บทที่ 188

“ได้ งั้นผมจะรอคุณสิบห้านาที ผมอยากจะดูว่าเจ้านายของเราจะมาไหม”

ผู้จัดการซ่งพูดอย่างหัวเราะเยาะ

ไม่นาน ผ่านไปกว่าสิบนาที ผู้จัดการซ่งเหลือบมองนาฬิกาของเขา พร้อมกับเย้ยหยันที่มุมปากของเขาและพูดว่า "สิบสองนาทีผ่านไปแล้ว เจ้านายของเราอยู่ไหนนะ?"

หลี่โม่ไม่พูดอะไร สีหน้าของเขาดูเฉยเมย

“รปภ. ไล่สองคนนนี้ออกไปซะ!”

ผู้จัดการซ่งขี้เกียจที่จะรอแล้ว เขาจึงเรียกรปภ.มา

รปภ. หลายคนเดินเข้ามาหาหลี่โม่ด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์

ทันใดนั้น!

ก็มีเสียงคร่ำครวญที่ประตู!

"หยุดนะ!"

ทุกคนต่างหันไปมองทางเสียง มองเห็นชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทารีบวิ่งเข้ามาจากหน้าประตู

“เจ้านาย คุณมาทำอะไรครับ?”

ผู้จัดการซ่งวิ่งเข้าไปประจบสอพลอทันที

ผู้ที่มาเยือนก็คือ เจ้าของโชว์รูมแห่งนี้ เฉินเจิ้งผิง เขามีทรัพย์สินมูลค่ากว่าสองพันล้านบาท ซึ่งเปิดโชว์รูมระดับโฟร์เอสสามแห่ง

แต่ว่า

เฉิงเจิ้งผิงไม่ได้มองดูใบหน้ายินดีของผู้จัดการซ่งที่เดินเข้ามาเลย เขาผลักผู้จัดการออกไป แล้ววิ่งตรงเข้าไปหาหลี่โม่ด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอ และถามว่า “คุณคือหลี่โม่ คุณชายหลี่ใช่ไหมครับ?”

หลี่โม่พยักหน้า

"สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับนะครับ คุณชายหลี่ ผมเฉิงเจิ้งผิงเป็นเจ้าของโชว์รูมนี้ครับ" เฉิงเจิ้งผิงยื่นมือทั้งคู่ออกไปทันที และจับมือกับหลี่โม่อย่างกระตือรือร้น

ใบหน้าของความปลื้มปีติยินดีและการเยินยอนั้น ไม่ได้ปลอมเลย!

ฉากนี้ทำให้ผู้จัดการซ่งและหวังม่านม่านตะลึงงันทันที รวมถึงผู้ชมรอบ ๆ ด้วย

นี่มันอะไร?

หลี่โม่นั้นเป็นแค่ขยะไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนที่เจ้าของโชว์รูมเห็นเขา ก็ทำเหมือนลูกชายเห็นพ่อเลยล่ะ!

สับสน!

อึ้งกันหมด!

ผู้จัดการซ่งวิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน และถามด้วยความสงสัย “เจ้านายครับ คุณจำผิดคนหรือเปล่าครับ? ผู้ชายคนนี้เพิ่งสร้างปัญหาให้กับโชว์รูมของเรา ก็แค่พวกคนจน ๆ นะคครับ”

เพียะ!

เฉิงเจิ้งผิงหันกลับมาแล้วตบผู้จัดการซ่งอย่างโกรธเคือง เขาเซและเกือบจะล้มลง

หลังจากนั้นเขาก็ชี้หน้าผู้จัดการซ่งและตะโกนว่า “พวกคนจน? แกตาบอดเหรอไง! นี่คือคุณชายหลี่เชียวนะ!"

คุณชายหลี่?

ผู้จัดการซ่งกุมหน้าตัวเอง ตะลึงงัน ด้วยท่าทางแปลก ๆ

ให้ตาย!

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

คนทึ่มนี้เป็นคุณชายหลี่ที่ไหนกัน!

ผู้จัดการซ่งโต้เถียงทันทีว่า “เจ้านาย คุณคงเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง คนนี้เป็นคนโง่นะครับ ทุกคนที่นี่สามารถเป็นพยานได้!”