บทที่ 200

“โอ้โห มีคนใส่หน้ากากเข้ามาด้วยหรือ เป็นครั้งแรกที่เห็นแบบนี้เลยนะ” เจียงหยางตั้งใจพูดให้เสียงดัง

กู้ชิงหลินและเพื่อนค่อย ๆ หันไปมองด้านหลังด้วยความสงสัย พวกเธอที่เห็นภาพนี้แล้วก็รู้สึกขำ

“โลกนี้แปลกจริง ๆ คนพวกนี้ทำไมถึงต้องใส่หน้ากากด้วยนะ ดูสิเสื้อผ้าก็ดูไร้ราคา น่าจะมาทำการแสดงสินะ”

เพื่อนสนิทของเธอคนหนึ่ง แสดงสีหน้าเยาะเย้ย

“ภัตตาคารอาหารไห่เยี่ยนเป็นสถานที่แบบไหนกัน ต่อให้มาทำการแสดง ก็ควรเป็นนักแสดงระดับประเทศ นักแสดงที่แต่งตัวแบบนี้จะมาแสดงที่นี่ได้ยังไง” เจียงหยางพูดเสริมพร้อมท่าทีโอ้อวด

กู้ชิงหลินมองไปที่คนพวกนั้น ในใจของเธอรู้สึกรังเกียจ และรู้สึกว่าตนเองเพิ่งจะแต่งหน้าแต่งตัวมาใหม่ การที่ต้องมาเจอคนประเภทนี้ คงไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

“เกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ภัตตาคารอาหารไห่เยี่ยนเป็นที่ที่คนทั่วไปสามารถเข้ามาได้แล้วเหรอ? ถ้าเข้ามาแบบนี้ ทำเสียบรรยากาศแน่ แล้วที่นี่ก็เป็นทางเข้าของบิลเลียนท์ฮอลล์ รีบเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาไล่คนพวกนี้ออกไปเร็ว” กู้ชิงหลินพูดด้วยความโกรธ

ไม่เพียงกู้ชิงหลินคนเดียวเท่านั้น ที่รู้สึกว่าการปรากฏตัวของคนเหล่านี้ จะทำให้คุณภาพของงานเลี้ยงดินเนอร์ครั้งนี้ลดลง

เจียงหยางสมความปรารถนา โอกาสมาถึงแล้ว เขาได้ไปขวางพวกหลี่โม่ไว้

เจียงหยางแสดงสีหน้าที่หยิ่งผยอง “พวกนายเป็นใคร? ที่นี่เป็นบิลเลียนท์ฮอลล์นะ ต้อนรับเฉพาะคนที่มีระดับเท่านั้น คนไม่มีระดับแบบพวกนาย รีบไสหัวออกไปดีกว่านะ”

เห็นเจียงหยางทำตัวอวดดีและหยิ่งผยองเช่นนี้ พ่อของเจียงหยาง เจียงเฉิงก็เหงื่อกาฬไหลออกมาจนท่วมใบหน้า

ถ้าตอนนี้เจียงเฉิงไม่ได้ใส่หน้ากากอยู่ เขาคงจะออกมาตบหน้าลูกคนนี้ให้หายโง่เลยจริง ๆ

แต่ตอนนี้ เขาไม่กล้าที่จะทำอะไรบุ่มบ่าม เพราะเขาไม่อาจล่วงรู้ความคิดของนายน้อยที่อยู่ยืนตรงหน้าเขาได้ ถ้าเปิดเผยตัวเอง และทำให้นายน้อยอารมณ์เสีย เรื่องก็จะยิ่งบานปลายเป็นเรื่องใหญ่

เพราะเมื่อครู่ เขาก็ได้เห็นแล้วว่า นายน้อยนั้นเป็นคนที่ชอบความเรียบง่าย