บทที่ 2

เพียงเพราะเขาทำอะไรไม่สำเร็จ เพียงเพราะเขาเป็นลูกเขยที่ไร้ประโยชน์

เมื่อได้ยินเสียงที่อ่อนแอและน่าเป็นห่วงของลูกสาว หลี่โม่ก็บีบมือของเขา และพูดว่า "ผมจะหาเงินเอง"

เมื่อกู้หยุนหลานได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างและหัวใจของเธอก็เริ่มสั่นเล็กน้อย เธอมองไปที่แผ่นหลังของหลี่โม่

เขาดูเหมือนว่ายังคงมีความเป็นลูกผู้ชายอยู่

หลี่โม่หันกลับมามองกู้หยุนหลานอย่างจริงจังและเช็ดน้ำตาของเธอ หลังจากนั้นเขาก็ออกจากโรงพยาบาลไปท่ามกลางเสียงตำหนิของทุกคน

“คุณปู่ ดูสิ ไอ้หลี่โม่มันอวดดีเกินไปแล้ว!”

“ใช่ คุณปู่ ไอ้ไร้ประโยชน์นั่น มันไม่เชื่อฟังคุณปู่เลย!”

ณ ตอนนี้ คนของตระกูลกู้ต่างก็โกรธเป็นเป็นฟืนเป็นไฟ

คุณท่านกู้แค่ส่ายหัวและไม่ได้พูดอะไร

หลี่โม่จะระดมเงินมากขนาดนี้มาได้อย่างไร?

หึหึ

กู้หยุนหลานมองตามแผ่นหลังของหลี่โม่ที่เดินจากไป เธอรู้สึกหมดหนทางอย่างมาก

แม้ว่าเธอจะเป็นหลานสาวของตระกูลกู้ แต่อำนาจทางการเงินทั้งหมดอยู่ในมือแม่ของเธอ และครั้งนี้ก็เป็นคำสั่งจากคุณตาของเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่เธอก็เอามันออกมาใช้ไม่ได้

หน้าประตูธนาคาร หลี่โม่และหวังชวนยืนอยู่ด้วยกัน หวังชวนร่างสูงและผอมบางกำลังบรรจุเงินสองล้านที่เขาถอนออกมาลงในถุงผ้า แล้วมอบให้หลี่โม่โดยพูดว่า "เอาไปใช้ก่อน ไม่ต้องรีบคืนให้ฉัน”

หลี่โม่รับถุงผ้ามา น้ำตาของเขาไหลพราก และพูดอย่างซาบซึ้งว่า “พี่ชวน ผมจะคืนเงินให้พี่โดยเร็วที่สุด!”

“นี่ นายพูดอะไรเนี่ย เราสองคนไม่ใช่คนอื่นคนไกล!”

หวังชวนตบไหล่หลี่โม่พร้อมยิ้ม

“หวังชวน ถ้าคุณกล้าให้เขายืมเงิน เราก็ไม่ต้องแต่งงานกัน!”

ทันใดนั้น เสียงใส ๆ ก็ดังขึ้น ผู้หญิงที่แต่งตัวสวยเดินถือกระเป๋าเข้ามาด้วยความโกรธ

เพียะ!

เมื่อเธอมาถึงก็ตบหน้าหลี่โม่ และชี้ไปที่หน้าด่าเขา "หลี่โม่ แกมันไร้ยางอายจริง ๆ แกยืมเงินหวังชวนของฉันไปกี่ครั้งแล้ว! แกไม่ละอายใจเลย ฉันละอายแทนแกจริง ๆ !"

“ชิวหยา คุณจะทำอะไร!” หวังชวนกังวล และรีบดึงจ้าวชิวหยาที่กำลังโกรธจัดไว้

ผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนของหวังชวน ใบหน้าของเธอแดง รูปร่างดี เธอมีบุคลิกที่เย่อหยิ่ง และใฝ่สูง

“ฉันจะทำอะไรเหรอ? หวังชวน ฉันเตือนคุณแล้วนะ ถ้าคุณกล้าให้เขายืมเงินก้อนนี้ เราก็ไม่ต้องแต่งงานกัน!”

จ้าวชิวหยาสะบัดมือของหวังชวนออก เธอเชิดหน้าขึ้นสูง และยืนกอดอก

แน่นอนว่ามีคนมากมายที่เดินผ่านตรงประตู

หวังชวนอธิบายอย่างหมดหวัง "ชิวหยา ซีซีต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล เพราะเธอเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว แล้วเขาก็ต้องรีบใช้เงิน..."

“ปล่อยให้เด็กนั่นเป็นไปตามยถากรรมเถอะ! ยังไงเขาก็ต้องเสียเงินเปล่า เพราะลูกสาวของเขาจำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ คุณจะช่วยอะไรเขาได้?” จ้าวชิวหยาพูดอย่างแทงใจดำ

มือของหลี่โม่บีบถุงผ้าแน่ จากนั้นก็คลายออก แล้วเขาก็ยัดถุงผ้ากลับเข้าไปในมือของหวังชวน และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พี่ชวน ไม่เป็นไร ผมจะรอดื่มไวน์ในแต่งงานของพี่ทีหลังนะ”

หลังจากพูดจบ หลี่โม่ก็รีบหันหลังเดินออกไป

ข้างหลังเขา หวังชวนตะโกนเรียกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า และยังคงทะเลาะกับจ้าวชิวหยาต่อไป

ขณะที่เดินไปตามถนน หลี่โม่รู้สึกเศร้าใจ เขาคิดว่าควรจะทำอย่างไรดี?

ขณะนั้นเอง กู้หยุนหลานโทรมาบอกให้เขากลับไปที่โรงพยาบาล

หลังจากคิดเรื่องนี้มาสักพัก หลี่โม่ก็กลับไปที่โรงพยาบาล และพบกับกู้หยุนหลานที่หน้าประตูด้วยท่าทางประหม่า และตื่นตระหนก

เธอรีบวิ่งไป และยื่นบัตรเอทีเอ็มให้หลี่โม่ แล้วพูดว่า "ในนี้มีมากกว่าสองล้าน ฉันแอบไปฝากเงินมา คุณก็บอกว่าคุณยืมมันมานะ"

หลี่โม่หยิบบัตรมา และมองดูความงามละเอียดอ่อนบนใบหน้าที่อยู่ตรงหน้าเขา หัวใจของเขาก็อบอุ่นขึ้นมาทันที

เธอยังคงใจดี และอ่อนโยนเสมอ

สี่ปี ที่ทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานตลอดสี่ปี

“หยุนหลาน ผม...”

หลี่โม่รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขาไม่เคยรู้สึกว่าเขาล้มเหลวขนาดนี้เลย

ตั้งแต่กู้หยุนหลานแต่งงานกับเขา เธอก็สูญเสียศักดิ์ศรีของลูกสาวตระกูลกู้ไป และกลายเป็นเป้าหมายให้คนอื่นเยาะเย้ย

กู้หยุนหลานสูดหายใจ และพูดอย่างรู้สึกผิด "ฉันแค่ไม่อยากให้ซีซีสูญเสียพ่อของเธอไป"

ริมฝีปากของหลี่โม่สั่นเล็กน้อย และพูดว่า "ขอบคุณนะ ผมจะไม่ทำให้คุณและซีซีผิดหวัง"

“หึหึ คุณปู่พูดถูก เพราะปู่รู้ว่าเธอจะแอบเอาเงินไปให้ไอ้คนไร้ประโยชน์นี่!”

ทันใดนั้น กู้ซิ่งเหว่ยก็โผล่ออกมาจากด้านข้างด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา และนัยน์ตาเยาะเย้ย

โดนจับได้แล้ว สองคนนี้แย่แน่!

หลี่โม่ขมวดคิ้วมองไปที่กู้ซิ่งเหว่ยที่เดินออกไปอย่างมาดมั่น จากนั้นเขาก็มองไปที่กู้หยุนหลานที่กำลังร้อนใจ และพูดเบา ๆ ว่า "ไม่ต้องห่วง ผมจะรับผิดชอบเอง"

ภายในห้องผู้ป่วย คุณท่านกู้วิจารณ์กู้หยุนหลานอย่างหนัก บัตรนั้นถูกหวังฟางแม่ยายของเขายึดไป และเธอก็ดุด่าว่า "แกมันไร้ประโยชน์! ไม่มีเงินแล้วยังคิดจะมาขอเงินลูกสาวของฉันอีก น่ารังเกียจจริง ๆ !”

เมื่อกู้หยุนหลานต้องการที่จะพูดอะไรบ้าง แต่หวังฟางก็จ้องมองเธออยู่

สมาชิกในตระกูลกู้ก็ยังคงด่า และวิพากษ์วิจารณ์หลี่โม่อย่างหนัก

ทันใดนั้น!

เสียงตะโกนอันแผ่วเบาก็ทำให้ทุกคนตกตะลึง!

“พ่อคะ! อย่าว่าพ่อนะ...” ซีซีตัวน้อยกำลังร้องไห้อยู่บนเตียงผู้ป่วย ดวงตากลมโตของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่ใสบริสุทธิ์

พ่อ......

หลี่โม่รู้สึกตื่นเต้นกับเสียงที่เรียกคำว่าพ่อครั้งนี้

ตั้งแต่ซีซีเกิดมา ตระกูลกู้ไม่อนุญาตให้เขาติดต่อกับซีซีเลย ตลอดสามปี วันนี้คงเป็นวันที่เขาอยู่กับซีซียาวนานที่สุดในชีวิตของเขา