ตอนที่ 18
บทที่ 18
September 18, 2026
ในขณะนี้หรงปินเดินออกจากอาคารของหรงคังกรุ๊ป มีรถ Bentley สีดำคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตูพร้อมกับการ์ดชุดดำท่าทีจริงจังหลายสิบคนอยู่ข้าง ๆ
ถ้าคนอื่นเห็นต้องตื่นตระหนกแน่นอน!
หรงปินประธานหรงคังกรุ๊ปออกมาแล้ว!
มีกี่คนที่ร้องขอให้พบกับประธานหรงหรงคังกรุ๊ปแห่งเมืองฮั่น แต่พวกเขาถูกปฏิเสธ
ตอนนี้เขาออกไปด้วยตัวเองจริง ๆ
“พ่อ?”
หรงฉางเวยตกตะลึง ทันทีที่ได้ยินเสียงในโทรศัพท์ เป็นเสียงพ่อของเขาไม่มีผิดแน่
สถานการณ์คืออะไร?
“ฉางเวย เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีโทรศัพท์มือถือของคุณหลี่?” อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ หรงปินก็ตัวสั่นและเสียงของเขาก็สูงขึ้น
“ไอ้เด็กนี่มันทำร้ายผม ผมจะฆ่ามัน!” หรงฉางเวยเลิกคิ้วขึ้น ใบหน้าของเขามองดูหลี่โม่อย่างไม่แยแส ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
'มันต้องเป็นเรื่องบังเอิญแน่ ๆ พ่อของฉันรู้จักไอ้ตัวแสบแบบนั้นได้ยังไงกัน'
ยิ่งกว่านั้น ยังมีความนับถือด้วย!
เป็นไปไม่ได้!
“สามหาว! ใครจะกล้าให้แกไม่เคารพคุณหลี่? ส่งมือถือให้คุณหลี่เดี๋ยวนี้!” หรงปินตะโกนอย่างโกรธจัด ทันได้นั้นเขาก็ใจหาย นี่ลูกชายเขายั่วโมโหคุณหลี่หรือเปล่า?
หรงปินตระหนักดีถึงธรรมชาติของลูกชายของเขาเอง เขาไม่เรียนรู้และไร้ความชำนาญ เขาชีวิตเสเพลและหาเรื่องใส่ตัวตลอด!
หากเขายั่วโมโหคุณหลี่ ตระกูลหรงก็จะจบสิ้น!
“พ่อ...” หรงฉางเวยงงงวยแต่เขาก็โยนโทรศัพท์ให้หลี่โม่อย่างเชื่อฟัง และพูดอย่างเย็นชาว่า “ไอ้หนุ่ม ไม่นึกเลยว่าแกจะมีเบอร์โทรศัพท์ของพ่อฉันได้ แต่นั่นไม่ได้ทำให้เปลี่ยนแปลงอะไรหรอกนะ!”
หลี่โม่ไม่พูด เขาค่อย ๆ วางกู้หยุนหลานลงอย่างนุ่มนวลแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ดวงตาของเขาดูเฉยเมย “หรงปิน? ผมไม่มีเวลาพูดเรื่องไร้สาระกับคุณหรอกนะ ลูกชายของคุณไม่ยอมปล่อยผมไป ผมจะให้โอกาสคุณเพียงครั้งเดียว!”
น้ำเสียงเย็นชาและอาฆาต
หรงปินไม่ใช่คนโง่ เขารับรู้ได้อย่างรวดเร็วและถ่อมตน “ได้ครับ ๆ คุณหลี่มันต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแน่ รบกวนคุณเอาโทรศัพท์ให้เขา ผมจะบอกเขาเอง”
หลี่โม่พยักหน้าและโยนโทรศัพท์ให้หรงฉางเวย
หรงฉางเวยโกรธมาก เขาตบโต๊ะและตะโกนว่า “บ้าเอ๊ย แกกล้าขู่ฉันเหรอ? โอกาสมีแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ชีวิตหมา ๆ ของแกไม่เหลือแล้วตอนนี้ โหวหยวนหย่ง จัดการมันให้ฉัน!”
ในขณะที่หรงฉางเวยคำราม โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโซฟาก็ดังขึ้นด้วยเสียงโวยวาย “หรงฉางเวย! แกมันจองหอง! ฉันควบคุมแกไม่ได้แล้วสินะ!”
พ่อ… โกรธ
หรงฉางเวยตากระตุก เขาตัวสั่นด้วยความกลัว หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วพูดว่า "พ่อ เป็นอะไรไป…”
หรงฉางเวยไม่เคยเห็นพ่อของเขาเดือดขนาดนี้ เขาตื่นตระหนกเล็กน้อย และความเย็นยะเยือกก็พุ่งออกมาจากกระดูก
“มันจะอะไรอีก? แกรู้ไหมว่าแกทำให้ใครขุ่นเคือง รีบขอโทษคุณหลี่เดี๋ยวนี้! ถ้าไม่สามารถทำให้คุณหลี่ยกโทษให้แกได้ ฉันจะฆ่าแก!” หหรงปินที่ปลายอีกด้านของโทรศัพท์ขัดจังหวะคำพูดของหรงฉางเวยด้วยความโกรธ ทำให้เขาโกรธจนแทบบ้า!
ด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่สั่งการนั้น หรงฉางเวยไม่สามารถคัดค้านได้เลย!
พ่อโกรธมาก!
“พ่อ... เขาเป็นแค่ไอ้หน้าตัวเมียที่ขอเงินเมียใช้ เขาก็ตีหัวผม พ่อขอให้ผมขอโทษไอ้ขยะแบบนี้เหรอ?” หรงชางเว่ยรู้สึกไม่เต็มใจอย่างยิ่ง แล้วพ่อของเขาเป็นอะไรไปล่ะ?
ฮึ่ม!
ด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก หรงปินรีบเข้าไปในรถ Bentley และตะโกนว่า “นี่แกยังกล้าหยาบคายอยู่อีกเหรอ?! ถ้าคุณหลี่เป็นขยะในสายตาแก ตระกูลหรงของฉันก็ยิ่งกว่าขยะเปียกแล้ว ตอนนี้แกคุกเข่าแล้วให้คุณหลี่ยกโทษให้ซะ ไม่อย่างนั้นไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่อ!”
หรงฉางเวยตกตะลึงงัน เขาไม่กล้าหายใจด้วยซ้ำ ดวงตาที่สั่นเทาของเขาเหลือบมองไปที่หลี่โม่ซึ่งยืนอยู่ข้างหน้าเขาสองสามครั้ง
นี่พ่อจริงจังใช่ไหม?!
มันจะเป็นไปได้อย่างไร?
ไอ้เด็กเวรนี่ใคร?
ทำไมถึงโน้มน้าวให้พ่อพูดแบบนั้นได้?!
หรงฉางเวยเงยหน้าขึ้น เหงื่อเย็น ๆ บนหน้าผากทำให้แสบแผลบนหัว เขามีสติขึ้นมาทันที
เขาตื่นตระหนกและรีบไปที่หลี่โม่ โค้งคำนับและขอโทษ “ผมขอโทษ คุณหลี่ ผมผิดไปแล้ว ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย ผมขอโทษที่ผมประมาทเลินเลินเล่อเอง!”
หรงฉางเวยที่ก่อนหน้านี้คลั่งอย่างเดือดดาล ตอนนี้กลับหลายมาขอโทษหลี่โม่อย่างถ่อมตน ทุกคนต่างก็ตกตะลึง!
เขาเป็นนายน้อยของหรงคังกรุ๊ป เขามีสถานะพิเศษและมีครอบครัวที่มั่งคั่ง ทำไมเขาต้องขอโทษคนธรรมดาอย่างหลี่โม่ด้วยล่ะ?
โหวหยวนหย่งนั้นมึนงง ไป่เสวี่ยเอ๋อร์ก็ตะลึงเช่นกัน!
แล้วจากการสนทนาเมื่อกี้นี้ เห็น ๆ กันอยู่ว่าเป็นหรงปินประธานหรงคังกรุ๊ปที่โทรมาด้วยตัวเอง!
ระดับความเคารพในน้ำเสียงที่มีต่อหลี่โม่นั้นค่อนข้างชัดเจน!
โอ้พระเจ้า!
หลี่โม่นี่ใครกัน?
มันเป็นไปได้เหรอที่คนจองหองอย่างหรงฉางเวยจะยกมือแสดงท่าทีราวกับเป็นผู้น้อยแบบนี้
เวลานี้จิตใจของโหวหยวนหย่งพังทลายลง ชายหนุ่มที่เขาพึ่งพาอย่างคุณหรงได้ขอโทษเด็กหนุ่มด้วยท่าทางที่จริงใจและหวาดกลัว
เขาจะไม่กลัวหรือตื่นตระหนกในใจได้อย่างไรกันล่ะ?
โหวหยวนหย่งตัวสั่น หลังของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น!
แค่นั้นแหละ!
เขาคิดได้แล้วว่าเขาได้ไปยั่วยุใครบางคนที่ไม่อาจจินตนาการถึงได้!!
ชูจงเทียนและฉินรั่วรั่วได้เป็นอิสระแล้วในขณะนี้ ยืนอยู่ทั้งสองข้างของหลี่โม่ด้วยความเคารพ จ้องมองไปที่โหวหยวนหย่งอย่างเย็นชาและกล่าวว่า “โหวหยวนหย่ง ฉันบอกแกแล้วว่าคุณหลี่ไม่ใช่คนที่แกจะมายั่วยุได้!”
ฟึ่บ!
โหวหยวนหย่งคุกเข่าต่อหน้าหลี่โม่โดยไม่ลังเล!
นี่เป็นหนึ่งในราชามาเฟียใต้ดินที่ยิ่งใหญ่ในเมืองฮั่น!
แล้วก็ยังเป็นเจ้าแห่งวงการใต้ดินด้วย!
เวลานี้เขาเพียงแค่คุกเข่าลงต่อหน้าหลี่โม่และก้มหัวแนบพื้น “คุณหลี่ ผมไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะครับ! ผมมันไอ้สารเลว ขอให้คุณหลี่ให้ความอนุเคราะห์ผ่อนปรนด้วย!”