บทที่ 178

“ฉวีเทียนไห่ แปลกใจใช่ไหมล่ะ ที่เป็นฉันน่ะ?”

เสียงที่คุ้นเคย ทำให้ฉวีเทียนไห่ตัวสั่นไปทั้งตัว มือและเท้าของเขาเย็นเฉียบ เหงื่อเม็ดใหญ่บนหน้าผากของเขาก็ผุดลงมา

“หลี่โม่! ทำไมแกถึง…”

คำพูดของฉวีเทียนไห่ติดอยู่ในลำคอของเขา!

นี่คือการโทรศัพท์ของหม่าคุน แต่ตอนนี้หลี่โม่กลับเป็นคนที่กำลังรับสาย แม้แต่สมองหมูก็รู้ว่านี่มันผิดปกติ

“หม่าคุนอยู่ที่ไหน?” ฉวีเทียนไห่ถามด้วยความตื่นตระหนก

“หน้าประตูบ้านนาย”

หลี่โม่พูดอย่างใจเย็น จากนั้นก็มีเสียงร้องอ้อนวอนออกมาจากโทรศัพท์

ฉวีเทียนไห่ตกใจขึ้นมาทันที เขารีบลุกขึ้นจากโซฟาในห้องนั่งเล่น พลันวิ่งไปที่หน้าต่างอย่างรวดเร็ว และมองออกไปนอกหน้าต่างกระจก

เมอร์เซเดสเบนซ์สีดำ 2 คันกับไฟท้ายสีแดง จอดอยู่ที่ทางเข้าบ้าน

ที่ด้านหน้ารถ มีชายคนหนึ่งกำลังยืนพิงอยู่ เขาสูบบุหรี่ นี่ทำให้ฉวีเทียนไห่ตื่นตระหนกไปหมด

หลี่โม่!

ทำไมเขามาเร็วขนาดนี้?

ปัง!

ฉวีเทียนไห่ยังไม่ทันได้โต้ตอบ ประตูบ้านก็ถูกเปิดอย่างแรง จากนั้นชูจงเทียน ก็พาพวกบุกเข้าไปทันที!

กลุ่มคนเข้ามาควบคุม และล้อมรอบห้องนั่งเล่นที่ชั้นหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ผลัวะ

หม่าคุนถูกปิดปากด้วยเทปสีเขียว ถูกลูกน้องคนหนึ่งเตะที่หน้าโซฟาในห้องนั่งเล่น

ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหัน

ฉวีเทียนไห่ไม่มีแม้เวลาคิด

ที่ประตู ชูจงเทียนก้าวเข้ามาทันที ส่วนด้านหลังเขา หลี่โม่ค่อย ๆ เดินตามมา พร้อมโยนก้นบุหรี่ลงบนพื้น เขาเหยียบมันอย่างใจเย็น แล้วเดินเข้ามา

โดยไม่สนใจอะไร เขาจึงนั่งบนโซฟาและมองไปรอบ ๆ บ้าน

“คิดไม่ถึงว่า หลังจากเวลาแบบนี้ ฉันจะมานั่งอยู่ตรงนี้” หลี่โม่พูดอย่างใจเย็น

ตอนนี้ฉวีเทียนไห่เหงื่อตกและกำลังตะลึงกับฉากตรงหน้า

การยืนให้เกียรติอยู่ข้างหลี่โม่ ไม่ใช่วิถีของราชามาเฟียใต้ดินของเมืองฮั่น อย่างชูจงเทียน!

นี่... นี่มันอะไรกันเนี่ย?

ฉึบ

ชูจงเทียนสั่งให้ลูกน้องดึงเทปบนปากขอหม่าคุนออก หม่าคุนอ้อนวอนขอความเมตตาและร้องไห้ “คุณหลี่ครับ โปรดยกโทษให้ผมด้วย คุณหลี่ครับ ไว้ชีวิตผมด้วย ผมผิดไปแล้ว ผมจะไม่กล้าอีกแล้ว เรื่องคราวนี้ ฉวีเทียนไห่เป็นคนต้นคิดคนเดียว และเขาจ้างให้ผมทำครับ!”

ทุกคนล้วนมีสัญชาตญาณในการเอาตัวรอด