บทที่ 196

“เทพธิดาชิงหลิน เจ้าโง่นี่มันยั่วยุให้คุณโมโหเหรอครับ?”

หึ!

กู้ชิงหลินส่งเสียงแสดงความไม่พอใจออกมา แล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า “เขาชื่อหลี่โม่”

“อะไรนะ หลี่โม่ คนไร้ประโยชน์คนนั้นเองเหรอเนี่ย?”

ขณะนี้ เจียงหยางแสดงสีหน้าตกใจ จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะ

เขาเดินวนไปรอบ ๆ ตัวหลี่โม่สองรอบ แล้วพูดด้วยท่าทีหยิ่งผยองว่า “ที่แท้นายก็เป็นคนไร้ประโยชน์หลี่โม่นี่เอง ดีนี่ นายยังกล้าทำตัวเป็นสวะ ยั่วยุให้เทพธิดาชิงหลินของฉันไม่พอใจอีก ตอนนี้ ฉันขอสั่งให้นายคุกเข่าขอโทษเทพธิดาชิงหลินซะ!”

เจียงหยางชี้ไปที่หลี่โม่ ด้วยท่าทีหยิ่งผยอง

หลี่โม่หันหน้าไปมองเจียงหยางอย่างทีเล่นทีจริง เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามอย่างเย็นชา “ พูดจบแล้วใช่ไหม?”

ประโยคนี้ ทำให้เจียงหยางตะลึง!

“นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าพูดแบบนี้กับฉัน ในเมืองฮั่น ไม่ต้องพูดถึงว่าตระกูลเจียงของฉันมีอำนาจขนาดไหน เพราะฉะนั้น ถ้าคิดที่จะฆ่าเศษสวะอย่างนาย มันง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก!”

กู้ชิงหลินที่อยู่ข้าง ๆ ยังคงเอามือทั้งสองข้างกอดอก และพูดอย่างหยิ่งผยองว่า “หลี่โม่ ฉันขอเตือนให้นายรีบคุกเข่าขอโทษฉันซะ ไม่อย่างนั้น นายคงอยู่ในเมืองฮั่นไม่ได้แล้วล่ะ! แม้แต่กู้หยุนหลานก็จะเดือดร้อนเพราะนายไปด้วย!”

ข่มขู่

“อ้อ?”

หลี่โม่หรี่ตา มองกู้ชิงหลินตั้งแต่หัวจรดเท้า “เดิมทีฉันไม่ได้อยากลงไม้ลงมือ แต่เธอได้คืบจะเอาศอก วันนี้ฉันจะให้เธอเห็นเองว่า คนไร้ประโยชน์ก็มีศักดิ์ศรี!”

พูดจบ

หลี่โม่ก้าวไปข้างหน้า และกำลังจะลงมือ

ทันใดนั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาขัดจังหวะเขา!

“หลี่โม่ แกจะทำอะไร?!”

ตอนนี้หวังฟางเดินเข้ามา เธอจ้องมองไปที่หลี่โม่ด้วยใบหน้าที่เยือกเย็น

เพียะ!

หวังฟางมาถึง ก็ตบหน้าหลี่โม่ด้วยความโกรธ แล้วด่าว่า “แกมันคนไร้ประโยชน์ ยังคิดจะลงมือทำร้ายชิงหลินอีก แกกล้านึกหรือไง ถึงได้ใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้ ไสหัวออกไป!”

เมื่อสักครู่หวังฟางเห็นแล้ว

เจ้าหลี่โม่คนนี้ เป็นคนหาเรื่อง

“ขอโทษเธอซะ” หวังฟางต่อว่า

สีหน้าหลี่โม่หดหู่ลงเล็กน้อย เขาจะกล้าทำร้ายหวังฟางเหรอ?