กยากจน แต่อยู่ที่นี่ก็แกล้งทำเป็นคนรวย”

“คงเป็นเพราะเห็นความสวยของเธอ ก็เลยพูดไม่คิดล่ะมั้ง”

"เขาน่ะเหรอ? แต่งตัวอย่างกับคนขายของแผงลอย ดูเหมือนพวกขยะ"

หลายคนเหยียดหยาม และเยาะเย้ยหลี่โม่โดยไม่สนใจความรู้สึกของเขาเลย

ซูหย่าเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่นองหน้า เธอเห็นหลี่โม่ก็รู้สึกอายทันที ในสายตาของเธอ หลี่โม่เป็นเพียงคนกระจอกขี้โม้ไร้ประโยชน์ เธอจะไม่โมโหได้อย่างไรที่เขามาเห็นเธอในสถานการณ์ที่น่าอับอายแบบนี้?

และเธอก็คิดว่าหลี่โม่คงจะมาเยาะเย้ยเธอ!

“หลี่โม่ นายมาทำอะไร? ไปซะ ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากนาย!” ซูหย่าด่าด้วยความอับอาย

ในขณะนี้เอง ซ่งเหวินเหวินก็วิ่งเข้ามาท่ามกลางฝูงชน

“พี่หย่าหยา เกิดอะไรขึ้น?”

“เหวินเหวิน…” เมื่อเห็นซ่งเหวินเหวินกำลังเดินมา ซูหย่าก็ร้องไห้ออกมา เธอกอดหล่อนไว้ และร้องไห้อย่างหนัก

“พี่หย่าหยา ไม่เป็นไรนะ บอกฉันหน่อย นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” ซ่งเหวินเหวินปลอบโยน และลูบหลังซูหย่าเบา ๆ

เธอสังเกตเห็นขวดไวน์ที่แตกบนพื้น และไวน์แดงที่หกอยู่หลายขวด รวมทั้งข้อกล่าวหาจากผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ เธอก็เข้าใจในทันที

ซูหย่ากำลังมีปัญหา!

“เหวินเหวิน ฉันทำลาฟิตแตกสี่ขวด พนักงานต้องการให้ฉันจ่ายค่าเสียหายสี่แสน!” ซูหย่าร้องไห้อย่างเศร้าโศก

“สี่แสน?” ซ่งเหวินเหวินตกใจ

สถานการณ์ครอบครัวของเธอไม่ได้ดีมากนัก และในเวลาแบบนี้เธอเองก็ไม่สามารถเอาเงินสี่แสนบาทออกมาใช้จ่ายได้ในคราวเดียว

ตอนนี้เธอรู้สึกเสียใจที่มายุ่งเกี่ยวกับสถานการณ์นี้ มันเป็นเรื่องยากสำหรับเธอที่จะไม่ช่วยเพื่อนคนนี้