บทที่ 209

หวงต้าเผิงเหลือบมองไปที่กู้ชิงหลิน ในใจคิดว่าเขาควรพูดความจริงในเวลานี้ อย่างไรก็ตามกู้ชิงหลินก็ไม่เคยเห็นหัวตนซึ่งเป็นสมาชิกของตระก^ลหวงอยู่ในสายตา

“คุณกู้ชิงหลินเป็นที่รู้สักกันดีใยแวดวงสังคม เท่าที่ผมทราบ เธอเคยออกเดตกับเศรษฐีเจ็ดแปดคน ผมไม่รู้อะไรมากไปกว่านี้ เธอและเพื่อนสนิทของเธอพึ่งพาความงามเพื่อให้เศรษฐีเลี้ยงดูตัวเอง”

คำพูดของหวงต้าเผิงราวกับสายฟ้าที่ระเบิดในใจของกู้ชิงหลิน ในตอนนี้กู้ชิงหลินรู้สึกเหมือนกับโดนจับแก้ผ้าไปประจานต่อหน้าผู้คน

‘แนะนำคนอื่นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?’

‘แกกำลังแนะนำชีวิตของฉันเหรอ?’

‘แกควรบอกว่าฉันโดดเด่น และมีเสน่ห์แค่ไหนสิ!’

กู้ชิงหลินตัวสั่นด้วยความโกรธ และน้ำตาแห่งความอับอายก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ โตมาขนาดนี้แล้วนี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องเผชิญกับจุดจบ

“หวงต้าเผิง! นายเกลียดฉัน! เพราะฉันเคยปฏิเสธนาย นายก็เลยแก้แค้นฉัน นายกำลังใส่ร้ายฉัน!”

กู้ชิงหลินนิ้วชี้ไปที่หวงต้าเผิง พยายามปกป้องชื่อเสียงของตัวเอง

“ชู่ว!”

หวงต้าเผิงพูดอย่างดูถูกว่า “เธอแทบจะไม่ต่างอะไรกับจักรยานสาธารณะด้วยซ้ำ นี่เธอคิดว่าตัวเองเป็นนางฟ้านางธิดาจริง ๆ เหรอ? อย่างเธอยังคิดอยากจะสานสัมพันธ์กับนายน้อยอีกเหรอ? กระต่ายหมายจันทร์จริง ๆ ”

กู้ชิงหลินกระทืบเท้าด้วยความโกรธ มองไปยังหลี่โม่ที่สวมหน้ากากด้วยดวงตาที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม เธอพูดพร้อมปาดน้ำตาว่า “นายน้อยคะ ที่คุณได้ยินจากเขา เขากำลังดูถูกชื่อเสียงของฉัน ฉันไม่ได้เป็นผู้หญิงแบบที่เขาพูดนะคะ”

“หึหึ”

หลี่โม่หัวเราะเยาะเย้ยขึ้นมา หลี่โม่รู้จักกู้ชิงหลินดีกว่าใคร ๆ คำพูดนี้ของหวงต้าเผิง ถือว่าไม่ได้พูดอะไรผิด

“ผู้หญิงโสโครก ปลอมเปลือก”

หลังจากหลี่โม่พูดจบ ก็ลุกขึ้นหยิบไวน์แดงโรมาเน กงติราคาหลักสิบล้านบนโต๊ะ สาดลงบนใบหน้าของกู้ชิงหลิน “ตื่น ตื่น แม้ว่าท้องฟ้าจะมืดแล้ว แต่นี่ไม่ใช่เวลาฝันของเธอ”